Waar blijft de berichtgeving? Zoals het met Israël gaat, zo zal het ons allen vergaan

boston-bomb2Boston, 15 april 2013. Tijdens de jaarlijkse marathon gaan enkele bommen af. Drie mensen worden gedood en honderden gewond. Later wordt nog een politieagent gedood. Eén van beide terroristen overleeft. Dzhokhar Tsarnaev (in kader), een 19-jarige geradicaliseerde student, zou naar verluidt “geen vlieg kwaad doen.” Dat horen we wel vaker als het over islamistische terroristen gaat, alsof boosaardigheid altijd van iemand ’s gezicht of doen en laten af te lezen valt. Hoe dom en/of naïef kunnen sommige mensen wel zijn.  😦

Wanneer terroristen een bom laten afgaan in een openbare plaats in Israël, daarbij dozijnen mensen verwonden en zelfs kinderen doden, of wanneer een Israëlische politieagent wordt gedood door terroristen, dan is dat voor het grootste deel van de wereld helemaal geen schokkend nieuws. Hoewel het dat wel zou moeten zijn.

Tien dagen geleden hebben geradicaliseerde moslimterroristen enkele bommen laten afgaan tijdens de marathonloop in Boston, daarbij dozijnen mensen verwond en drie burgers gedood waaronder ook een 8-jarig jongetje. Later vermoordden zij naar verluidt ook een jonge politieagent.

Dzhokhar TsarnaevIn het licht van deze tragedie, worden zowel de slachtoffers als de gekende terrorist behandeld door artsen die in Israël werden opgeleid, en in het geval van Professor Kevin (Ilan) Tabb, de directeur van het ziekenhuis van Boston, Beth Israel Deaconess Medical Center (kortweg de BI), is zelfs van Israëlische nationaliteit.

De verdachte terrorist Dzhokhar Tsarnaev (plaatje rechts) wordt in het BI behandeld net zoals 24 mensen die tijdens de aanslag werden verwond, waarvan 16 nog steeds in kritieke conditie verkeren.

Uit een artikel in Ynet:

„Jammer genoeg, heb ik heel wat ervaring met dit soort verwondingen na jaren achter de rug van het behandelen van mensen die tijdens terreuraanslagen in Israël werden gewond,” zei de professor, die lid is van de beheerraad van het ziekenhuis van het Hadassah Ein Kerem hospitaal in Jeruzalem, waar hij geneeskunde studeerde en zijn opleiding voltooide. “Wij hebben [in het BI van Boston] enkele Israëlische artsen werkzaam in de afdeling intensieve zorgen en de directeur van die afdeling is eveneens een Israëliër.”

[…]

“Het was erg gelijkaardig met wat ik in Israël deed in zoverre dat wij vele gewonde mensen in een korte periode moesten opnemen,” zei professor Tabb. “Het feit dat wij zowel de slachtoffers als de verdachte terrorist behandelen, herinnert me aan gelijkaardige situaties in Israël. In Israël hadden wij een gewonde soldaat en een terrorist liggend op aanpalende bedden. Wanneer een gewonde persoon op intensieve zorgen wordt opgenomen, zal de dokter of verpleegster hem behandelen zonder vragen te stellen.”

Over deze feiten werd nauwelijks bericht, behalve dan in de Israëlische en de Joodse pers. Dat zal ook niemand verbazen. Belangrijker echter, is hun bredere implicatie. Israël is niet alleen een grote vriend en een bondgenoot van de Verenigde Staten. Israël ligt aan de frontlijn van onze eigen veldslag.

De tragische gebeurtenissen in Boston doen terugdenken aan een artikel dat werd gepubliceerd op 26 mei 1968 in The Los Angeles Times, na de verrassende overwinning van Israël in de verdedigingsoorlog van 1967, algemeen gekend als de Zesdaagse Oorlog.

Een beroeps handarbeider en briljant denker genaamd Eric Hoffer, meestal de Dokwerkers Filosoof genoemd, schreef toen een stuk getiteld: “Israel’s Peculiar Position” (De eigenaardige positie van Israël), waaruit hieronder een fragment als volgt las:

“De Joden zijn een eigenaardig volk: dingen die aan andere naties worden toegestaan zijn verboden voor de Joden.

[…]

Wanneer andere naties zegevieren op het slagveld dicteren zij de vredesvoorwaarden. Maar wanneer Israël zegeviert moet het om vrede bedelen. Iedereen verwacht dat de Joden de enige echte christenen zijn in deze wereld.

Andere naties wanneer zij worden verslagen, overleven en herstellen zich weer, maar indien Israël ooit zou worden verslagen, dan wordt het vernietigd. Indien Nasser in juni [1967] had gezegevierd, dan zou hij Israël van de kaart hebben geveegd en niemand zou een vinger hebben uitgestoken om de Joden te redden.

[…]

Nochtans is Israël op dit ogenblik onze enige betrouwbare en onvoorwaardelijke bondgenoot. Wij kunnen meer op Israël vertrouwen dan Israël op ons kan vertrouwen. En men hoeft niet veel verbeeldingskracht om te raden wat er zou zijn gebeurd indien vorige zomer [1967] de Arabieren en hun Russische bondgenoten de oorlog hadden gewonnen, om zich te realiseren hoe essentieel de overleving van Israël wel is voor Amerika en voor het Westen.

Ik heb een voorgevoel dat me maar niet loslaat; zoals het gaat met Israël, zo zal het ons allen vergaan. Als Israël ooit wordt vernietigd, zal de holocaust op ons allen neerkomen.”

En dit is een feit dat wordt genegeerd door de media, academici, politieke en om het even welke andere leiders van belang. Israël is veel meer dan enkel maar een vriend en van nut voor Amerika en het Westen. Israël is de kanarie in de koolmijn. En toch… waar blijft de berichtgeving dan?

Om het briljante en vooruitziende artikel van Eric Hoffer te lezen klik hier.

door S.C. – Camera.org

Het alarmsignaal dat niet genegeerd mag worden. De Jood en/of Israël als de spreekwoordelijke kanarie in de koolmijn: Als het met onze Joden slecht begint te gaan, verkeren we dra allemaal in gevaar. Eerst de Joden… daarna zijn wij aan de beurt. Vandaar dat opkomen voor de Joden tegelijk opkomen is voor onszelf, voor onze eigen culturele, morele waarden en verworvenheden.


Bronnen:

  1. Camera Snapshots: Where’s the Coverage? As it Goes with Israel, So Will it Go with All of Us [lezen]
  2. Ynet News: Israeli doctor treats Boston terrorist, victims; says ‘I’m used to it’ door Yitzhak Benhorin [lezen]
  3. Flame: Israel’s Peculiar Position door Eric Hoffer; 26 mei 1968 [lezen]

Gerelateerd:

  • Feest bij Hamas, Islamitische Jihad en Hezbollah nav bomaanslag tegen marathonloop in Boston [lezen]
  • John Kerry vergelijkt slachtoffers van Boston Marathon met slachtoffers IHH op de Mavi Marmara [lezen]
Advertenties

Een gedachte over “Waar blijft de berichtgeving? Zoals het met Israël gaat, zo zal het ons allen vergaan

  1. Ja, wanneer ziekelijke Joden haat prefeleert boven gezond verstand, dan is dit de situatie.

    De wereld heeft nog stééds niet begrepen dat alles (goed & kwaad) altijd met de Joden begint, maar dat het daar nooit eindigt.

    Daar waar het goed met Joden gaat, zij rustig en in vrede als Jood kunnen leven, daar gaat het goed. Op het moment dat de Jodenhaat begint, de verbale & fysieke aanvallen op Joden toenemen, dan betekent dit: een land/mensen in de problemen.

    Het gedrag t.o. Joden is de barometer van een land en zijn civilisatie.

    Like

Reacties zijn gesloten.