Antisemitisme is de oorzaak waarom de Arabische Lente compleet mislukt is [Ahmad Hashemi]

tahrirVrijdaggebed in mei 2011. Op het Tahrirplein in de Egyptische hoofdstad Kaïro ontbrandt de revolutie. Rechts een lappenpop met Davidster opgehangen die het doelwit en het toekomstige lot van aartsvijand Israël moet voorstellen. Slechts het voorspel van een nieuwe reusachtige golf Jodenhaat en Israëlhaat (in het M-O simpelweg synoniemen) die tijdens de Arabische Lente het Midden-Oosten zal overspoelen en in haast elke demonstratie het leitmotif zal vormen.

Ongeveer twee jaar geleden, wanneer de zogenaamde prodemocratische beweging, beter bekend als de “Arabische Lente,” in het gebied was begonnen, begroetten vele commentatoren dit als “een grote stap voorwaarts” en een “keerpunt in de eigentijdse Arabische wereldgeschiedenis” en een “vierde golf van democratisering.”

Ik herinner me die dagen nog zeer goed omdat mijn collega’s bij het buitenlandse ministerie van Iran hierover bijzonder opgetogen waren. Net zoals de meeste Iraniërs, steunden zij het omverwerpen van de oude tirannen in de Arabische wereld. Veel van mijn collega’s zeiden – in privé natuurlijk – dat Iran de volgende zou zijn in het domino effect en dat het hele gebied grote passen naar de democratie zou nemen.

Islamistische razernij
De Arabische Lente samengeperst in 2 woorden: Allaaaaaaaaaah Akhbaaaarrrrr!!

Ik was niet zo optimistisch.

Ik argumenteerde dat, in tegenstelling tot de Groene Beweging die in Iran oppositie voert en die in feite een opstand is die in hoofdzaak gesteund wordt door seculiere, middenklassers en prowesterse lagen binnen de samenleving, de belangrijkste oppositiekrachten waren in de Arabische straten, samengesteld uit islamisten en zelfs salafisten afkomstig uit de verpauperde buurten en niet bepaald krachten die ijverden voor een verandering ten goede.

Ik betoogde dat de omstandigheden niet rijp waren voor een positieve transformatie en dat de snelle en bloedige verandering enkel de situatie maar zal verergeren door antiwesterse extremisten aan de macht te brengen.

Mijn scepticisme kreeg een nieuwe impuls door het horen en lezen van krantenkoppen zoals: “Met meer dan 2000 jaar Joodse erfgoed, sluit Egypte zijn laatste synagoge,” of “Aanslagen op Koptische gebedsplaatsen blijven doorgaan,” en “Egyptische topambtenaren noemen Joden zonen van apen en varkens,” en “David Gerbi, de Libisch-Italiaanse Jood die terugkeerde naar zijn geboorteland, ontvangt doodsbedreigingen,” en “De laatste synagoge in Irak is gesloten, daarmee het einde signalerend van een 2.700 jaar Joodse aanwezigheid.

Deze en andere gelijkaardige voorbeelden waren aanwijzingen dat niet enkel kleine christen en in het bijzonder Joodse gemeenschappen aan het verdwijnen waren in de moslimwereld, maar dat tevens de reeds lage tolerantie naar de “ander” aan het verschrompelen was. Dit is de belangrijkste reden waarom ik ben blijven geloven dat de Arabische opstanden waarschijnlijk geen enkele verbetering ten goede zouden kunnen brengen.

“Het is de schuld van Israël” politiek
Met het begin van de opstanden van de Arabische Lente, trachtten zowel de regeerders als de oppositie om de kwesties te portretteren door een belachelijke maar vreemde verknipte theorie dat de Joden achter al de gebeurtenissen zaten en bezig waren samen te zweren tegen moslims en Arabieren.

Door concurrerende antisemitische propaganda in elkaar te flansen en het produceren van samenzweringen met het doel Israël en de Joden aan te wijzen als de booswichten, waarbij elke zijde de andere trachtte te demoniseren door hen te linken aan Israël.

In Libië beweerden de rebellen dat de moeder van Moeammar Gaddafi van Joodse origine was als een manier om de antisemitische dictator te belasteren; Iraanse ambtenaren aarzelden geen ogenblik om de Syrische opstand, in zijn beginfase, een samenzwering van de Zionisten te noemen; en president Bashar al-Assad herhaalde dezelfde beschuldigingen. En deze lijst loopt zo maar verder door.

Bekrompen geesten hielden het leiderschap en de aanhangers van de opstanden in het gareel van al het bestaande potentieel. In plaats van de oorzaken van de problemen aan te kaarten, hadden zij een ‘één maat past voor alles’ diagnose bedacht met één enkele remedie voor alle tegenslagen: “Richt enkel een vinger naar Israël en de Joden.“

Naar mijn mening, was één reden waarom de Arabische Lente er wel in slaagde om oude dictaturen omver te werpen maar niét in het vervangen van hen door een echte democratie door het feit dat bekrompen geesten het leiderschap en de aanhangers van de opstanden in het gareel hielden van al het bestaande potentieel. In plaats van de oorzaken van de problemen aan te kaarten, kozen zij ervoor om een simpel antwoord te vormen als voorschrift voor alle onopgeloste kwesties. Zij bedachten een ‘één maat past voor alles’ diagnose met één enkele remedie voor alle ziekten:”Waar het ook maar een knoeiboel is, een dilemma of een ingewikkelde situatie, richt enkel een vinger naar Israël en de Joden.

Deze bijzondere strategie werd uitgebreid aangewend in de binnenlandse politiek van Iran sinds de Islamitische Revolutie van 1979, zowel als zondebok voor de interne problemen alsmede als een hefboom tegen politieke rivalen. Bijvoorbeeld, nadat President Ahmadinejad de Iraanse Opperste Leider Khamenei tartte, etiketteerden ultraconservatieve groepen hem als geheime Jood.

Zijn mentor, Rahim Mashai en de metgezellen van Rahim, werden door de aanhangers van Khamenei geëtiketteerd als “Wolven in Schaapsvachten.” Dit komt voor een deel omdat, ondanks dat hij zijn woorden ontkende en het beleid van Israël bleef afkraken, Rahim Mashai ooit had gezegd dat de twee naties van Iran en Israël vrienden zijn. Binnen deze context, staan Joden gelijk met het Kwade en de bron voor alles wat verkeerd loopt, alle ellende en slecht beheer.

Mijn persoonlijke ervaring
Ik was het gewoon om in het Perzisch te schrijven maar toen ik een paar maanden geleden besloot om in het Engels te schrijven, verkoos ik om bijdragen te leveren aan Israëlische kranten. Tot mijn verrassing, maakte dit mijn beste vrienden razend en ze vertelden me dat “het schrijven in de Joodse media een rode lijn is en dat u uw reputatie en uw toekomst op het spel zet door uw artikels daar te publiceren.” Ik vertelde hen ik dat ik daar zou blijven bijdragen, ondanks dat ik mijn oude vrienden en collega’s zou kunnen irriteren.

Jammer genoeg, is onze maatschappij zo bevooroordeeld en onrechtvaardig wanneer het over Israël en zijn beleid gaat, zodanig zelfs dat vele hervormingsgezinde, prodemocratische groepen in en buiten Iran zichzelf zich van eender wat distantiëren van wat hen ook maar enigszins aan de Joden of Israël kan linken. Schrijven en spreken over B’nei Yisrael en over hun lijden in het verleden, zijn nog steeds taboe en niemand wil onbevooroordeelde vrije informatie horen over Joden en hun tragische geschiedenis, zoals bv. de gedwongen exodus in de 20ste eeuw, met name de massale uitwijzing en slachting in het Midden-Oosten.

Ik geloof rotsvast dat wij op weg zijn om een gezonde, verdraagzame maatschappij te vestigen die respect heeft voor de verschillen en een pluralistische democratie nastreeft, en dat wij moeten aanvaarden dat de Joden en de Joodse samenleving een essentieel deel uitmaken van onze eigen samenlevingen.
Deze bevestiging van coëxistentie vertegenwoordigt de essentie van de beschaving van vandaag. De “Arabische Lente” zonder religieuze tolerantie die enkel steunt op antisemitische houdingen kan nooit een echte democratie en vrijheid bewerkstelligen. In een vreedzaam en democratisch Midden-Oosten, kan iedereen welvaart vinden en tot bloei komen.

Als de meest succesvolle democratie, die een sterke en gediversifieerde economie en een dynamisch politiek meerpartijensysteem handhaaft in een door tirannieën gedomineerd gebied, kan Israël een voorbeeldgever zijn. Ik geloof oprecht dat er veel andere dingen zijn die wij van elkaar kunnen leren op voorwaarde dat wij onze vooroordelen en haat terzijde leggen en nieuwe ideeën met een open geest omhelzen.

Wij wensen een verandering in mentaliteit en, als moslims, moeten wij sterke hartelijke banden smeden met het Israëlische volk om samen met Joden en christenen te werken aan de toekomst van ons gedeelde Midden-Oosten. Dan zullen de Israëliërs bereid zijn om sommige betwiste gebieden op te offeren en een compromis te sluiten voor een duurzame vrede die hun veiligheid en bestaan in een vijandig gebied waarborgt die momenteel door tegenstanders wordt omringd.

Intellectuelen evenals de seculiere en religieuze geleerden in de moslimwereld moeten begrijpen dat zonder het kernprincipe op te lossen van tolerantie voor de “ander” – te beginnen bij Israël – zij geen echte democratie en vrede kunnen bereiken. Wij moeten binnen onszelf zoeken naar de wortels van onze problemen.

De eeuwenoude problemen van ongelijkheid en discriminatie, geweld, verachting voor de rechten van de mens, vrouwenhaat en anti-vrouwengedrag, onverdraagzaamheid en rassenhaat, sektarisme, corruptie, fundamentalisme en extremisme hebben diep wortel geschoten in onze sociaalpolitieke structuur. Ons gebied werd reeds lang voordat de Joodse staat in 1948 werd opgericht, met deze problemen te kampen en die hebben helemaal niets te maken met het Israël van vandaag.

Wij moeten zelfkritisch zijn, onze waarden opnieuw onderzoeken en onze manier van denken herzien die geleid heeft tot deze chaos. Wij moeten ons hier oprichten indien wij ooit in een betere toekomst willen leven. Wij zouden het feitelijke bestaan van de Joodse staat en zijn volk moeten omhelzen en verwelkomen als een verspreide maar inheemse en oude regionale natie.

De meeste oorlogen en conflicten in het Midden-Oosten en in Noord-Afrika vonden plaats binnen de Arabische en moslimlanden zélf. Ondanks onzinnige opmerkingen die door bepaalde extremistische moslims en zelfs door Joodse geestelijken (bv. Neturei Karta) werden gemaakt, zou de verdwijning van de Staat Israël de aanslepende problemen in het gebied nooit oplossen. De bestaande cultuur van broedermoord en eindeloze conflicten onder rivaliserende groepen binnen de Arabische en moslimlanden bestaan ongeacht de Staat Israël en hebben niets met dat te maken.

Sommige maatregelen die konden dienen om onze wonden te helen zijn cultureel relativisme, respect hebben voor de mensenrechten, het feit accepteren dat Joden en christenen reeds lang in het gebied woonden vooraleer de Islam ontstond, religieuze tolerantie en respect opbrengen voor alle religies met inbegrip van het Abrahamisme (Judaïsme, Christendom en Islam) en niet-Abrahamisch (zoals de religie van de Bahá’í, het Sikhisme en het Zoroastrianisme) evenals agnosticisme en atheïsme.

Door de Iraanse Staat gesponsord antisemitisme
De plaag van het antisemitisme heeft een lange en beschamende geschiedenis die niet zou mogen gereduceerd en beperkt worden tot de misdaden van Nazi ‘s. Zo bijvoorbeeld dragen zelfs “Jood” en “Joods” nog steeds beledigende en negatieve connotaties in onze dagelijkse gezegden en gesprekken. Het weerzinwekkendste voorbeeld van een door de staat gesponsord antisemitisme is dat in het theocratische Iran, inzonderheid het huidige beleid.

Iedereen die de Joden denigreert, de Holocaust ontkent en het bestaan van Israël verwerpt kan op één nacht een held worden. Holocaust ontkenners en antisemieten zoals Edoardo Agnelli, zoon van de eigenaar van de autogigant Fiat, de recente Franse denker Roger Garaudy (een geestelijk onevenwichtige ontkenner van de Holocaust die ik enkele jaren geleden als een held zag binnenhalen tijdens het Seminarie van Qom Feyziye in Iran) en anti-Israëlrabbijnen zoals Yisroel Dovid Weiss en Moishe Arye Friedman, zijn allen welkom in Iran omdat zij Israël haten en zijn bestaansrecht ontkennen.

Als schrijvers, geleerden, mensenrechtenactivisten en gewone burgers van het gebied, zijn wij een historische verontschuldiging verschuldigd aan de Israëlieten voor de kwelling, de vervolging en de massale uitwijzing uit hun voorouderlijk land. Dit is een fenomeen dat als een “kleinere holocaust” kan worden geëtiketteerd, die tot de vernietiging heeft geleid van de Joodse gemeenschappen in de meeste Arabische en moslimlanden.

Alhoewel wij niets kunnen doen om ongedaan te maken wat in het verleden is gebeurd, moeten wij de moed hebben om de werkelijkheid onder ogen te zien met de hoop op een rooskleurigere toekomst, die door een mozaïek van verschillende culturen, religies en kleuren wordt verrijkt.

door Ahmad Hashemi

Ahmad Hashemi is a former Iranian foreign ministry employee who worked as an interpreter. He is currently seeking political asylum in Turkey and works as a freelance journalist


Met dank aan Yaakov S. voor de hint.

Bronnen:

  1. The Times of Israel: Anti-Semitism is why the Arab Spring failed door Ahmad Hashemi [lezen]

Een gedachte over “Antisemitisme is de oorzaak waarom de Arabische Lente compleet mislukt is [Ahmad Hashemi]

  1. Ja, als Israel/Joden haat & jaloezie belangrijker zijn dan economische groei, dan is dit het resultaat!

    Het is een les die Europa blijkbaar ook weer vergeten is!

    Jodenhaat & anti Semitisme, vandaag verpakt als anti Zionisme, hebben nooit iets anders gebracht dan oorlog & conflict………én economische malaise! Niet andersom!

    Like

Reacties zijn gesloten.