Wanneer komt een einde aan de obsessie voor die dwaze ‘tweestatenoplossing’?

Peel1937Plaatje uit de oude doos: het verdeelplan van de Peel Commissie uit 1937 voorzag een kleine Joodse staat, een grotere Arabische staat en een stuk met inbegrip van Jeruzalem dat onder Brits bestuur zou blijven ressorteren. Later was er ook nog het Verdeelplan van de Verenigde Naties [Resolutie 181] van november 1947.
Echter, welk verdeelplan ook maar op tafel werd gelegd – en de Joden bleven maar om het even wat accepteren [..] – werd door de Arabieren systematisch geweigerd, huiverig als zij stonden tegenover het idee van een Joodse soevereine staat en dat om het even waar in het Midden-Oosten, laat staan in ‘Palestina’. De verscheidene voorgestelde “tweestatenoplossingen” waren telkens bedoeld om het Arabische verzet tegen Joodse soevereiniteit ‘op te lossen.’ Natuurlijk kan – wat de Arabieren betreft – enkel een totale eliminatie van de Joodse staat hen de ultieme bevredigende oplossing bieden en dat is tot op vandaag nog steeds zo.

Begin deze week werd Naftali Bennett van de Joods Huis partij (Bayit Yahudi) het zoveelste lid van het Israëlisch regeringskabinet die opriep om op te houden met die huichelarij door te doen alsof een “tweestatenoplossing” op de een of andere manier een ‘oplossing’ zou kunnen zijn.

“Het idee van een tweestatenoplossing die zou worden uitgevoerd in het Land van Israël is op een doodlopend spoor beland; nooit in de Joodse geschiedenis hebben zoveel mensen zoveel gepraat en zoveel energie gestoken in iets dat zo nutteloos is,”

zei hij. In plaats van,

… herhaalde Bennett zijn standpunt dat Israël “zo spoedig als mogelijk is” virtueel al de gebieden [Area C] moet annexeren die werden afgestaan aan de Palestijnse Autoriteit onder de Oslo Akkoorden, met inbegrip van de Joodse gemeenschappen alsmede een handvol Palestijnse gemeenten. Hij verdedigde verder dat Israël nieuwe “agressieve” plannen heeft die drastisch de economische welvaart moeten verbeteren van zowel de Joodse als de Arabische inwoners van Judea en Samaria.

Bennett zei dat Israël zijn nederzettingenactiviteiten in Judea en Samaria moet verderzetten “met alle macht, omdat enkel feiten aan de grond iedereen zullen laten verstaan dat het een onrealistisch voorstel is om een Palestijnse entiteit te laten bestaan in het Land van Israël.”

Uiteraard leidde dit tot een storm van protest – in sommige gevallen zelfs tot puur gescheld – vanwege de Palestijnen, de Israëlische linkerzijde, Europa en de regering van Obama, net zoals ook de opmerkingen van vorige week van vice-minister van Defensie Danny Danon dat deden toen hij verklaarde dat de regering de “tweestatenoplossing” niet zou mogen ondersteunen.

Een dag na de uitspraken van Bennett kantte ook minister van Financiën Yair Lapid (Yesh Atid) zich tegen de uitspraken van zijn regeringscollega en zei: “Ik denk dat hij verkeerd is… Israël moet blijven streven naar vrede op basis van twee staten voor twee volkeren en zelfs al blijkt het erg moeilijk te zijn, mogen we nooit opgeven en moeten steeds opnieuw en opnieuw blijven proberen,” vertelde Lapid op het nieuws van Kanaal 2.

Dus, wat is de geschiedenis van de “tweestatenoplossing?”

Het originele Mandaat van Palestina voorzag de totstandbrenging van een Joodse staat voor een deel in het gebied dat werd afgenomen van het in elkaar gestorte Ottomaanse Rijk na de Eerste Wereldoorlog. De zegevierende Geallieerde Machten vestigden ook een Mandaat in wat tegenwoordig bekend is als Irak, één voor Libanon en één voor Syrië, enz. De Britten namen ongeveer 70% af van het Mandaat van Palestina en creëerden in dat gebied de Arabische staat van Transjordanië (tegenwoordig Jordanië).

israelMap05Maar ondanks de overvloed aan nieuwe Arabische staten (en Mandaten die staten zouden worden,) rees onder de Arabieren gewelddadig verzet op tegen Joodse soevereiniteit in wat was overgebleven van Palestina en om diverse redenen – waaronder petroleum – verzaakte Groot-Brittannië aan zijn verantwoordelijkheid tegenover het Joodse volk. Toen de Britten uiteindelijk uit het gebied werden verdreven – in belangrijke mate door het Joodse verzet – sloten zij zich aan bij de Arabieren in hun poging om de verwezenlijking van een Joodse staat te aborteren.

In de aanloop tot de oorlog van 1948, waren er diverse verdelingsvoorstellen om het gebied nog verder te verminderen dat aan een Joods huis zou worden toegewezen, die allen door de Joden aanvaardbaar waren. Er was het rapport van de Peel Commissie van 1937, dat een kleine Joodse staat voorzag, een grotere Arabische staat en een stuk met inbegrip van Jeruzalem dat onder Brits bestuur zou blijven ressorteren. En natuurlijk was er het Verdeelplan van de Verenigde Naties [Resolutie 181]. Beiden werden verworpen door de Arabieren, die weigerden – net zoals zij dat ook tot op vandaag doen – het idee van Joodse soevereiniteit in Palestina goed te keuren.

Merk op dat de verscheidene “tweestatenoplossingen” telkens bedoeld waren om het Arabische verzet tegen Joodse soevereiniteit ‘op te lossen.’ Natuurlijk kon – wat de Arabieren betreft – enkel een totale eliminatie van de Joodse staat een bevredigende oplossing bieden en dat is nog steeds zo het geval.

Na de oorlog van 1967, accepteerde Israël Resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad, waarin Israël land zou teruggeven aan zijn buren dat het had bezet in ruil voor vredesverdragen die “veilige en erkende grenzen” zouden garanderen. De duidelijke bedoeling van de resolutie was dat Israël sommige gebieden zou teruggeven, maar niet noodzakelijk alles, in het bijzonder omdat de vooroorlogse grenzen geen ‘veilige” grenzen waren.

Israël ondertekende een vredesakkoord met Egypte en ontruimde de Sinaï (jammer genoeg nam Sadat de Gazastrook niet terug.) Maar in 1988, droeg Jordanië zijn aanspraken op Judea en Samaria over aan de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) van Yasser Arafat. Om het even welk vredesakkoord dat in het kader van resolutie 242 zou worden afgesloten, zou vanaf dan met de PLO moeten geschieden.

De akkoorden van Oslo van 1993 waren bedoeld om tot dergelijk vredesakkoord te leiden. Zoals iedereen weet, was de PLO niet bereid om de voorwaarden te accepteren die hem werden aangeboden in Camp David en Taba in 2000-1 en verkoos in plaats van oorlog te stoken (de Tweede Intifada), een oorlog waarin meer dan duizend Israëliërs (meestal burgers) werden gedood en waarschijnlijk 3.000 Arabieren (meestal strijders).

De verwerping van de voorstellen door de PLO was geen kwestie van technische details, maar van fundamentele ideologische geloven. Dit wordt bewezen door de weigering van de PLO om zijn handvest aan te passen, ondanks een massieve inspanning door de V.S. President Clinton om hen daartoe te brengen, door de persistentie van zowel terrorisme als opruiing doorheen de periode van Oslo en door uiteindelijk zijn toevlucht te nemen tot oorlog tegen de de bevolking van Israël.

Niettemin, werd een ander voorstel gedaan, deze keer door premier Ehud Olmert in 2008. Dit voorstel was veel grootmoediger dan datgene dat in 2000-2001 werd gedaan. Toen de inhoud van dat voorstel onlangs werd geopenbaard, waren vele Israëliërs geschokt. Maar ook dat voorstel werd andermaal verworpen.

Israël evacueerde de Gazastrook in 2005 tot de laatste Jood. Zij groeven zelfs de lijken op de begraafplaatsen op en verwijderden hen. Om redenen die ik nooit heb begrepen, was de PLO woedend omdat de terugtrekking niet met hen was gecoördineerd. Israël kreeg absoluut niet het minste bedankje voor wat zij de Palestijnen gaven wat zij jarenlang hadden gezegd dat ze wilden hebben!

Natuurlijk nam Hamas twee jaar later met veel geweld de Gazastrook over en vermoordde talrijke functionarissen van de PLO. Maar dat was niet omdat de terugtrekking uit Gaza niet men hen gecoördineerd was. In elk geval, toonde het aan dat het evacueren van grondgebied nabij de Israëlische bevolking een slecht idee was toen Hamas zijn raketaanvallen omhoog dreef.

Het heeft mij altijd gefascineerd dat diegenen die roepen om een “tweestatenoplossing” schijnen te geloven dat van zodra een overeenkomst wordt ondertekend en het IDF de gebieden verlaat, dat er dan vrede zal zijn. Bestaat er om het even welk precedent dat de Arabieren een overeenkomst niet zouden kunnen naleven? Zou een regimeverandering aan de Arabische kant de afschaffing van het akkoord veroorzaken? Alleen al deze vragen stellen toont de dwaasheid aan van de “tweestatenoplossing!”

Zoals Abraham Katsman hieronder argumenteert, zijn de gevolgen voor de veiligheid van een terugtrekking uit Judea en Samaria onaanvaardbaar:

… de geschiedenis wijst erop dat de terugtrekking achter de pre-1967-lijnen, los van belangrijke veranderingen, wellicht de enige contraproductieve handeling is die men zich kan inbeelden voor een langdurige vrede. Er is geen groter obstakel voor de vrede denkbaar dan de eeuwige verleiding om een andere oorlog tegen Israël te beginnen die dergelijke schotse lijnen uitlokken.

Wat is er dan zo vreselijk heilig aan die pre-1967-lijnen? In 1967 bestond er noch vrede noch een onafhankelijke Palestijnse entiteit. Gelijkaardige lijnen maakten deel uit van het Verdeelplan van 1947 en werden platgetreden door de Arabische legers die binnenvielen. De pre-1967-lijnen zijn internationaal nooit erkende grenzen geweest, dankzij de Arabische aandrang om dat niet te zijn.

Zij waren nauwelijks de wapenstilstandslijnen van 1949, een wapenstilstand die overwegend werden geschonden. In 1967 verscheurden de Arabische legers definitief de wapenstilstand door over die lijnen heen te stappen en aan te vallen, ondanks de Israëlische smeekbeden aan koning Hoessein van Jordanië om dat niet te doen. Met nieuwe wapenstilstandslijnen in 1967 en 1973, werden de lijnen van pre-1967 totaal betekenisloos, die uiteindelijk slechts 18 jaar hebben bestaan, van 1949 tot 1967. R.I.P.

Zelfs even terzijde leggende dat Israël wettelijke, culturele en historische aanspraken kan laten gelden op de betwiste gebieden, zal de Israëlische terugtrekking achter die lijnen nu niet gebeuren wegens de Israëlische afkeer voor een existentiële kwetsbaarheid.

Fundamenteel voor Israël is een soevereine Joodse staat met verdedigbare grenzen. De bestaansreden van de PLO is om een einde te maken aan de Joodse staat. Wat zo verrassend is is dat John Kerry en anderen blijven denken dat er ruimte is voor een akkoord dat met allebei verenigbaar zou kunnen zijn.

door FresnoZionism


Met dank aan Aukina D. voor de hint.

Bronnen:

  1. FresnoZionism: The idiocy of the “two-state solution” [lezen]

Gerelateerd:

  • Amerikaans minister John Kerry: De kans op een tweestatenoplossing loopt op zijn laatste benen [lezen]
  • Twee lessen die wij zouden moeten trekken uit de ‘tweestatenoplossing’ door Rick Richman [lezen]
  • Hou aub op met die verkeerde en valse term ‘tweestatenoplossing’ te gebruiken door Klein & Mandel [lezen]
  • Palestijnse ambassadeur in Brits Parlement: ‘Er bestaat geen tweestatenoplossing’ [lezen]
  • Peiling: 66 procent Israëliërs gekant tegen soevereine Palestijnse staat naast Israël door Aviel Schneider [lezen]
  • Peiling: Meerderheid van de Israëlische bevolking kant zich tegen de tweestatenoplossing [lezen]
  • De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven door Dan Calic [lezen]
  • Meerderheid van de Palestijnen kant zich tegen de tweestatenoplossing door Michael Schneider [lezen]
  • Palestijnen willen geen tweestatenoplossing en geen vrede door Sam Van Rooy [lezen]
  • 88 procent van Palestijnen gelooft dat enkel geweld en terreur Palestijnse onafhankelijkheid brengt [lezen]

Een gedachte over “Wanneer komt een einde aan de obsessie voor die dwaze ‘tweestatenoplossing’?

  1. Er is sinds 1948 al een twee staten oplossing: Israel en Jordanie.

    Er hoeft geen Hamastan en Fatahland aan worden toegevoegd.

    Like

Reacties zijn gesloten.