Slachtoffer ageert tegen vrijlating van pre-Oslo gevangene die haar familie vermoordde

pal_youth_throws_molotov

Zoals bekend is premier Benjamin Netanjahoe bereid om 104 Palestijnse gevangenen vrij te laten die nog vóór de Oslo Akkoorden van 1993 werden geïnterneerd. Dat ‘gebaar van goede wil‘ is enkel bedoeld om Mahmoud Abbas weer aan de onderhandelingstafel te krijgen waar hij sinds september 2010 niet meer wilde opdagen.

Gewoon een cadeautje aan Abbas, zonder dat er van hem ook maar iets als tegenprestatie wordt verwacht, behalve dan natuurlijk deelnemen aan de gesprekken over vrede tussen Palestijnen en Israël, maar dat verplicht hem verder tot niets, helemaal niets. Netanjahoe betaalt aldus enkel voor het recht om met Mahmoud Abbas te mogen spreken. Ongelooflijk maar waar.

hugo3Onder die pre-Oslo gevangenen zitten bijzonder zware terroristen en criminelen, die natuurlijk niet ‘zomaar’ jarenlange of zelfs levenslange opsluiting hebben gekregen. Dat een en ander bij vele kwaad bloed zet is dan ook niet meer dan begrijpelijk, in het bijzonder bij de slachtoffers en/of hun nabestaanden.

independent280713De reguliere bevooroordeelde pers zoals bv. The Independent hierboven van 28 juli 2013, noemt deze Palestijnse massamoordenaars eufemistisch politieke” gevangenen… 😦

Eén van die slachtoffers is Adi Moses, een thans 34-jarige vrouw, die in 1987 een aanslag overleefde toen de Palestijnse terrorist Daoud Adal Hassan Mahmad een brandbom wierp naar de auto van de familie Moses. Haar moeder Ofra Moses die toen vijf maanden zwanger was, en haar 5 jaar oude broertje Tal Moses werden levend verbrand. Adi Moses, toen amper 8 jaar oud,  werd zelf ook levensgevaarlijk verbrand en getekend voor het leven. Talloze operaties en huidtransplantaties moeten haar leven draaglijk maken.

De Palestijnse terrorist Daoud Adal Hassan Mahmad is één van die 104 pre-Oslo gevangenen die door Netanjahoe binnenkort weer op vrije voeten wordt gesteld. Hieronder volgt een bijzonder schrijnende bijdrage van Adi Moses uit protest tegen de vervroegde vrijlating van de moordenaar die haar moeder en broertje van haar afnam toen ze nauwelijks 8 jaar oud was en haar eigen leven voor altijd heeft verwoest. Haar bijdrage is uitermate smartelijk en ze verdient het dat deze met zoveel mogelijk mensen gedeeld wordt: “Als hij wordt vrijgelaten, zal ik niet meer kunnen verder leven,” schrijft Adi.

adiVan links naar rechts: Tal, Nir en Adi Moses enkele jaren voor de aanslag

U kent mijn verhaal. In het jaar 1987 gooide een terrorist een Molotovcocktail op de auto van mijn familie. Hij vermoordde mijn moeder en mijn broertje Tal en verwondde mijn vader, mijn broer, zijn vriendin en mij. Het is een verhaal dat u kent. Maar… mij kent u niet echt.

Ik was 8 jaar toen dit gebeurde. Terwijl mijn vader me door het zand rolde om mijn brandende lichaam te blussen, keek ik naar onze auto en zag hoe mijn moeder voor mijn ogen verbrandde. Dit verhaal was nog niet ten einde, op deze dag in het jaar 1987. Dit verhaal is het moeizame leven dat ik sindsdien geleid heb.

Adi MosesIk ben nog steeds 8 jaar oud, in het ziekenhuis in kritiek toestand. Schreeuwend van de pijn. Van boven tot beneden in verband gewikkeld. En mijn hoofd is niet hetzelfde. Niet meer vol goud gekleurd lang haar. Het hoofd is verbrand… Het gezicht, de rug, de armen en benen – verbrand.

Ik word omringd door familieleden, maar mijn moeder is niet bij me. Ze omarmt en streelt me niet. Zij is niet diegene die mijn verband ververst. In de kamer naast me ligt mijn broertje Tal. Schreeuwend van de pijn. Ik roep hem om samen schaapjes met me te tellen, zodat hij in slaap kan vallen. Drie maanden later overlijdt de kleine Tal aan zijn verwondingen. Ik zit, helemaal boven, in verband op een stoel op de begraafplaats en kijkt toe hoe mijn kleine broer wordt begraven.

Ik mag vanwege mijn brandwonden al maandenlang niet in de zon, zodat ik een lange broek en blouses met lange mouwen naar school draag. Ook in juli en augustus. En onder mijn kleren draag ik nog een klein korset tegen littekenvorming. Het is pijnlijk en heet en het jeukt.

Nu ben ik 12 jaar oud. Een andere operatie moet een litteken corrigeren, die een beperkt bewegen van het been verhinderde. En daarna vier ik mijn bar mitswa . En mijn moeder is niet bij het feest. Daarom huil ik ´s nachts zachtjes en schrijf ik haar.

Ik word ouder. Ik houd er niet van dat de mensen me op straat aanstaren, ik houd er niet van wanneer de caissière in de supermarkt vraagt: “Och kind, wat is er met jou gebeurd?” Ik houd er niet van dat ik van iedere blik en iedere vraag moet huilen.

Ik bereik de leeftijd van 14 jaar en ik woon nog steeds in Alfei Menashe. Ik heb een vader, een oudere broer, vrienden, ik ben een goede leerling. Maar ik heb ook vreselijke littekens. Ik heb geen moeder. Zo lag ik op straat en zei tegen mezelf dat als er een auto aankomt moet er maar gebeuren wat er gebeurt. Maar er gebeurt niets. Ik sta dus op en ga naar huis terug.

Al die jaren van het volwassen worden, gingen mijn vrienden het liefst naar het strand. Maar ik ga niet, omdat ik littekens heb. Omdat ik verbrand ben. En ik schaam me.

Dan ben ik 18 jaar en ik wil graag het leger in, maar dat lukt niet. Het leger weigert de verantwoordelijkheid voor mijn littekens over te nemen. Dus help ik het leger als vrijwilliger en dien anderhalf jaar.

Na het leger studeerde ik voor mijn bachelor. Op het College heb ik nieuwe mensen leren kennen, die me, uiteraard, vragen wat er met me gebeurd is. Ik antwoordde: “Terreuraanslag”. En zij antwoordden steeds opnieuw: “Wow, werkelijk? Ik dacht dat je als klein kind kokend water over je heen had gekregen.”

En de kleding? Lange mouwen werden vervangen door korte mouwen, maar geen T-shirts, omdat ik een heel lelijk litteken onder mijn linker schouder heb. Absoluut geen korte rokken of korte broeken – want ik heb lelijke littekens op mijn benen.

Nu ben ik 34 jaar oud, net zo oud als mijn moeder op het moment van de aanval. Vanaf nu zal ze altijd jonger zijn dan ik. En nog steeds beantwoord ik minstens viermaal per week vragen over datgene wat er met me gebeurd is. En vaak vraag ik me af of die kerel geen belangstelling voor me heeft alleen vanwege de littekens. En ik moet altijd mijn littekens uitleggen en precies vertellen hoe ik aan ze gekomen ben, voordat ik mij uitkleed voor een man.

Ik ben 34 jaar oud, maar de afgelopen dagen werd ik weer een 8-jarige, die naar de brandende auto kijkt en wacht tot haar moeder er uit komt.

Yitzchak Rabin, de minister van Defensie op het moment van de aanval, beloofde mijn vader dat ze de terrorist te pakken zouden krijgen. En dat deden ze. En ze veroordeelden hem. Ze veroordeelden hem tot levenslang en nog eens 72 jaar gevangenisstraf.

En u, minister? Met één handbeweging besloot u hem vrij te laten. Diegene, die dit alles veroorzaakt heeft. En u zult mij er niet van overtuigen dat u mijn smart begrijpt, omdat u dat niet doet. Geen verklaringen, die proberen rationeel te zijn, zullen helpen.

U bent een harteloos wezen en onbegrijpelijk. Met uw beslissing om de moordenaar vrij te laten, spuugt u op de graven van mijn moeder en mijn broertje Tal. U wist dit verhaal uit de geschiedenis van de staat Israël. En voor wat?

Ik smeek u om hem te verwijderen van de lijst met gevangenen die zullen worden vrijgelaten. Laat hem in de gevangenis. Dat hij verrot zoals hij zou moeten verrotten. Steekt u niet weer het vuur aan dat hij aanstak. Vernietigt u niet diegenen, die nog over zijn in deze familie. Redt u ons. Want als hij vrijgelaten wordt, zullen mijn vader, broer en ik niet meer in staat zijn te leven.

door Adi Moses

(in een vertaling van E.J. Bron)

burn-car


Bronnen:

  1. Heplev: Ein Opfer der „Langzeit-Häftlinge“ äußert sich [lezen]
    – vertaald door E.J Bron als “Een slachtoffer van de “langdurige gevangenen” spreekt zich uit” [lezen]
  2. Cif Watch:
    – Israeli victim of a pre-Oslo prisoner: “If he is released, I will no longer be able to live” [lezen]
    – Irish Times fawns over mother of an Arab who murdered a Holocaust survivor [lezen]
  3. Ynet News: They have blood on their hands – Israel preparing to release 120 enemies for the right to talk to Mahmoud Abbas; door Hagai Segal [lezen]
  4. Camera.org: Pre-Oslo Prisoners and Their Crimes [lezen]

Gerelateerd:

  • Premier Netanjahoe wil Palestijnse gevangenen vrijlaten als gebaar van goede wil [lezen]
  • Abbas tovert nieuw konijn uit zijn hoed: Eerst alle Palestijnse gevangenen vrij, dan vredesproces hervatten [lezen]
  • De feiten: Palestijnse gevangenen zijn geen politieke gevangenen maar terroristen; door Likoed.nl [lezen]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.