Twee lessen die wij zouden moeten trekken uit de ‘tweestatenoplossing’ [Rick Richman]

hamas-2-stateAVolgens de Oslo Akkoorden van 1993, toen onder impuls van de VS de Palestijnse (Nationale) Autoriteit werd opgericht en waarvan de 78-jarige Mahmoud Abbas de president is, bestaat ‘Palestina’ uit twee landsdelen: de West Bank, waar Al Fatah (Abbas) de lakens uitdeelt en in het Westen de Gazastrook waar het islamistische Hamas een sharia-achtige dictatuur heeft ingesteld. Een vorm van Palestijns zelfbestuur die blijkbaar flink aangemoedigd en overvloedig financieel en materieel gesteund wordt door de Verenigde Naties, de VS en de Europese Unie.

hugo3Maar er viel onlangs toch ook ‘goed’ nieuws te rapen met betrekking tot die tweestatenoplossing. Hamasleider Khaled Meshaal verklaarde in januari 2013 jl. dat zijn terreurorganisatie bereid is om de tweestatenoplossing te steunen, maar benadrukte in één adem “dat Hamas nooit [het bestaansrecht van] Israël zal erkennen.” Sommige politieke nitwits zagen in die verklaring een feitelijke doorbraak in het vredesproces en vinden dat Israël voortaan Hamas moet accepteren als een volwaardige gesprekspartner. Ding dong dingeling!?!

Volgens cartoonist Clement hierboven in The National Post hanteert Hamas blijkbaar een aparte en ietwat afwijkende definitie van de tweestatenoplossing, met name: één vijandig gezinde staat (op de West Bank) en één gewelddadige staat (Gaza) en dat zonder Israël. Nou ja, dat ik daar niet zélf ben opgekomen; zo kan het dus ook 😦

Terwijl de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry zich momenteel uitslooft om het vastgelopen vredesproces nieuw leven in te blazen, gewapend met een brief van het Israel Policy Forum waarin van Israël gevraagd wordt om meer “vertrouwen opbouwende stappen” te zetten [“by taking concrete confidence building steps”] om de PA weer aan de onderhandelingstafel te krijgen (brief die Israël inmiddels reeds in de papierrmand heeft gegooid), zou het de moeite waard kunnen zijn om twee zaken te overdenken die wij omtrent de “tweestatenoplossing” uit de herhaalde mislukkingen van de twee voorbije decennia hebben opgestoken.

Eerstens hebben de Palestijnen bewezen dat zij niet in staat zijn om een vreedzame democratische staat te vormen. Noch in Gaza noch op de West Bank. Zij hebben een “president” die volgende week de 100ste maand ingaat van zijn 48 maanden durende wettige ambtstermijn; hij is thans langer “uit kantoor” geweest dan dat hij erin was. De persoon die het bureau vóór hem hield (Yasser Arafat) hield het zelfs 107 maanden uit van zijn eigen feitelijke 48 maanden wettige ambtstermijn, tot hij zijn kantoor uiteindelijk ‘horizontaal’ diende te verlaten (wegens te zijn overleden.)

Tijdens hun beider bewind verwierpen de twee ‘presidenten’ drie verregaande voorstellen voor een eigen staat (in 2000, 2001 en 2008). De huidige president heeft de voorbije vijf jaren geen voet meer gezet in de andere helft van zijn staat ‘Palestina’ (omdat Hamas hem niet binnenlaat in Gaza, de PA niet erkent noch zijn presidentschap); hij slaagt er maar niet in om nieuwe verkiezingen te organiseren, zelfs niet in die andere helft van ‘Palestina’ waar hij verblijft. Er is geen goed werkende wetgevende macht, dus bestuurt hij bij decreet; diegenen die hem zouden willen bekritiseren worden het best geadviseerd om hun ideeën niet op Facebook te zetten.

Hij is thans 78 jaar oud, verkeert in zwakke gezondheid, er is niet eens een opvolger bekend en hij heeft reeds lang geleden en bij herhaling aangekondigd dat hij zich wil terugtrekken; hij blijft als “president’ op post omdat de ijveraars voor de vrede vinden dat toch iemand die rol op de Televisie moet spelen.

De Palestijnen hebben zelfs geen Joden nodig om het vredesproces telkens weer op de klippen te laten lopen. Saoedi-Arabië en Egypte hebben elk getracht om te bemiddelen tijdens één van die tijdelijke “verzoenings” akkoorden tussen de rivaliserende Palestijnse facties Fatah en Hamas, maar botsten telkens op de onwil van Fatah en Hamas om zij aan zij in vrede en veiligheid met elkaar te leven, nog veel minder dan dat zij naast Joden kunnen leven.

De “tweestatenoplossing” gaat er van uit dat een Palestijnse staat een stabiele entiteit zou zijn, maar er bestaat geen enkele indicatie dat een Palestijnse staat om het even wat zou zijn behalve dan wat het nu is, een halve quasi terroristenstaat en een half fictieve “autoriteit,” die niet eens de helft aan instellingen heeft die nodig zijn om een succesvolle staat te zijn of voor een zichzelf onderhoudende economie.

Ten tweede, hebben de Palestijnen herhaaldelijk verklaard zij een Palestijnse staat niet als een “oplossing” beschouwen – toch niet indien deze “oplossing” de erkenning inhoudt van “twee staten voor twee volkeren” en het einde zou betekenen van hun eindeloze reeks eisen.

In november 2011, toen de Palestijnen verkozen om naar de Verenigde Naties te trekken om aldus te vermijden dergelijke “oplossing” eerst met Israël te moeten bespreken, merkte de Israëlische afgevaardigde in de Verenigde Naties Ron Prosor op dat in de tekst in V.N.-resolutie 181 van 1947 die de verdeling adviseerde, maar liefst 30 keer werd verwezen naar een “Joodse Staat,” maar dat 64 jaar later:

Ron Prosor“Wij horen nog steeds niet de Palestijnse leiders die term gebruiken. De Palestijnse leiding weigert om het karakter van Israël als een Joodse Staat te erkennen. U zult hen nooit horen zeggen “twee staten voor twee volkeren.” Indien u ooit een Palestijnse leider hoort zeggen “twee staten voor twee volkeren,” gelieve mij dan onmiddellijk te telefoneren. Mijn kantoor heeft het equivalent van een 911 noodnummer geopend, voor het geval ooit een dergelijk nooit gehoorde uitspraak mocht voorkomen.”

Dat telefoontje is er nooit gekomen. In november 2012, toen de Palestijnen terugkeerden van de Verenigde Naties om te vermijden dat zij de “tweestatenoplossing” moesten bespreken, richtte VN-afgevaardigde Ron Prosor zich als volgt tot de Palestijnse president:

“President Abbas, ik hoorde u deze namiddag niet de uitdrukking “twee staten voor twee volkeren” gebruiken. In feite, heb ik u nog nooit de uitdrukking “twee staten voor twee volkeren” horen zeggen. Omdat de Palestijnse leiding nooit erkend heeft dat Israël de natiestaat van het Joodse Volk is. Zij zijn nooit bereid geweest om te accepteren wat deze feitelijke organisatie (de VN) 65 jaar geleden erkende.”

Het zou voor iedereen duidelijk moeten zijn dat een onstabiele en onvoorspelbare Palestijnse staat een probleem is en niet een deel van een oplossing, in het bijzonder wanneer zijn vermeende leiders onwillig zijn om zelfs nog maar de uitdrukking “twee staten voor twee volkeren” uit te spreken. Geen enkele hoeveelheid Israëlische “vertrouwen opbouwende stappen” voor de chronisch vertrouwen schendende Palestijnen, kunnen ooit dat probleem oplossen; dat kunnen slechts enkel en alleen de Palestijnen zelf oplossen.

door Rick Richman

staat427 april 2009. De tweestatenoplossing volgens Mahmoud Abbas en zijn toponderhandelaar voor vrede met Israël Saeb Erekat. Voor de camera’s van de internationale pers tonen zij een ingelijste kaart van ‘Palestina’. Bemerk bovenaan de benaming in het Engels ‘Palestine’. Oeps! Wat is dat nou? ‘Palestina’ veegt Israël van de kaart… is dat even brute pech voor de Joodse staat. Maar zeg nu zelf; hoe kan er ooit een tweestatenoplossing komen als het werkelijke doel van het Palestijnse leiderschap een éénstaatoplossing is, zonder Israël en zonder Joden? 😦


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Hetzelfde verhaal, voor de zoveelste keer in wéér een ander perspectief.”

Bronnen:

  1. Commentary Magazine: Two Lessons of the Two-State Solution door Rick Richman [lezen]

Gerelateerd:

  • Hou aub op met die verkeerde en valse term ‘tweestatenoplossing’ te gebruiken door Klein & Mandel [lezen]
  • Palestijnse ambassadeur in Brits Parlement: ‘Er bestaat geen tweestatenoplossing’ [lezen]
  • Peiling: 66 procent Israëliërs gekant tegen soevereine Palestijnse staat naast Israël door Aviel Schneider [lezen]
  • Peiling: Meerderheid van de Israëlische bevolking kant zich tegen de tweestatenoplossing [lezen]
  • De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven door Dan Calic [lezen]
  • Meerderheid van de Palestijnen kant zich tegen de tweestatenoplossing door Michael Schneider [lezen]
  • Palestijnen willen geen tweestatenoplossing en geen vrede door Sam Van Rooy [lezen]
  • 88 procent van Palestijnen gelooft dat enkel geweld en terreur Palestijnse onafhankelijkheid brengt [lezen]