Voor altijd vluchteling? Een humanitaire benadering om de Palestijnse vluchtelingencrisis op te lossen

refugees04De Joodse en Arabische vluchtelingencrisis ontstond voor, tijdens en na de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949. Ruim 2/3den van de Joodse vluchtelingen die werden verdreven uit de Arabische landen werden in Israël opgevangen en de inheemse Arabische bevolking van ca. 150.000 Arabieren (inmiddels aangegroeid tot 1,6 miljoen) integreerde compleet in de Joodse Staat. Israël zal begin jaren 1950 zijn laatste vluchtelingenkampen sluiten.

hugo3Hoe heel anders verging het de ca. 500.000 Arabieren die verkasten naar de Arabische landen. En zelfs in Gaza en op de West Bank leeft 65 jaar later bijna 2 miljoen, of 43 procent, van de eigen bevolking in zogenaamde ‘vluchtelingenkampen’ van de Verenigde Naties. De VN creëerde zelfs een aparte organisatie voor hen, de UNRWA, die blijkbaar enkel tot doel heeft te zorgen voor opvang, huisvesting, onderhoud en onderwijs van de Palestijnse vluchtelingen “in afwachting van hun terugkeer naar Israël.

In tegenstelling tot alle andere vluchtelingen van de wereld, genieten de Palestijnse Arabieren een ‘eeuwigdurende’ vluchtelingenstatus die erfbaar is en overgaat via de mannelijke lijn van vader op zoon, waardoor het aantal vluchtelingen zich op 65 jaar kon vertienvoudigen en dat aantal zal zich onbeperkt in de tijd blijven vermenigvuldigen. Een merkwaardige zaak. Het Jerusalem Institute for Justice heeft een document gepubliceerd “Forever Refugees?” waarvan ik voor u de laatste vier pagina’s (van de 43) heb vertaald.

Een beknopt overzicht
Vandaag wonen op de West Bank (Judea & Samaria) en in de Gazastrook naar schatting 2,9 tot 3,8 miljoen mensen; tussen 1,4 en 2,3 miljoen op de West Bank en 1,5 miljoen in de Gazastrook. De bewoners van de West Bank hebben door de jaren heen een aantal verschuivingen in de macht ervaren binnen het lokale bestuur.

Sinds halverwege de 20ste eeuw, werden de administratieve en bestuurlijke verantwoordelijkheden binnen de Palestijnse zaken op de West Bank en in Gaza van elkaar gescheiden en overgedragen aan verscheidene verschillende organisaties.

Een kort overzicht van de 20ste eeuw levert een cruciale achtergrond die de huidige politieke context belicht; de regering van de Palestijnse Autoriteit op de West Bank en de Hamas regering in de Gazastrook, die beiden doorgaan met het in stand houden van de ellendige leefomstandigheden van de Palestijnse vluchtelingen binnen hun eigen grondgebied.

Op het einde van de Eerste Intifada, werd als resultaat van de Oslo Akkoorden (1993-1995), een vorm van zelfbestuur ingesteld en werd hiertoe de Palestijnse (Nationale) Autoriteit opgericht (kortweg PA genoemd.)

Onder de Oslo Akkoorden erkende Israël de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) als een organisatie die het Palestijnse volk vertegenwoordigde en werd de Palestijnse Autoriteit onder leiding van Yasser Arafat opgericht als een semi-autonome entiteit op de West Bank en in Gaza.

mapwestbankA

Drie sub-gebieden op West Bank
De Oslo Akkoorden verdeelde de West Bank in drie sub-gebieden (kaartje hierboven) als een eerste stap van een gefaseerd proces om de controle van het IDF over de West Bank geleidelijk aan over te dragen aan de PA: Area A (donkerbruin); Area B (lichtbruin) en Area C (blauw gekleurd op het kaartje hierboven) volgens de huidige situatie anno 2013.

Area A (aanvankelijk 2,7 procent van het gebied) kwam onder de volledige controle van de PA inzake burgerlijke en veiligheidskwesties; Area B (aanvankelijk 25,1 procent van het gebied) kwam eveneens onder de burgerlijke controle van de Palestijnen en een gezamenlijke controle inzake veiligheid door Israël en de PA; en Area C (aanvankelijk 72,2 procent van het gebied) bleef onder de volledige controle van Israël.

Hoewel Israël stapsgewijze de controle over de West Bank overdroeg aan de PA na het ondertekenen van de Oslo Akkoorden, heeft Israël dit proces van overdracht van bevoegdheden bevroren naar aanleiding van het uitbreken van de Tweede Intifada in 2000.

De Tweede Intifada heeft er toe geleid dat de grenzen vervaagden tussen Areas A, B en C en een beperking van de controle van de PA over Areas A en B. In 2010 berichtte de Verenigde Naties dat Areas A en B samen 38 procent van het grondgebied op de West Bank omvat en Area C bestaat uit de overblijvende 62 procent. De aanwezigheid van het Israëlische Leger (IDF) wordt overal in de sub-gebieden op de West Bank gevoeld.

UNRWA-UNHCRaOpmerkelijke verschillen tussen de twee aparte vluchtelingenorganisaties van de Verenigde Naties: de UNRWA (alléén voor Palestijnen) en de UNHCR (alle andere vluchtelingen van de wereld). De aparte behandeling van de Palestijns Arabische vluchtelingen is duidelijk politiek geïnspireerd. Terwijl de UNHCR zich erop toelegt om de problemen van de internationale vluchtelingen op te lossen en hen zo vlug mogelijk te hervestigen in het land waar ze verblijven of waar ze vandaan komen, beoogt de UNRWA precies het tegenovergestelde: de situatie van Palestijnse vluchtelingen bestendigen met het officieuze doel hen ooit te vestigen in Israël, alwaar hun inmiddels bijna allen overleden voorouders ooit gewoond zouden hebben. Dit zou uiteraard het demografisch evenwicht in Israël doen kantelen in het voordeel van de Arabieren en het feitelijke einde betekenen van de Joodse staat.

Permanente vluchtelingenkampen
Ongeveer één kwart van de 727.471 vluchtelingen op de West Bank, leeft in de 19 kampen die verspreid zijn over de West Bank, bijna uitsluitend in Areas A en B, onder de volledige controle van de Palestijnse Autoriteit. Deze kampen worden geteisterd door extreme werkloosheid (die in sommige kampen bijna 40 procent bereikt), overvolle scholen en een steeds meer overbelaste infrastructuur.

De regelmatig voorkomende uitbarstingen van geweld leiden tot periodieke afgrendeling van de West Bank door Israël, die in het bijzonder de West Bank vluchtelingen treffen aangezien zij voor hun inkomen grotendeels afhankelijk zijn van het werk binnen Israël.

Meer dan de helft van de 1,1 miljoen vluchtelingen in Gaza leeft in 8 kampen, waarvan velen behoren tot de dichtst bevolkte gebieden in de wereld. Jaren van conflict gevolgd door de blokkade door Israël van het gebied na de verkiezingen die in 2007 Hamas aan de macht brachten, hebben geresulteerd in een sterke daling van de levensstandaard voor al de Gazanen, waarvan meer dan 80 procent van de ingezetenen afhankelijk zijn van internationale hulp.

De leefomstandigheden in de vluchtelingenkampen van Gaza zijn bijzonder hard; ernstige overbevolking, gammele faciliteiten, ongezuiverd rioolwater en ondrinkbaar water resulteerden in ongekende armoede en werkloosheid. De werkloosheid heeft bijna 43% bereikt en 94% van de scholen van Gaza werken op basis van dubbele schiften omdat zij het hoofd niet kunnen bieden aan de steeds uitdijende bevolking.

Conclusie
De Arabische staten gebruiken het “recht op terugkeer” als een excuus om te voorkomen dat de Palestijnse vluchtelingen het burgerschap of elemenatire mensenrechten zouden verkrijgen, die in feite een schending zijn van de internationale wet en volgens recente ontwikkelingen in de internationale wet zelfs misdadig zijn.

De sleutels worden elk jaar wat groter
De sleutel, symbool voor ‘terugkeer’, wordt elk jaar groter

Er bestaat geen enkel precedent van een massale volksverplaatsing die een politiek overeenkomst voorafgaat, noch bestaan er om het even welke positieve voorbeelden van een massale verplaatsing van de bevolking en een desgevallende terugkeer, die niet resulteerde in een totale oorlog.

Met andere woorden, de globale Palestijnse vluchtelingen populatie heeft geen enkel betrouwbaar voorbeeld dat kan bewijzen dat het aantoonbaar mogelijk zou zijn om op een vredevolle wijze terug te keren naar Israël met minimaal bloedvergieten.

Het is onrechtvaardig om de hoop te blijven ophouden om ooit op een vreedzame of succesvolle terug te keren, wanneer een massale repatriëring van Palestijnse vluchtelingen onmogelijk te realiseren is.

Bovendien lost een Palestijnse staat niet meteen de directe kwesties van de Palestijnse vluchtelingen op in de verschillende Arabische landen. Hun elementaire mensenrechten moeten beschermd worden tijdens de overgangsperiode tot de totstandbrenging van een eigen staat.

Alhoewel dat het humanitaire werk van de UNRWA lovenswaardig is en ongetwijfeld nuttig diensten bewijst, is het geëvolueerd tot een eindeloos opvoedkundig maatschappelijk welvaartssysteem voor de miljoenen Palestijnen in Jordanië, Libanon, Gaza en de West Bank.

Vrijwel elke Palestijns die sindsdien werd geboren wordt automatisch als vluchteling geregistreerd. Er is geen historisch precedent waarin de status van een vluchtelingengroep wordt uitgebreid over opeenvolgende generaties. Terwijl de Palestijnen het recht op zelfbeschikking verdienen, moeten grenzen worden gezet op de steeds toenemende aantallen Palestijnse vluchtelingen.

Een mogelijke oplossing
Verandering is enkel mogelijk wanneer wij de beledigende statuten en reguleringen herroepen en overgaan tot een nieuwe wetgeving, die de Palestijnse vluchtelingen toegang en rechten waarborgt die in lijn liggen met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

De termen die in het huidige discours worden gebruikt moeten opnieuw gedefinieerd worden, in overleg binnen zowel de internationale gemeenschap als binnen de specifieke Arabische naties. Dit zal een uitdaging zijn.

Het Jerusalem Institute for Justice gelooft in het verantwoordelijkheidsbesef van de internationale gemeenschap om een mechanisme tot stand te brengen dat de huidige levensstandaard voor de Palestijnse vluchtelingen zullen verlichten op een wijze door een resolutie op lange termijn te bevorderen en een oplossing bieden aan hun slechte leefomstandigheden.

In afwachting dat de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen in een officiële staat kan gegoten worden, suggereert het Jerusalem Institute for Justice dat de desgevallende concepten zou geïmplementeerd worden om aldus onmiddellijk de leefomstandigheden van de Palestijnse vluchtelingen te verbeteren die worden gehuisvest op de West Bank, Gaza en andere Arabische naties door:

1. Het aanmoedigen van UNRWA om een politiek van rehabilitatie en hervestiging te adopteren.

2. Naturaliseren van alle Palestijnse vluchtelingen die geboren worden in de verscheidene gastlanden.

3. Een limiet scheppen aan het doorgeven van de vluchtelingenstatus na de 3de generatie vluchtelingen.

Het Jerusalem Institute for Justice is zich ervan bewust dat deze veranderingen er niet zullen komen zonder een verregaand akkoord dat via politieke onderhandelingen en internationale dialoog moet bereikt worden; het opbouwen van een staat is een ernstige en delicate kwestie.

Noch zullen zij de vergevorderde problemen oplossen waarmee de Palestijnse vluchtelingen hebben te kampen. Nochtans geloven wij dat deze suggesties een kader kunnen vormen om billijke leefomstandigheden onder de Palestijnse vluchtelingen in de toekomst te bereiken en te steunen.

De internationale gemeenschap, de Arabische naties en Israël moeten zich richten op de belangrijkste menselijke waarden van rechtvaardigheid, gelijkheid, welzijn en uiteindelijk de vrijheid om te streven naar een gelukkiger en beter leven voor allen.

De religieuze, politieke en etnische verschillen moeten opzij worden geschoven in het licht van het feit dat miljoenen Palestijnse vluchtelingen een erbarmelijk bestaan leven. Het echte menselijk lijden eist een vlotte en eensgezinde benadering om ervoor te zorgen dat de vluchtelingen hun wettelijk rechten en status worden gewaarborgd conform de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.


Bronnen:

  1. The Jerusalem Institute for Justice: Forever refugees? A Human rights approach to the perpuated refugee crisis (blz. 40-43) [lezen]

3 gedachtes over “Voor altijd vluchteling? Een humanitaire benadering om de Palestijnse vluchtelingencrisis op te lossen

  1. De UN/UNWRA zouden voor het ICC in Den Haag gedaagd moeten worden om zich te verantwoorden over hun aandeel in de ‘bewust in standhouding van deze Arabische ‘vluchtelingen miserie!

    Like

  2. Shapira, de UN/UNWRA zijn er bij gebaat de vluchtelingenkampen in stand te houden. Dat brengt van de donorlanden miljarden harde valuta in hun laatje en daar profiteren hun bobo’s ook van. Ook het ICC is een instrument van de UN en die kijken wel uit waar ze aan beginnen. Overigens ben ik het helemaal met jou eens dat ze zich strafrechtelijk moeten verantwoorden.. Echter, er moet een onafhankelijk wereldtribunaal komen die de verantwoordelijken bij hun kladden pakt. De VN heeft het monopolie en dat moet doorbroken worden. Het vluchtelingenprobleem kan worden opgelost door alle islamitische landen te verplichten een evenrichtig deel van de Palestijnen op te nemen op straffe van zware sancties indien dit wordt tegengewerkt.

    Like

  3. @Veteraan, ken de ”’humane”’ belangen v.d. UN/UNWRA. Verder ook helemaal eens met uw uitleg, alleen zal het allemaal (jammer genoeg) niet gebeuren.

    Een onafhankelijk wereld tribunaal?
    VN monopolie doorbreken?
    Islamitische landen iets verplichten, laat staan iets voor Palestijnen of anderen te doen?

    Utopie!

    Like

Reacties zijn gesloten.