Israël ‘bezet’ Arabische gebieden? En wat zegt u dan over Cyprus, Kasjmier en Tibet?

famagusta2De verkruimelde resten van gebouwen in het Varosha district van Famagusta, Cyprus, gefotografeerd in 2009. Dit gebied ligt binnen het door Turkije gecontroleerde noordelijke deel van Cyprus. De bewoners ontvluchtten het gebied in 1974 tijdens de Turkse invasie en het district ligt er sindsdien en dat tot op vandaag compleet verlaten bij. (bron: WikiMedia Commons)

“Dit laatste besluit vertelt ons niets over Israël of over de West Bank. Maar het zegt ons alles wat wij moeten weten over de Europese Unie.”
(Douglas Murray op 23 juli 2013, over de economische boycot van Israël door de EU)

En wat omtrent Cyprus? Dat is slechts één van de vragen die Israëliërs en Europeanen zouden moeten doen nadenken nu de Europese Unie opnieuw heeft besloten dat het Israël zijn grenzen en veiligheidsbeleid zou moeten dicteren.

Vorige week gaf de Europese Unie een verbod tot de financiering van, of samenwerking met, om het even welke Israëlische instellingen waarvan is aangetoond dat ze actief zijn in wat het heet de “bezette gebieden”, waarmee de West Bank of Judea en Samaria worden bedoeld.

Let wel dat, zoals Palestijnse groepen reeds hebben aangegeven, het verbod minstens zoveel effect op Palestijnen zal hebben als op Israëliërs. In zijn eeuwige stormloop om nieuwe dubbele normen te vinden om af te dwingen, is de Europese Unie andermaal zonder rondkijken via de voordeur binnen gestormd.

Zoals een topambtenaar van de Palestijnse Autoriteit op de aankondiging van het nieuws zei, zullen vele Palestijnen in Ramallah en elders net zo hard getroffen worden door het EU- besluit als hun Israëlische buren. De topambtenaar van de PA werd als volgt geciteerd:

“Van onze kant hebben wij een aantal [Europese] ambtenaren van de Unie benaderd, zowel in de [Palestijnse] Autoriteit en ook in Israël, om het besluit trachten te verhinderen of om het minstens officieus te houden,“ zei de ambtenaar, die anoniem wenste te blijven. “Het zullen niet alleen Israëlische bedrijven zijn die economisch zullen worden geraakt, het [besluit] zal ook een rampzalige economische en sociale klap zijn voor de Palestijnse gemeenschap.”

Ah wat, wat betekenen tenslotte een handvol Palestijnen voor de zucht tot isolering van de Joodse staat door de landen van de Europese Unie? Hooguit wat ingecalculeerde collateral damage (randschade) zeker?


Tekst loopt hieronder verder in het Engels…

But what about Cyprus? After all, there are many countries in the world with border disputes. There is at least one major one on China’s borders [Tibet]. And there is the rather famous one which borders Pakistan [Kashmir]. Border disputes are hardly unusual. Similar stories abound all over the world, such as the unresolved dispute involving Morocco over the status of the Western Sahara. Yet all these countries are ones with which the EU has full, if not fawning, diplomatic and trade relations.

Of course, what makes the EU’s latest double-standard even more delicious is that the occupied island of Cyprus is actually a member of the EU. As such, shouldn’t it surely command the most detailed and persistent attention from the international body?

Yet this is not so. The northern part of Cyprus has been illegally annexed for the last four decades by Turkey. It is not as though Turkey shares a border with the island. Nor does it have — as Israel has with the West Bank — any legitimate historical, political or other territorial claims on the northern part of the island. There is no security reason for Turkey to sustain its occupation, as there is an obvious need for Israel to have defensible borders that do not permit terrorists from the West Bank to fire rockets into Israel, as do its friends in post-disengagement Gaza or southern Lebanon.

But unlike Israel and the West Bank, the Turkish invasion of Cyprus is not even a disputed matter. It was certainly not some understandable territorial gain made after aggressive war waged by Greece. It was outright theft — an annexation: state terrorism. The entire international community recognizes it as such. Yet in 2013 not only is Turkey not an enemy of the EU, and not only is it a country which enjoys complete diplomatic and trade relations with the EU, it is a country which many leading members and officials of the EU actually want to promote into a full member-state of the EU.

Into the fifth decade of Turkish occupation of Cyprus, there is still no serious dictating by the EU to Turkey over what it must do about northern Cyprus. Turkey does not find itself under even the most remote international pressure finally to disengage from its illegal occupation of the northern part of Cyprus. And that is because for some inexplicable reason the EU does not consider it imperative that Turkey should disengage from the illegal occupation of an EU member state. It does not consider that the future of any region depends on this action. Yet it does persist, even now, with its view that it can dictate to Israel about its borders. And that it can have a constructive role in doing so. Of all the fallacies of the EU, that is surely the topmost.

The EU does not only have a wrong-headed view of Israel’s past, it has a wholly misguided view of its future.

Today Israel is at the very bottom of the list of countries of concern, even in its own neighborhood, let alone the wider world, with nearly 100,000 dead in Syria and Egypt going through a counter-counter revolution, and with the Sunni-Shiite conflict looking likely to reach one of its intermittent boiling points as the Shiite armies of Hezbollah clash with the Sunni-armed opposition in Syria. Amid all this, the issue of where Jews should or should not live inside their historical homeland is a matter of the lowest international import.

Yet the EU — which always likes to think of itself as such a forward-looking organization — is once again showing itself to be stuck in a wrong-headed and bigoted past. It is not Israel which is the problem in the Middle East. Today Israel is, in fact, about the only non-problem in the region.

Yet it is this country’s sovereignty upon which the EU decides time and time again that it can intrude. Dit laatste besluit vertelt ons niets over Israël of over de West Bank. Maar het zegt ons alles wat wij moeten weten over de Europese Unie.

door Douglas Murray


Bronnen:

  1. The Gatestone Institute: “Occupied Territories”: What About Cyprus, Kashmir, Tibet?; door Douglas Murray [lezen]

Een gedachte over “Israël ‘bezet’ Arabische gebieden? En wat zegt u dan over Cyprus, Kasjmier en Tibet?

  1. “Israel is niet het probleem van het MO”!

    Behalve de verschillende Moslim groeperingen die elkaar tot op het bot haten, is het Europa met zijn valse moraliteit, bemoeizucht en zijn niet te genezen Jodenhaat (maar zonder ook maar één enkele adequate oplossing te formuleren), die van de brandhaard Midden Oosten een nucleaire tijdbom maakt!

    Like

Reacties zijn gesloten.