Het Palestijnse vluchtelingenprobleem werd gecreëerd en bestendigd door de Arabische wereld

nakba1948 Vluchtelingenkamp in Khan Younis, Gaza, in 1948. Voor wie en waarom zijn ze gevlucht en waarom zijn ze 66 jaar later nog altijd ‘vluchtelingen’… in eigen Palestijns gebied? (foto: AP/UNRWA Photo Archives)

Laatst bijgewerkt: donderdag, 15 mei 2014 om 09u42'

Vandaag, 15 mei 2014, herdenken de Palestijnen voor de 66ste keer de Nakba Dag, de dag dat een groot deel van hen op de vlucht sloeg in afwachting dat Israël zou verslagen worden door de Arabische legers en zij toestemming zouden krijgen om terug te keren. Maar dat pakte helemaal anders uit. Israël joeg de aanvallers terug over de grenzen en de vluchtelingen bleven waar ze waren.

De sleutels worden elk jaar wat groter
De sleutels worden elk jaar wat groter

’t Is te zeggen, de nakomelingen van de oorspronkelijke vluchtelingen. In 1949 hadden zij van de Verenigde Naties de onwaarschijnlijke eeuwigdurende vluchtelingenstatus gekregen.

Geen enkel ander volk in de wereld en in de geschiedenis die dat ooit te beurt viel. Het was dan ook een louter politieke beslissing van de VN om ‘tijdelijk’ voor de vluchtelingen te zorgen in de hoop dat Israël spoedig zou opgedoekt worden.

Dat tijdelijke duurt intussen al 66 jaar en werd in feite door de VN eeuwigdurend gemaakt. Van de oorspronkelijke vluchtelingen – de èchte vluchtelingen, dwz. volgens het statuut van de UNHCR, de algemene vluchtelingenorganisatie van de VN – blijven er amper 30.000 (bejaarden) meer over.

Hieronder een artikel van David Meir-Levi die kort en beknopt de reden achter dit unieke ‘verschijnsel’ van het Palestijnse vluchtelingenschap samenvat.

Het Arabische vluchtelingenprobleem werd gecreëerd door de oorlogvoerende Arabische dictators die de Verenigde Naties trotseerden, Israël binnenvielen, de Arabieren aanmoedigden om te vluchten en dan met opzet de Arabische vluchtelingen in een ellendige staat van armoede hielden louter en alleen voor propaganda doeleinden.

De rol van Israël in het creëren van het vluchtelingen probleem was slechts minimaal en beperkte zich tot legitieme militaire contexten. Israël trachtte na het einde van de oorlog hun situatie om te keren maar dat afgewezen werd door de Arabische staten.

Het vluchtelingenprobleem werd vervolgens opzettelijk bestendigd door de Arabische staten door hun weigering om zich te houden aan de VN-resoluties en de Conventie van Genève, alsook hun weigering om de vluchtelingen te integreren in de dunbevolkte Arabische landen (met uitzondering dan van Jordanië), hun weigering om vredesonderhandelingen aan te gaan met Israël, en hun weigering om gelijk welk voorstel gemaakt door Israël of door anderen tegemoet te komen. die tot een oplossing van het probleem hadden kunnen leiden.

Door het laten voortduren van het vluchtelingenprobleem, hebben de Arabische leiders pseudomorele invloed gezocht die zicht richt tegen Europa en Israël, door die zogenaamde “menselijke etterende wonde” uit te buiten als uithangbord voor hun propaganda oorlog tegen Israël, en de kwestie te gebruiken als politiek wapen tegen Israël.

Nog in 1979, toen Egypte een vredesverdrag met Israël ondertekende, weigerden de Egyptenaren om te gaan met het vluchtelingenvraagstuk in de Gazastrook en maakten in plaats daarvan alle reizen vanuit Gaza naar Israël onmogelijk. Een soortgelijk patroon speelde zich af in 1994 toen Jordanië een vredesakkoord sloot met Israël. Jordanië had duizenden Palestijnen in zijn economie geïntegreerd en zag noch de noodzaak of de verantwoordelijkheid in om de vluchtelingenkwestie op de Westelijke Jordaanoever af te handelen.

De misbruiken, overdrijvingen, leugens en verdraaiingen die werden gepleegd door de opeenvolgende Arabische regeringen, door het Vluchtelingen Agentschap van de Verenigde Naties en door de woordvoerders van de vluchtelingenorganisaties, hebben het onmogelijk gemaakt om zelfs al in 1949, een betrouwbaar aantal vluchtelingen te identificeren.

In 1967 begonnen de Arabische staten opnieuw een agressieve oorlog tegen Israël met als gevolg dat Israël de regerende autoriteit werd in de Gazastrook, over de Sinaï woestijn, de Golanhoogte en op de Westelijke Jordaanoever. Onder het Israëlische bestuur van 1967 tot 1992, ondervond de Palestijnse bevolking op de Westelijke Jordaanoever de hoogste levensstandaard vergeleken met gelijk welk ander Arabisch land, met uitzondering dan van de olie-staten. Hetzelfde geldt voor de Arabische Israëliërs. De Arabische bevolking op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook is sinds juni 1967 maar liefst verdrievoudigd!

In contrast daarentegen, is sinds de overdracht in 1993 van het gezag op de Westelijke Jordaanoever aan de PLO, de toestand van de Palestijnse bevolking onder het bestuur van de Palestijnse Autoriteit eensklaps gedaald. De levensstandaard van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever werd uitgehold, en het BNP is nog maar een tiende van wat het was toen het nog onder Israëlische controle stond.

Dit is te wijten aan het wanbeheer van meer dan 5,2 miljard dollar onder het bestuur van de Palestijnse Autoriteit dat het geld liet verdwijnen op de persoonlijke bankrekeningen van Arafat en zijn luitenants en bedoeld werd om wapenvoorraden aan te leggen, de infrastructuur werd verwaarloosd en als gevolg van de voortdurende terreuraanslagen tegen Israël, het land doorgedreven defensieve controles moet uitvoeren als afschrikking.

Gerechtigheid voor Joodse en Arabische vluchtelingen zouden het onderdeel van een vredesregeling kunnen zijn geweest wanneer de Arabische staten daartoe bereid waren geweest. Vandaag zijn nog steeds oplossingen mogelijk, maar alleen wanneer de Palestijnse Autoriteit zal stoppen met haar nieuwe oorlog van terreur.

door David Meir-Levi

Waarom ze vluchtten... Voor wie en waarom zijn ze gevlucht en waarom zijn ze 66 jaar later nog altijd ‘vluchtelingen’?


Bronnen:

Free Republic.com: BIG LIES: Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel door David Meir-Levi met een voorwoord van David Horowitz [lezen] ; een publicatie van het Center for the Study of Popular Culture; Los Angeles, Californië (VS) 7 oktober 2005; website: Students For Academic Freedom

Vrij bewerkt en vertaald door Brabosh in vijf delen en uitgebracht tussen 16.10 en 13.12.2009:

  • Grote Leugens deel 1: Het vluchtelingenprobleem [lezen]
  • Grote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen [lezen]
  • Grote Leugens deel 3: De kwestie van de bezetting [lezen]
  • Grote Leugens deel 4: De kwestie van de nederzettingen [lezen]
  • Grote Leugens deel 5: De nederzettingen en het Vredesproces [lezen]