Het plan ‘Initiatief voor Vrede’ uit 2002 van de Arabische Liga brengt geen vrede in het M-O [Eli E. Hertz]

Arab_LeagueDe Arabische Liga in vergadering

In maart 2002, ontmoetten de 22 leden van de Arabische Liga elkaar in Beiroet (Libanon) en keurden een voorstel voor een tweestatenoplossing goed, gebaseerd op normalisatie van de betrekkingen met Israël in ruil voor een volledige terugtrekking achter de pre-Zesdaagse Oorlog lijnen en  de terugkeer van de vluchtelingen uit 1948.

Dit voorstel was een non-starter, meer ontworpen om een positief imago te bouwen voor Arabieren en in het bijzonder voor de Saoedi ‘s, van wie 15 op de 19 terroristen uit hun land kwamen die in New York op 11 september 2001 het WTC in de as hadden gelegd, eerder dan een oprechte bijdrage te leveren tot vrede in het Midden-Oosten.

Op 30 april 2013 stelde de minister voor Buitenlandse Zaken van Qatar voor om het Arab Peace Initiative geïntroduceerd in 2002 terug uit de kast te halen en voor het eerst matigde het zijn eisen dat Israël zou terugkeren naar zijn pre-1967 grenzen. In plaats daarvan accepteerde de minister de mogelijkheid om toch aan die grenzen te raken via een vergelijkbaar en wederzijds aanvaarde “kleine beperkte landruil.”

Wat er ook van zij, het kan verhelderend zijn om de staat van dienst te onderzoeken van de resoluties van de Arabische landen, sinds de stichting van de Arabische Liga in 1945, die men maar moeilijk een model voor een vreedzame regeling kan genoemd worden in de geest van de Verenigde Naties. Zo bijvoorbeeld, voorafgaande aan de stichting van de Joodse staat, ondernam de Liga de volgende stappen:

• In december 1945 lanceerde de Arabische Liga een boycot van ‘Zionistische goederen’ die voortduurt tot op vandaag.

• In juni 1946 richtte de Liga het Hogere Arabisch Comité op om “de inspanningen ten aanzien van de Palestijnen te coördineren”, een radicale instelling die de pogingen om Israël van de kaart te vegen, leidde en coördineerde.

• In december 1946 verwierp de Liga de eerste verdeelplannen voor Palestina, en herbevestigde “dat Palestina deel is van het Arabische moederland.”

• In oktober 1947, voorafgaand aan de stemming van Resolutie 181 van de Verenigde Naties – het “Verdeelplan” – onderstreepte de Liga een noodzaak om militaire voorbereidingen te doen langsheen de Arabische grenzen om “Palestina te verdedigen.”

• In februari 1948 keurde de Liga “een plan goed voor politieke, militaire en economische maatregelen die genomen moeten worden als antwoord op de Palestijnse crisis.”

• In oktober 1948 verwierp de Liga het ‘Verdeelplan’ voor Palestina van de Verenigde Naties, dat werd goedgekeurd door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bekend als Resolutie 181.

• Op 15 mei 1948, toen de reguliere strijdmachten van Egypte, Trans-Jordanië, Syrië, Libanon, Irak en contingenten van Saoedi-Arabië en Jemen de staat Israël binnenvielen om de “wet en orde te herstellen” in Palestina, gaf de Arabische Liga een uitvoerig document uit getiteld “Verklaring omtrent de invasie van Palestina.” Hierin trokken de Arabische staten de aandacht op:

“De onrechtvaardigheid die deze oplossing impliceert [beïnvloedende] het recht van het volk van Palestina op onmiddellijke soevereiniteit… verklaarde de Arabische verwerping van [Resolutie 181]” waarover de Liga zegt dat “het niet mogelijk zou zijn om deze met vreedzame middelen uit te voeren en het onder dwang opleggen dit een bedreiging voor de vrede en veiligheid in dit gebied zou vormen” en beweerde dat de “veiligheid en de orde in Palestina verstoord werd” toe te schrijven aan de “agressieve bedoelingen en de imperialistische plannen van de Zionisten.” [..]

“De regeringen van de Arabische Staten, als leden van de Arabische Liga, een regionale organisatie… beschouwen de gebeurtenissen die in Palestina plaatsvinden als een bedreiging voor vrede en veiligheid in het gebied in zijn geheel. … Vandaar dat, sinds de veiligheid in Palestina een heilig goed is in de handen van de Arabische Staten en om een einde te maken aan deze stand van zaken… hebben de regeringen van de Arabische Staten zich gedwongen gezien om in Palestina tussenbeide te komen.”

Azzam PashaDe secretaris-generaal van de Arabische Liga, Azzam Pasha (plaatje rechts), was minder diplomatisch dan wel veel meer openhartiger. Met veel minder geduld om politieke taal te gebruiken, en op dezelfde dag dat Israël op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid uitriep, op een persconferentie in Kaïro die de volgende dag werd bericht in The New York Times, herhaalde Pasha de Arabische “interventie om wet en orde te herstellen,” en onthulde:

“Dit zal een oorlog van vernietiging worden en een gedenkwaardig bloedbad waarvan zal gesproken worden zoals over de Mongoolse bloedbaden en de Kruistochten.”

De Liga van de Arabische Liga bleef zich tegen de vrede verzetten na Israël ‘s  Onafhankelijkheidsoorlog van 1948:

• Op 15 juli 1948 nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties Resolutie 54 aan om de Arabische agressie te stoppen:

“In overweging nemende dat de Voorlopige Regering van Israël zijn goedkeuring heeft gehecht aan het principe van een verlenging van het bestand in Palestina; dat de staten die lid zijn van de Arabische Liga opeenvolgend oproepen hebben verworpen van de Bemiddelaar van de Verenigde Naties en van de Veiligheidsraad in zijn Resolutie 53 van 7 juli 1948, voor de verlenging van het bestand in Palestina; en dat er bijgevolg een vernieuwing van vijandigheden in Palestina zich heeft ontwikkeld.”

• In oktober 1949, verklaarde de Arabische Liga dat onderhandelingen met Israël door om het even welke Arabische staat een overtreding zou zijn van Artikel 18 van de Arabische Liga.

• In april 1950, riep de Liga op om de relaties te verbreken met om het even welke Arabische staat die zich engageerde in relaties of contacten met Israël en verbood de lidstaten om eenzijdig over vrede met Israël te onderhandelen.

• Op 1 september 1967 werd door de 22 leden van de Arabische Liga en door het OIC (de organisatie van 53 moslimlanden) in Khartoem in Soedan de ‘Resoluties van Khartoem’ aangenomen bekend als de 3 grote NEEN ‘s van Khartoem: NEEN aan de erkenning van het bestaansrecht van Israël; NEEN aan onderhandelingen met Israël; NEEN aan vrede met Israël.

• In maart 1979 schortte de Liga het lidmaatschap van Egypte van de Liga (retroactief) op vanaf de datum dat het land een vredesverdrag met Israël ondertekende.

• Op 27 maart 2002 nam de Liga de ‘Verklaring van Beiroet’ aan. Op het hoogtepunt dat de Palestijnen zelfmoordaanslagen uitvoerde in Israël, verklaarde de Arabische Liga:

“Wij, de koningen, presidenten en emirs van de Arabische staten, die hier bijeen zijn gekomen op de Vergadering van de Bijeenkomst van de Arabische Liga in Beiroet, de hoofdstad van Libanon… hebben een grondige beoordeling gevoerd naar de ontwikkelingen en de uitdagingen… met betrekking tot het Arabische gebied en meer specifiek aan het bezette Palestijnse grondgebied. Met grote trots volgden wij de intifada van het Palestijnse volk en het moedige verzet… Wij brengen met eer en trots een groet uit aan het Palestijnse volk voor hun standvastigheid en hun dappere intifada tegen de Israëlische bezetter en zijn vernietigende oorlogsmachine. Wij groeten met eer en trots de moedige martelaren van de intifada.”

Merk op dat de lidstaten van de Arabische Liga, die systematisch gekant zijn en alle vredesinspanningen met Israël blokkeren over de voorbije 68 jaren, zich tevens in een zelf verklaarde staat van oorlog met Israël bevinden.

Toen de onderhandelingen in 2000 in Camp David werden afgebroken, lanceerden de Palestijnse Arabische leiders de tweede intifada (ook de Al Aqsa intifada genoemd), die een complete guerrilla oorlog tegen Israël ontketende. Helaas keren de Arabische leiders maar al te vaak terug naar het gebruik van geweld om trachten te verkrijgen wat zij niet kunnen bereiken aan de onderhandelingstafel.

door Eli E. Hertz


Bronnen:

  1. Myths and Facts: Saudi Peace Initiative – Arab League No Model for Peace door Eli E. Hertz [lezen]

Gerelateerd:

  • Arabisch vredesvoorstel uit 2002 biedt geen perspectief door Likoed.nl [lezen]
  • De 3 x NEEN van Khartoem uit 1967: geen erkenning, geen onderhandelingen en nooit vrede met Israël [lezen]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.