Waarom hebben die zogeheten ‘grenzen van 1967’ geen vrede gebracht? [Jonathan S. Tobin]

ziongate1948aDe Joodse Exodus uit Jeruzalem, juni 1948

Na de Val van Jeruzalem op 11 juni 1948 worden de Joden als rundvee massaal en onder begeleiding van de Britten uit de Oude Stad gedreven. Voor het eerst in de millennia oude geschiedenis van de hoofdstad van het Joodse volk zal er van 1948 tot 1967 geen enkele Jood in Jeruzalem mogen wonen. Pas na de herovering van Israël op de Arabieren tijdens de Zesdaagse Oorlog in juni 1967, mogen de Joden terugkeren naar hun stad. Mogen zij weer bidden aan de Klaagmuur, het Joodse Kwartier vrij bezoeken, alsmede de 3000 jaar oude Joodse begraafplaats op de Olijfberg en nog zovele andere eeuwenoude Joodse heilige plaatsen, die in die tussentijd van eindeloze 19 jaren door de Arabische bezetters grondig werden verwoest. Tot op vandaag werkt Israël aan de heropbouw en reconstructie van de stad zoals deze vóór de Arabische bezetting bestond [bron foto’s: Think Israel]

Het constante refrein van de critici van Israël tijdens de laatste decennia is steeds geweest dat de Joodse staat zich moet terugtrekken van elke duimbreed grondgebied die het tijdens de Zesdaagse Oorlog heeft heroverd op de Arabieren en moeten terugkeren achter wat foutief als de “grenzen van 1967” wordt aangeduid.

Maar aangezien de Israëliërs vandaag de 46ste verjaardag vieren van de hereniging van hun hoofdstad die door die oorlog werd mogelijk gemaakt, is het aangewezen om zich af te vragen waarom er in het Midden-Oosten geen vrede bestond voorafgaand aan het begin van de “bezetting” op 4 juni 1967.

pre-1967-lijnenEr kunnen redelijke argumenten worden aangevoerd omtrent de noodzaak voor Israël en de Palestijnen om onder afzonderlijke soevereiniteit te leven, eerder dan te moeten leven onder een onbevredigend status quo.

Maar het probleem met de meeste discussies omtrent deze kwestie, is de veronderstelling dat het terugdraaien van de situatie zoals die bestond voor de oorlog, de vrede zal bewerkstelligen.

Zoals het misschien erg moeilijk zal zijn voor nieuwsconsumenten om hen te vragen even terug te kijken naar het begin van de geschiedenis, is het noodzakelijk diegenen eraan te herinneren die “1967” opwerpen als de enig mogelijke oplossing dat, ondanks het feit dat er [vóór die oorlog] geen enkele Jood woonde op de West Bank noch in Oost-Jeruzalem, er toch geen vrede bestond.

Niet alleen dat, voorafgaande aan die oorlog, toen het gebied werd omschreven als “bezette gebieden” en in het bezit waren van Jordanië en Egypte, was de focus van de Arabische en de moslimwereld niet gericht op de verwezenlijking van een Palestijnse staat maar om een einde te maken aan de Joodse soevereiniteit over het grondgebied van pre-1967 Israël.

De grenzen van 1967 waren niet echt internationaal erkend maar waren amper wapenstilstandslijnen die de posities markeerden waar de strijdende legers zich bevonden op het ogenblik dat een staakt-het-vuren een einde maakte aan de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog.

In het bijzonder vielen deze lijnen buiten de stad Jeruzalem, al sinds de helft van de 19de eeuw een Joodse meerderheid kende. De Oude Stad van Jeruzalem, die tijdens de belegering van de stad in handen viel van het Arabische Legioen dat door Jordanië werd geleid, viel buiten bereik van de Joden vanaf 1948 tot 1967.

De Westelijke Muur (Klaagmuur) hoorde al die tijd nooit meer een Joods gebed en werd gebruikt als stortplaats voor huisvuil. De Jordaniërs legden een weg aan die dwars door de Joodse begraafplaats liep op de Olijfberg en gebruikten hiervoor een aantal grafzerken als bouwmateriaal. Een muur liep dwars door de stad heen, die verdacht veel leek op de muur die 27 jaar lang Berlijn verdeelde.

Maar die delen van Jeruzalem die illegaal door de Jordaniërs werden bezet (enkel het Verenigd Koninkrijk en Pakistan erkende hun annexatie van een deel van de stad alsmede de West Bank, die deze onlogische naam meekreeg omdat die langsheen de rivier de Jordaan tegenover de Oost Bank lag, thans Jordanië), vormden deze delen toch niet een Palestijnse hoofdstad. Noch werd de door Egypte bezette Gazastrook beschouwd als deel van een Palestijnse staat.

De Davidstoren, gezien door de dichte prikkeldraadversperringen tussen de Joodse [West-] en Arabische [Oost-] sector van Jeruzalem. Het beeld van 1948 tot 1967 zoals de Joden 19 jaar lang naar hun heiligdommen moesten kijken maar niet bezoeken noch betreden… terwijl de arabieren en moslims onder hun ogen alles verwoestten en onteerden… (foto: W. Braun, Jeruzalem)

Wat diegenen die terug willen naar de lijnen van 1967 vergeten is, dat de bevrijding door Israël van de stad het begin markeerde van de eerste periode in de moderne geschiedenis van Jeruzalem die volledige religieuze vrijheid garandeert en vrije toegang tot alle heilige plaatsen in bescherming neemt.

Maar de situatie voorafgaand aan die oorlog vertoont enige gelijkenis met wat thans gebeurt. De gebieden onder Jordaanse en Egyptische controle werden gebruikt als uitvalbasissen voor Palestijnen die pre-1967 Israël probeerden te infiltreren en terreuraanslagen trachten uit te voeren. En het was langs die grenzen dat de Arabische legers zich in mei 1967 hergroepeerden terwijl hun leiders de gekende dreigingen herhaalden dat zij de Joden in de zee zouden drijven.

Israël overleefde die gevaarlijke maand, terwijl de wereld afwachtte en zich afvroeg of er zich een tweede Holocaust zou afspelen na al die Arabische dreigementen, door als eerste toe te slaan en zijn vijanden te verslaan. Vanaf dat ogenblik hield de Joodse staat op te bestaan als een latere David die opstond tegen de Goliath van de Arabische wereld, en werd Israël de kwelduivel van de internationale pers.

Zoveel als die sombere era van pre-1967 reeds een oude geschiedenis lijkt, is wat diegenen die doorzeuren om 1967 blijven negeren, het feit dat er sindsdien geen enkele verandering is geweest in de Arabische visie omtrent Israël. Zelfs in die landen zoals Egypte en Jordanië die vredesverdragen met Israël hebben ondertekend, blijft het gevoel onder de bevolking overheersen om hun buur te vernietigen.

Totdat dit zal gebeuren en de Palestijnen in het reine zullen komen met de permanentie van de Joodse terugkeer naar het land, met het argument dat Israël enkel met geweld ertoe kan gedwongen worden om het gebied af te staan dat zij gewonnen hebben in een oorlog van zelfverdediging, het conflict wel zal oplossen, is niet alleen onlogisch; het is een eis om nationale zelfmoord.

Voor al de eigentijdse problemen van Jeruzalem, zou zijn her-opsplitsing de levenskwaliteit daar onmeetbaar verslechteren, evenals een compromis aangaan om open toegang te krijgen tot de heilige plaatsen (met als enige uitzondering van de Tempelberg waar het Joden en christenen nog steeds wordt verboden om te bidden om de muzelmaanse religieuze autoriteiten te kalmeren.)

Zoals Ruthie Blum in Israël Hayom schreef, heeft de aanwezigheid van Israël op de West Bank en in Jeruzalem niet een conflict aangestoken dat voordien reeds decennialang bestond, “het was precies de pan-Arabische poging om de Zionistische entiteit te elimineren” die allereerst de drie-frontenoorlog aanwakkerde. En het was Israël dat Jeruzalem van de Jordaanse bezetting bevrijdde.

Zoals zij noteert, de dag dat Jeruzalem werd herenigd, legde de toenmalige Israëlische minister van Defensie Moshe Dayan de volgende verklaring af:

Deze ochtend hebben de Israëlische Strijdkrachten Jeruzalem bevrijd. Wij hebben Jeruzalem heringd, de verdeelde hoofdstad van Israël. Wij zijn teruggekeerd naar de heiligste van al onze heilige plaatsen, om ze nooit opnieuw meer te verdelen. Aan onze Arabische buren reiken wij, ook op dit uur – en wij leggen de nadruk op dit uur – onze hand in vrede.

En aan onze christelijke en moslim medeburgers, beloven wij plechtig volledige godsdienstige vrijheid en rechten. Wij kwamen niet naar Jeruzalem omwille van de heilige plaatsen van andere volkeren, en niet om ons te mengen in de aanhangers van andere geloven, maar om het in zijn totaliteit te beschermen en om daar samen met anderen in eenheid te leven.

Israël heeft zich aan zijn belofte gehouden, maar de Palestijnen en het grootste deel van hun aanhangers zijn nooit in het reine gekomen met de werkelijkheid of de wettelijkheid van een Joodse staat ongeacht waar ook diens grenzen zouden worden getrokken.

De vrede kan mogelijk zijn wanneer de Palestijnen veranderen. Maar laat ons hopen dat Jeruzalem nooit opnieuw zullen verscheurd zal worden zoals het was in 1948 toen de Arabische legers binnenvielen en dat de veiligheid van Israël nooit zal gecompromitteerd worden of de rechten van het Joodse volk op het oude geboorteland worden afgeschaft enkel en alleen om de gevaarlijke situatie van 4 juni 1967 te herschapen.

door Jonathan S. Tobin


Bronnen:

  1. Commentary Magazine: Why Didn’t the 1967 Borders Bring Peace? door Jonathan S. Tobin [lezen]

Gerelateerd:

  • De verwoesting van Jeruzalem door de Arabieren 1948-1967 – in beeld [meer]
  • Geschiedenis herhaalt zich – PalArabieren van 1947 tot 2010: Geen Joodse staat [lezen]
  • Jeruzalem delen met de Arabieren? Hebben we al geprobeerd, werkt niet [in beeld] [meer]
  • De Val van Jeruzalem in mei 1948 [meer]
  • Verdrijving van de Joden uit Jeruzalem – oude foto ‘s herontdekt [meer]
  • Wie wil terug naar een Judenrein Jeruzalem? [meer]
  • Jeruzalem: Verdeelde stad 1948 – 1967 [meer]
  • 45 jaar geleden werd Jeruzalem heroverd op de muzelmaanse Arabieren en opnieuw herenigd [meer]
  • Een goede reden waarom het herenigde Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en dat zal blijven… [meer]

4 gedachtes over “Waarom hebben die zogeheten ‘grenzen van 1967’ geen vrede gebracht? [Jonathan S. Tobin]

  1. “Het probleem v.d. meeste discussies omtrent de kwestie is”……., dat de meeste mensen die eraan deelnemen geen benul hebben waar ze over praten. Ze kennen 0% van geschiedenis van dit gebied & zijn oorspronkeijke bewoners.

    De schrijver heeft door zijn factuele kennis & accurate beschrijving de ”vredes apostelen precies daar gelaatst waar ze thuishoren = niet in Israel en in discussies over vrede.

    Like

    1. Zo is dat Shapira. De door hun lokale overheden zwaar over het paard getilde ‘pro-Palestijnse’ Israëlbashers kunnen de historische feiten en de ware toedracht van het verhaal hen helemaal geen lor schelen.

      Ze baseren zich enkel op de muzelmaanse Arabische retoriek en wat Israël zelf vertelt wordt systematisch onder de mat geveegd ‘omdat het van de Joden komt’.

      ‘Gelukkig’ beweren ze om de haverklap dat ze geen antisemieten zijn, want dat zou voor hen een moeilijk te verteren belediging zijn, die impliciet verwijst naar de judeocide die, mede dankzij hun hand- en spandiensten, zoveel jaar geleden op hun eigen grondgebied heeft kunnen plaatsvinden.

      En wie wil nu die Europeanen een schuldcomplex aanpraten? Zoiets durven alleen toch maar de Joden doen, want een normale fatsoenlijke mens doet zoiets natuurlijk niet. 😦

      Like

  2. Ik werd vanmorgen haast misselijk van alle anti-Israelische artikelen in de nederlandse kranten, b.v. “Trouw” en de Volkskrant, over de “slechte economische omstandigheden in Oost-Jeruzalem” en een stuk van Jaap Hamburger, over het bijstaan van Timmermans met zijn plan produkten uit de “Westbank” te etiketteren en nog meer. Onze berichten worden inderdaad onder de mat geveegd. Welke nederlandse krant heeft geschreven over Adele Biton (3), die al een maand in coma ligt, na het ongeluk, dat gebeurde door stenengooiende Palestijnen?

    Like

  3. wil graag wat zeggen, ik heb ook de duitsers mee gemaakt, toen ik acht jaar was, (die krijgen geen grote d). Mijn Vader met 3 broers, ze hebben samen de Joodse mensen in ons huis verstopt achter dubbele wanden. en toen hebben de duitsers die lieve Joodse mensen met de vrachtwagen opgehaald, en ze hebben mij laten staan, want mijn ouders waren al gevlucht.

    Like

Reacties zijn gesloten.