In werkelijkheid zijn er amper 30.000 Palestijnse vluchtelingen en geen 5 miljoen

mural2Opschrift op een muur in het Palestijnse vluchtelingenkamp Dheisheh, ten zuiden van Bethlehem op de West Bank. Zowat vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen willen “terugkeren” naar hun “thuisland” waar ze nooit een voet aan de grond hebben gezet en dat ze enkel kennen uit de sprookjesachtige overleveringen van hun reeds lang overleden voorouders…

Diegenen die hun nieuws halen uit de reguliere media (vul hier de naam van uw krant naar keuze of een ander informatiekanaal in) kan vergeven worden dat ze geloven dat er bijna vijf miljoen Palestijnse vluchtelingen zijn als gevolg van de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948-49. Wie zal hen behoorlijk willen informeren als het over Joden gaat of in het bijzonder over Israël? Feiten interesseren hen niet, alleen ideologische beschouwingen vanuit een perceptie die per definitie anti-Joods en anti-Israël is, in het Midden-Oosten synoniemen van elkaar.

Dat cijfer van vijf miljoen doet zo overvloedig en wereldwijd de ronde dat de meesten niet begrijpen dat dit enkel het aantal Palestijnen weerspiegelt die werden gekwalificeerd als “vluchteling” volgens een bizarre formule van de UNRWA (United Nations Relief and Works Agency) waardoor de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen (en zo verder tot in der eeuwigheid)  actuele vluchtelingen zijn die deze status simpelweg overerven van hun voorouders. Deze aanduiding wordt zelfs aan Palestijnen gegeven die reeds burgers zijn in andere landen.

Het wordt zelfs nog absurder te bedenken dat honderdduizenden Palestijnen die in hun eigen Palestijnse gebieden wonen (Gaza en de West Bank) eveneens genieten van die overerfbare vluchtelingenstatus. Tenminste,  de kinderen, kleinkinderen en kindskinderen van Palestijnen, die natuurlijk nooit “vluchtelingen” zouden zijn genoemd indien de status zoals die werd vastgelegd door de UNHCR en die internationaal geldt voor alle andere vluchtelingen in de wereld (behalve de Palestijnen) en sinds de Tweede Wereldoorlog , eveneens op hen van toepassing zou zijn (geweest.)

De sleutels worden elk jaar wat groter
De ‘terugkeer’ sleutels worden elk jaar weer wat groter

(Gebruik makend van dergelijke tellingswijze zou men kunnen argumenteren dat, gebaseerd op het aantal Israëliërs van wie de voorouders Europa zijn ontvlucht tijdens de Holocaust, of uit de Arabische landen zijn gevlucht omwille van de antisemitische vervolging, de meerderheid van de tegenwoordige Israëliërs in feite ook “vluchtelingen” zijn.)

Inderdaad, het aantal werkelijke Palestijnse vluchtelingen van de Arabisch-Israëlische oorlog, van de aanvankelijke ca. 750.000 van na de oorlog, wordt tegenwoordig geschat op om en nabij de 30.000.

Deze gegevens zijn erg belangrijk om in het achterhoofd te houden in de context van de recent hernieuwde onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen, die maandag jongstleden van start zijn gegaan en dan meer in het bijzonder de kwestie van hoe om te gaan met de Palestijnse eisen waaronder het “recht op terugkeer” van sommigen of van alle Palestijnse “vluchtelingen” naar Israël.

Dan valt de terugkeer van ca. 30.000 Palestijnse “vluchtelingen” nog onderhandelbaar te noemen. Echter, de terugkeer van vijf miljoen Arabieren betekent de feitelijke vernietiging van de Joodse staat, zij het op demografische wijze. En dat laatste is dan ook de echte reden waarom de Palestijnen blijven doordrammen op dat “recht op terugkeer” met uitzicht op de feitelijke vernietiging van Israël.

Het is geen verrassing dat twee berichten van Harriet Sherwood in The Guardian over de onderhandelingen die momenteel in Washington zijn begonnen, passages bevatten die karakteristieke misleidende informatie bevatten omtrent deze kwestie. Een artikel in de uitgave van 29 juli van Sherwood getiteld “Middle East peace talks rebooted as Netanyahu and Abbas mull legacies” staat het volgende te lezen:

“the issue of borders is relatively simple compared with what seem to be unbridgeable gaps concerning Jerusalem, which both sides want as a capital, but whose division or sharing is adamantly rejected by Israel, and the matter of whether at least some of the 4.9 million Palestinian refugees in the West Bank, Gaza, East Jerusalem and the diaspora will be allowed to return to their pre-1948 homes, as the Palestinians insist.”

[vert. “de kwestie van de grenzen is relatief eenvoudig vergeleken met wat de schier onoverbrugbare kloven die er zijn omtrent Jeruzalem, die beide zijden opeisen als hun hoofdstad, van wie de opsplitsing of het delen ervan vlakaf wordt verworpen door Israël, en de zaak van of er minstens sommigen van de 4,9 miljoen Palestijnse vluchtelingen in de West Bank, Gaza, Oost-Jeruzalem en in de Diaspora worden toegestaan om terug te keren naar hun pre-1948 huizen, zoals daar wordt op aangedrongen door de Palestijnen.

Bovendien bevat haar artikel van 30 juli “Middle East Peace Talks Under Way” de volgende passage:

“Other, even more difficult, issues – such as the future of Jerusalem, which both sides want as a capital, and whether any of the 4.9m Palestinian refugees can return to their former homes, now in Israel – would have to be addressed over the coming months.”

[vert. “Andere, zelfs nog moeilijker kwestie, zoals de toekomst van Jeruzalem van wie beide zijden deze opeisen als hun hoofdstad, en de vraag of de 4,9 miljoen Palestijnse vluchtelingen kunnen terugkeren naar hun voormalige huizen, thans in Israël, zullen de volgende maanden aan bod komen.”]

Natuurlijk, zouden beide passages de gemiddelde lezer de valse indruk geven dat er 4,9 miljoen Palestijnen zijn die huizen hadden in Israël, wanneer in werkelijkheid de overgrote meerderheid van hen, uiteraard geboren zijn na 1949 en nooit één voet binnen de grenzen van de Joodse staat hebben gezet.

Ongeacht de uitkomst van de huidige onderhandelingen tussen de twee partijen, en ongeacht eventuele diplomatieke compromissen die elk van deze partijen hebben voorgesteld om een symbolische oplossing voor de “vluchtelingen” kwestie te bereiken, zal Israël natuurlijk nooit de Palestijnse Arabieren laten “terugkeren” naar huizen die ze in feite nooit bezeten hebben in steden waar ze nooit hebben gewoond.

Ten slotte is het interessant op te merken dat The Guardian tijdens twee recente gelegenheden, volledig de historisch onbetwiste etnische zuivering heeft vergoelijkt van Joden die door Arabische heersers in de jaren na de oorlog van 1948 uit hun Arabische thuislanden werden verdreven, maar kakelt tezelfdertijd wel een Palestijns verhaal na waarin op bedrieglijke wijze een slachtofferstatus wordt toegeschreven aan miljoenen Palestijnen die tijdens hun hele leven nooit echte vluchtelingen zijn geweest.

Het verhaal van The Guardian is somtijds al even a-historisch als dat het ideologisch is.

door Adam Levick


Bronnen:

  1. Cif Watch: The Guardian asks if 4.9 million Palestinian “refugees” will “return” to cities…where they never lived; door Adam Levick [lezen]

2 gedachtes over “In werkelijkheid zijn er amper 30.000 Palestijnse vluchtelingen en geen 5 miljoen

  1. Nee Matteo, dat geloof ik niet.

    De joden werden niet geheel verdreven uit Palestina. Slechts een deel. Na de Tweede Joodse opstand (of: Kitosoorlog) 116-117 n. Chr. mochten de Joden niet meer binnen een straal van 100 meter van Jeruzalem komen.
    Op http://nl.wikipedia.org/wiki/Simon_bar_Kochba wordt nog vermeld:
    “De joodse bevolking concentreerde zich nadien in Galilea.”

    Volgens Flavius Josephus woonden er zeven miljoen Joden in Israël in het jaar 70 en volgens Dio Cassius minstens drie miljoen in 135 na Chr.

    Toen in 638 Omar ibn al-Chattab Jerusalem had ingenomen, werd de Joden weer toegestaan om zich in Jerusalem en Judea te vestigen.

    “Na de moslimveroveringen (636-638) keren opnieuw joodse mensen naar ‘hun oude land’ terug. In de elfde en twaalfde eeuw zijn er aliyot, vanwege vervolgingen, uit Spanje en uit Duitsland in de veertiende eeuw. Uit Italië, Mesopotamië, Perzië, India, China, Jemen en Noord-Afrika in de vijftiende eeuw. Na de Ottomaanse overwinning in 1516 wordt aliya gemaakt uit de Oriënt, Sicilië, Italië, Frankrijk, Spanje en Portugal, net als in de zestiende, zeventiende (uit Turkije) en achttiende eeuw.”
    bron: http://www.vecip.com/default.asp?titel=Aliya&onderwerp=127

    Zoals je ziet Mateo, de Joden zijn door alle eeuwen heen teruggekomen en woonden er al voor dat de staat Israël werd uitgeroepen.

    Like

  2. Het is inderdaad absurd om de vluchtelingenstatus van de Palestijnen van generatie tot generatie te laten overerven (ze zijn nu al in de derde generatie!). Alleen de 30.000 overlevenden die zelf nog gevlucht zijn zouden aanspraak moeten kunnen maken op het recht van terugkeer. Dit bescheiden aantal zou ook geen demografische bedreiging vormen voor het Joodse karakter van Israel.

    Maar dit argument snijdt aan twee kanten! De zionistische Joden die zich in Palestina vestigden maakten er ook aanspraak op “teruggekeerd” te zijn! En dat na een wel veel langere periode dan de Palestijnen! De Joden werden door de Romeinen definitief uit Palestina verdreven in 135 n.Chr. (na de mislukte Bar Kochba opstand).Dat is 1813 jaar voor de stichting van de staat Israel. Reken je voor iedere generatie (de gemiddelde leeftijd waarop men zich voortplant) 25 jaar dan is dat zo’n 72 generaties geleden! Hoe kunnen de Joden dan wel aanspraak maken op de status van “teruggekeerde vluchtelingen”? Is dat niet veel en veel absurder dan de aanspraak van de Palestijnen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.