Een ‘vredeproces’ waarbij alles van één kant komt, leidt nergens naar [Evelyn Gordon]

prisoner3Gaza City, 13 augustus 2013. Het is feest in Gaza want papa-terrorist komt weer thuis. Bij wijze van een “bedankje”, schiet Hamas diezelfde nacht nog enkele raketten af op Israël, die gelukkig in de Negev woestijn neerstorten zonder verder veel schade te berokkenen noch mensen fysiek te verwonden.

hugo3Feit is dat de Palestijnen in het hele vredesproces tot nog toe niks anders hebben gedaan dan geduldig – en met de handen diep in de zakken –  te wachten tot Israël 26 notoire Palestijnse massamoordenaars en terroristen zou vrijlaten.

De ‘truc van Abbas‘ heeft gewerkt en die ‘overwinning’ op Israël kunnen de Palestijnen alvast op zak steken, zonder dat het hen ook maar één kogel of granaat heeft gekost en zonder dat het leven van een terrorist moest worden opgeofferd voor ‘de goede zaak’.

Zoals Jonathan Tobin gisteren terecht opmerkte, is één van de vele redenen waarom 84 procent van de Israëlische Joden zich kant tegen de huidige vrijlating van 26 Palestijnse gevangenen, dat dit daadwerkelijk de vooruitzichten op vrede zal ondermijnen.

Als we zien hoe de Palestijnse regering en het publiek openlijk deze wrede meedogenloze moordenaars van bejaarde overlevenden van de Holocaust verafgoodt, wereldverbeteraars die op zoek zijn om de Palestijnse handel te helpen ontwikkelen, die oude mannen op banken in het park en onschuldige busreizigers hebben vermoord, is er niets dat de Israëliërs er nog kan van overtuigen dat de Palestijnen daadwerkelijk vrede willen.

Dat doen ook de voorspelbare klachten van de Palestijnse Autoriteit niet omtrent de ontoereikendheid van deze concessie, of haar openlijke bewering dat deze gevangenen allemaal ‘politieke gevangenen‘ zouden zijn, dat wil dus zeggen dat het opzettelijk vermoorden van onschuldige burgers een legitieme politieke tactiek is waartegen Israël geen enkel recht heft om zich daartegen te verzetten.

Maar terwijl de vrijlating van de gevangenen uniek contraproductief werkt, luidt de waarheid dat de meeste Israëlische Joden tegen elke concessie zou gekant zijn als die louter gericht zou zijn geweest op het krijgen van de Palestijnen rond de onderhandelingstafel – een volle 69 procent zelfs volgens een peiling van juni jl.

Dit feit weerspiegelt een veel breder probleem met het ‘vredesproces’: Israëli’s worden moe van een proces dat uitsluitend bestaat uit een eindeloze stroom van Israëlische concessies, met Palestijnen die nooit gevraagd worden om iets in ruil te geven.

De huidige besprekingen zijn een goed voorbeeld. Om ze te lanceren, is Israël overeengekomen om 104 wrede moordenaars in vier fasen vrij te laten -een ongelooflijk pijnlijke concessie. En wat geven de Palestijnen in ruil? Ze hebben allerminst hun anti-Israël opruiingen tot haat niet opgegeven, waarvan de vooraanstaande expert in mensenrechten prof. Irwin Cotler het nog maar net vorige week omschreef als “veel erger dan de controleposten.”

Premier Benjamin Netanjahoe noemde hieromtrent een reeks van dergelijk aanzetten tot haat in een brief die hij vorige zaterdag schreef aan de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry waarin hij dit aanklaagde.

In geel en roos: Arabische kolonies in Oost-Israël

Evenmin hebben zij ingestemd met Israël te laten blijven bouwen in gebieden die in om het even welk vredesplan dat ooit wordt ooit voorgesteld, in Israëlisch bezit zullen blijven.

Ze dreigen met een boycot van de vandaag geplande 2de onderhandelingsronde omwille van de Israëlische plannen om 1200 broodnodige nieuwe woningen te bouwen in grote Joodse wijken van Jeruzalem en in de grote nederzettingenblokken.

In feite maakten de Palestijnen precies één ‘concessie’ in ruil voor de gesprekken: Zij kwamen overeen om te verschijnen aan de tafel zonder dat Israël verplicht werd om al hun territoriale eisen te accepteren vooraleer dat de onderhandelingen nog maar begonnen waren (hoewel ze beweren dat de VS deze belofte wel heeft gedaan om deze eisen te steunen).

Met andere woorden, die ene ‘concessie’ was hun akkoord om over niets te onderhandelen. Gezien het feit dat de Palestijnen een staat voor zich opeisen op grond die enkel Israël hen kan schenken, is het moeilijk te begrijpen waarom van Israël mag worden verwacht dat ze hen enkel omkopen om te beginnen aan besprekingen, die slechts gericht zijn op te voldoen aan dat verlangen. Toch is dat is de norm sinds het ‘vredesproces’ begon in 1993.

In de afgelopen 20 jaar, heeft Israël duizenden Palestijnse terroristen vrijgelaten, zich teruggetrokken uit heel Gaza en uit delen van de Westelijke Jordaanoever, tientallen nederzettingen ontmanteld en duizenden Joodse families uit hun huizen gegooid.

Het heeft daarvoor in ruil gekregen non-stop raketbeschietingen vanuit Gaza, gewelddadig terrorisme uit de Westelijke Jordaanoever (de tweede intifada) waarbij meer Israëlische slachtoffers vielen in vier jaar dan tijdens het terrorisme van de voorgaande 53 jaar samen, en een intensivering van de campagne van de internationale delegitimisering.

Een proces waarin de ene kant al het geven doet en de ander het allemaal maar op te rapen heeft, heeft bitter weinig kans om ooit vrede te produceren. Israëliërs begrijpen dat intuïtief, zelfs wanneer hun leiders niet in staat lijken om zich te verzetten tegen de internationale druk om deze travestie te blijven verderzetten. De vraag is wanneer de rest van de wereld uiteindelijk deze voor de hand liggende waarheid zal begrijpen.

door Evelyn Gordon


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Commentary Magazine: A “Peace Process” Where One Side Does All the Giving; door Evelyn Gordon [lezen]

2 gedachtes over “Een ‘vredeproces’ waarbij alles van één kant komt, leidt nergens naar [Evelyn Gordon]

  1. Het gaat er niet om of de ‘wereld deze waarheid zal begrijpen!
    Het gaat er niet om om de ”Palestijnen te dwingen te komen praten!
    Het gaat om Israel & haar leiders die steeds maar klagen & toegeven, klagen & toegeven!

    Ben Gurion zei ooit: “Het gaat er niet om wat de wereld zegt, het gaat erom wat Israel doet”!

    Israel is deze wijze les blijkbaar vergeten, maar het wordt tijd dat zij haar Ghetto mentaliteit achter zich laat.

    Like

  2. Onderschat Israel niet, ook zij doen dingen met voorbedachte rade, die wij nog niet kunnen ontwaren of bedenken, Totdat de tijd van het einde is gekomen en God ingrijpt. Bedenk dan eens dit wonder (de zoveelste): hoe kan het dat een flintertje land het al zo lang uithoudt tegenover zo’n overmacht aan haters als niet de God van Israel beschermt!

    Like

Reacties zijn gesloten.