De volkomen onterechte delegitimatie van de Joodse Staat van Israël [Ratna Pelle]

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe havenstad en badstad Haïfa ligt in het noorden van Israël op het meest noordelijke gedeelte van het Karmelgebergte en aan de Middellandse Zee. Met 268.200 inwoners (2010) is het de derde stad van Israël, na Jeruzalem en Tel Aviv, en de belangrijkste (haven)stad in het noorden van het land. De geschiedenis van Haifa overspant meer dan 3000 jaar. Op de voorgrond een stukje van het Wereldcentrum van de Bahaï, een religieuze minderheid die in 1853 verdreven werd uit Iran en later uit Irak en uiteindelijk in Israël onderdak vond en er omstreeks 1900 zijn administratief centrum oprichtte. Het Schrijn van de Báb, de stichter van de Bahai, werd voltooid in 1909, hetzelfde jaar waarin in het zuiden van Israël in de duinen nabij Jaffa de stad Tel Aviv werd gesticht. Het religieuze complex van de Bahai werd in 2008 door UNESCO op de werelderfgoedlijst geplaatst.

[Vijfen]zestig jaar na de oprichting van Israël wordt de mythe steeds populairder dat de stichting van de Joodse staat een vergissing was. De Palestijnen zouden voor onze misdaden tegen de Joden moeten boeten, zij werden uit hun land gegooid, en op de ruïnes van hun dorpen bouwden de Joodse immigranten hun nederzettingen. Uit schuldgevoel over de holocaust gaf de Verenigde Naties in 1947 zomaar de helft van Palestina aan de Joden, en toen die vervolgens hun gebied met nog eens de helft uitbreidden, keek het Westen de andere kant op. Israël, aldus een groeiende groep critici, werd geboren in zonde.

Het vreemde is, dat er veel landen zijn die met grover geweld tot stand zijn gekomen, zoals de VS, Australië en Canada. Veel landen in het Midden-Oosten en Afrika zijn kunstmatiger, met volkomen willekeurig getrokken grenzen, en zijn aan deze of gene stam of koning gegeven omdat die als een strategische bondgenoot werd beschouwd.

Israël daarentegen is tot stand gekomen door een besluit van de Algemene Vergadering van de VN, door het mandaat dat de Volkerenbond aan Groot-Brittannië verleende op voorwaarde dat de Joden hier hun ‘nationale thuis’ mochten opbouwen, en vooral ook door de Joden zelf, die dit zeer voortvarend aanpakten en vóór de Tweede Wereldoorlog al een staat in wording hadden opgebouwd met alle instituties en de organisatie die daarvoor vereist zijn. Het feit dat zij hun zaakjes zo goed op orde hadden dwong alom respect af en heeft de VN commissie die het delingsplan had opgesteld zeker beïnvloed.

De verwoesting van Arabische dorpen gebeurde in reactie op herhaalde aanvallen vanuit deze dorpen op nabijgelegen Joodse dorpen en op Joodse konvooien. De Arabieren in Palestina zetten hun afwijzing van het delingsplan kracht bij door direct plunderend door Jeruzalem te trekken, en de moefti van Jeruzalem, een overtuigde nazi die in Bosnië een SS-divisie van moslims had opgezet, vormde een legertje dat zoveel mogelijk Joden probeerde te doden. Dat er meer Arabische dan Joodse slachtoffers vielen in 1948 heeft dan ook minder met intentie te maken dan met een betere organisatie en economische positie van de Joodse gemeenschap in Palestina.

Waarom dan wordt juist Israëls bestaansrecht ter discussie gesteld? Vanwege de bezetting? Er zijn wereldwijd tientallen bezettingen. Vanwege de discriminatie van Arabieren in Israël? In veel landen, waaronder de meeste Arabische staten, hebben etnische en religieuze minderheden minder rechten dan in Israël. Vanwege de Palestijnse vluchtelingen, die nog steeds in kampen leven? De totstandkoming van India en Pakistan brachten grotere vluchtelingenstromen op gang, en bovendien zijn er ook bijna een miljoen Joden uit Arabische landen verdreven en gevlucht, maar zij zijn allen opgenomen en geïntegreerd in Israël en andere landen.

Waarom is nota bene Israël het enige land dat veelvuldig met de nazi’s wordt vergeleken, de Palestijnse zelfmoordcommando’s met ons verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de Gazastrook met het getto van Warschau? Maar weinig mensen – een groepje verstokte zionisten daargelaten – lijken zich hierover te verbazen. In tegendeel: de mythe dat Israël onder zeer dubieuze omstandigheden is gesticht en de Palestijnen daarvan de dupe zijn, gaat gepaard met de mythe dat kritiek op Israël nog steeds erg gevoelig ligt en je op felle veroordelingen komt te staan.

‘Je wordt aan de hoogste boom opgeknoopt’ zo was Chris van der Heijden, auteur van het boek ‘Israël, een onherstelbare vergissing’, gewaarschuwd. Dries van Agt wordt door de linkse media op handen gedragen, Een Ander Joods Geluid mag bij iedere discussie aanschuiven, en het aantal reportages over de muur en de checkpoints overstijgt het aantal over Arabisch antisemitisme en de verheerlijking van geweld door Hamas met minstens een factor 10.

In de recente berichtgeving over Gaza kwam Israëls kant van het conflict nauwelijks aan bod. Hamas maakt cynisch gebruik van burgers als menselijk schild, valt grensposten en transporten van hulpgoederen aan, evenals de hoofdopslagplaats voor brandstof, steelt zelfs brandstof uit ziekenhuizen en verbiedt bakkers om brood te bakken, dit alles om een humanitaire crisis te veroorzaken waarvan de schuld vervolgens bij Israël wordt gelegd. Voor de meeste media is dit onopgemerkt gebleven, evenals de honderden Hamas activisten die in Iran getraind worden in guerrilla oorlogsvoering à la Hezbollah en de continue wapensmokkel vanuit Egypte. Het is Hamas perfect gelukt zich als de underdog te presenteren die opkomt voor de ‘legitieme rechten van de Palestijnen’.

Onlangs werd op een door Hamas gecontroleerd TV station beweerd dat de holocaust een zionistische uitvinding was om van de zwakke en gehandicapte Joden af te komen terwijl de sterke jongelingen naar Palestina werden gestuurd om daar de Palestijnen uit te moorden. Het bleef – wederom – onopgemerkt.

Mensen als Dries van Agt, Harry van Bommel, Chris van der Heijden, Gretta Duisenberg, Marcel van Dam en Harry de Winter zijn allang geen roependen in de woestijn meer, maar vertegenwoordigen het dominante narratief. Je moet tegenwoordig lef hebben om het voor Israël op te nemen, en je wordt al snel weggezet als onderdeel van de duistere en o zo machtige Joodse lobby. Terwijl tal van pro-Palestijnse organisaties, voorop United Civilians for Peace, royaal worden gesubsidieerd, bedruipt het CIDI zich geheel zelf.

Het wordt tijd dat de criticasters van Israël hun aura van moedige voorvechters van de underdog verliezen en gewoon worden gezien als activisten die slechts oog hebben voor één kant van de zaak of zelfs bewust uit zijn op het delegitimeren van Israël.

De volkomen onterechte delegitimatie van een VN lidstaat en bondgenoot van Nederland is echter alleen mogelijk door de eenzijdige media aandacht voor de Palestijnse kant van het verhaal, door het bagatelliseren van hun aandeel in het conflict en de constante focus op Israëlische wandaden.

door Ratna Pelle

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in 2008 in de Nederlandse krant


Bronnen:

  1. Israël en Midden-Oosten Blog: Delegitimatie van Israel door Ratna Pelle [lezen]

israeli-flag