Humanitaire actie voor Gaza ‘Mavi Marmara’ draaide in Libië uit op een niet zo humanitaire verkrachting

activist4Vrouwelijke pro-Palestijnse activisten kunnen zich maar beter in lange gewaden en met hoofddoek vertonen wanneer ze de Arabische gebieden betreden. Het risico om publiekelijk verkracht te worden is helaas een trieste realiteit. Sommigen realiseren zich totaal niet dat ze een andere wereld binnengaan waar het woord “vrouwenrechten” synoniem staat voor westerse decadentie en heidense perversie. Of zoals Tsafi Saar het uitdrukte: “Pro-Palestijnse activisten zijn welkom, maar wel de camouflagetopjes thuislaten!

Benghazi, 29 maart 2013. Dit verbazingwekkende verhaal kan ons allemaal wat leren over de groteske werkelijkheid waarin wij leven. Het begint met een bende stoere kerels, nog een andere bende van ‘nuttige idioten’ die vervolgens samenkwamen met het doel om samen ‘Humanitaire Hulp naar Gaza’ te brengen.

Activiste
Hi baby. Me Jihadi and you? Free Gaza! Mmm..

Hoewel het geen maritieme vloot was maar eerder een droge landvloot, kreeg het de naam ‘Mavi Marmara’ mee, ter herinnering aan het beruchte Free Gaza Jihadi Flotilla van de IHH dat door Turkije in 2010 naar Gaza werd gezonden en in het zicht van de Gazaanse kust virtueel naar de bodem van de Middellandse Zee zonk.

Deze hulpdelegatie plande een lange droge route over land. Op 25 februari 2013 vertrok vanuit Groot-Brittannië het hulpkonvooi ‘Mavi Marmara’ via Frankrijk naar Spanje, vanuit Spanje naar Marokko, Tunesië, Algerije, Libië, Egypte en vanuit Egypte naar de Gazastrook die ongeduldig om dergelijke humanitaire hulp zit te wachten, omdat wij allen weten “dat er honger wordt geleden in Gaza”.

Dat de 10 voertuigen van het hulpkonvooi een honderdvoud in geld aan brandstof zouden gaan besteden in verhouding tot de “hulp” die de kinderen in Gaza van de hongerdood zou moeten redden, daar lag niemand wakker van. Wel ja, zo gaat dat in het wereldje van pro-Palestijnse vredesactivisten.

De tocht van de delegatie werd echter een totale mislukking, eenvoudigweg omdat niemand in de wereld er ook maar de minste aandacht aan besteedde. Maar dan gebeurden er vervolgens zaken die de dingen ingewikkelder maakten. Toen deze ‘engelen uit de hemel’ de Libisch-Egyptische grens bereikten, vertelde de Egyptische overheid hen “No Pasarán!”; u kunt de grens naar Egypte niet overschrijden.

Het is waar dat, hoewel Hamas een deel is van de globale beweging van de Moslim Broederschap en het ook waar is dat er geen enkel verschil is te vinden tussen de Egyptische en de Gazaanse autoriteiten, dit echter geen verschil uitmaakt wat betreft het overschrijden van de grens, sinds nog maar onlangs hernieuwde ernstige beschuldigingen opdoemden waarin Hamas wordt beschuldigd voor zijn betrokkenheid in de moord op 16 Egyptische militairen van 5 augustus 2012.

Het is nog niet helemaal duidelijk of het allemaal wel waar is, maar de Gazaanse smokkelindustrie van wapens en mensen creëerde een alliantie tussen de Jihadisten in de Sinaï woestijn en de Islamisten in de Gazastrook. Met zoveel woorden als “Humanitaire Delegaties” zijn misschien zaken die je wel kan wijsmaken aan de westerse media, maar zoiets pakt geen verf bij de Egyptische autoriteiten.

Brutaal verkracht in Libië
Het oponthoud aan de Egyptische grens maakte dat vijf leden van de delegatie terugkeerden naar Benghazi in Libië, wat spoedig een erg fatale beslissing zal blijken te zijn. De vijf leden, drie vrouwen en twee oudere mannen, werden ontvoerd door Libische soldaten.

Vanaf hier is er tegenstrijdig bewijsmateriaal over wat er zich daarna heeft afgespeeld. De delegatieleden begonnen zich te realiseren dat de mislukking veel meer gevolgen zou krijgen dan zij zich ooit hadden kunnen voorstellen. Niet alleen werden zij door globale media straal genegeerd, maar een finale reeks misbruiken door Arabische en moslimbroeders kwam ook in beeld, maar dat was nog niet alles. Het ergste moest nog komen.

Tijdens de ontvoering werden de drie vrouwelijke delegatieleden seksueel aangevallen. De delegatie trachtte aanvankelijk de seksuele aanslag te minimaliseren door de stellen dat het enkel seksuele intimidatie was, wat aanrakingen en dat was het dan. Maar dan keerde de seksuele aanslag door de moslims tegen de engelen van gratie en vrede, om in enorme schaamte. En dat was niet eens alles, want de drie ontvoerde vrouwen bleken zelf moslims te zijn, leden van Britse families van Pakistaanse oorsprong…

Volgens diverse berichten, onderhandelde de IHH, de Turkse jihadisten organisatie, met de ontvoerders om de gijzelaars te bevrijden. Maar dan kwam uiteindelijk de hele harde waarheid aan het licht. Want wat bleek? De drie vrouwen werden brutaal verkracht en deze nuchtere versie van de feiten werd uitgegeven door niemand minder dan de premier van Libië, Awad Al-Rasiah. Hij voegde er ook aan toe dat de brutale verkrachting gebeurde voor de ogen van de vader van twee van de slachtoffers.

De schaamte voorbij
Hiermee maakten de delegatieleden zich enorm belachelijk. Hun versie van de feiten heeft niet langer dan een dag of twee kunnen standhouden. De Pakistaanse regering was er snel bij om aan te kondigen dat dit een afschuwelijke misdaad was en schreef een protestbrief aan de Libische regering. Twee dagen gingen voorbij tot vier mannen werden gearresteerd. Allen bleken soldaten te zijn van de 319de Infanterie Divisie van het Libische leger. Twee van hen hebben reeds bekend dat zij deze brutale verkrachting hebben bedreven.

Het fiasco, zoals hierboven werd beschreven, kan worden toegeschreven aan de “humanitaire” delegatie, die probeerde te stellen dat er geen verkrachting had plaatsgevonden. Het was in feite de Libische regering die de feiten met een beetje meer verantwoordelijkheid benaderde. Niet alleen maakten de Libiërs vooraf duidelijk dat het inderdaad om verkrachting ging, eerder dan alleen maar seksuele intimidatie, maar zij namen de kwestie ook heel ernstig op.

Volgens Libische persberichten is er een publieke oproep naar het opleggen van de doodstraf aan de verkrachters, die werd gedaan precies op het Tahrir Plein in Kaïro waar de revolutie tegen de vorige tirannieke heerser was begonnen.

Men zou onder de indruk moeten zijn van deze snelle actie die in dit geval werd ondernomen. De meeste vreemdelingen verlaten in het algemeen Libië en het gebied van Benghazi in het bijzonder, omdat de centrale regering in hoofdzaak slechts op papier bestaat.

Politieke genocide tegen Israël
Even terug naar onze “humanitaire delegatie voor Gaza”. Waarom, zou men zich moeten afvragen, stelt deze ‘delegatie van engelen’ zijn kampement niet op voor de echte Syrische vluchtelingen? Honderdduizenden van hen, liggen weg te rotten aan de grenzen van Irak en Turkije, of in vluchtelingenkampen nabij de grens. Die route was veel korter geweest. De vluchtelingen die daar zijn, echte of ingebeelde, kunnen slechts dromen van de leefomstandigheden die de Gazaanse bevolking geniet.

Dus, waar is de echte Solidariteit naar toe verdwenen, die van het Westen, van de Arabieren, of die van de moslims?

Zo gaat dat dus. De zogenaamde “humanitaire missies” zijn nooit geïnteresseerd geweest in het echte lijden. De strijd om Israël te vernietigen, of “POLITICIDE” (politieke genocide) is het enige ding dat hen fascineert.

Wij moeten ons voortdurend blijven afvragen, hoe het komt dat deze delegatie, of wat er van over is gebleven, nog steeds geen paginagrote advertenties heeft geplaatst waarin de blokkade van de Gazastrook door Egypte wordt aangeklaagd, en de toegang wordt belet aan al diegenen die wensen binnen te gaan? Is het omdat deze ‘nuttige idioten’ weigeren om te demonstreren tegen de grootste moslim en de meest belangrijke Arabische staat? We maken geen enkele kans om op die vraag ooit een antwoord te zullen krijgen.

Betuigingen van solidariteit
Het volgende stukje herbevestigt het citaat van George Orwell: “Er bestaan sommige ideeën die zo absurd zijn dat enkel een intellectueel ze kan geloven.”

Het enige wat we nu nog moeten doen is wachten op een nieuwe studie die de kwestie van verkrachting behandelt. Een vorig onderzoek, dat het waard is om te vermelden, nam nota van het feit dat de soldaten van Israël, in tegenstelling tot andere legersoldaten, geen Palestijnse vrouwen verkrachten.

De gevierde studie besloot dat, gezien het feit dat Israëlische soldaten geen Arabische vrouwen verkrachten, toch weer een ander bewijs levert over het mechanisme van Israël om etnische scheiding te verstevigen. De Israëlische Sociologische Vereniging kende zelfs een prijs toe aan de schrijver van deze studie.

Het meest waarschijnlijk zal de volgende studie, die na deze van voorganger zal volgen, tot de conclusie komen dat moslimsoldaten inderdaad Britse en/of moslimvrouwen verkrachten en de conclusie van die studie zal volgens diezelfde logica luiden dat dergelijke verkrachtingen slechts uitdrukkingen zijn van solidariteitsmechanismen.

Blijkbaar zijn het niet enkel de nuttige idioten die hun solidariteit jegens de Gazanen uitdrukken. Ook de Libische soldaten hebben zo hun eigen manieren om solidariteit uit te drukken. De Libiërs, in tegenstelling tot de Israëlische soldaten, maken geen “inter-etnisch onderscheid”. Een academische onderscheiding, zo mag verondersteld worden, wordt bij voorbaat gegarandeerd.

vrij geïnterpreteerd naar een artikel van Ben-Dror Yemini


Bronnen:

  1. Maariv: Humanitarian Rape door Ben-Dror Yemini, 5 april 2013 [lezen]
    – vertaling vanuit het Hebreeuws naar het Engels door Zeev
  2. USA Today: 3 British activists raped in Libya, official says [lezen]
  3. Al Arabya: British-Pakistani females raped by Libyan pro-government militiamen [lezen]
  4. Haaretz: Pro-Palestinian activists welcome, but leave the tank tops at home [lezen]

Een gedachte over “Humanitaire actie voor Gaza ‘Mavi Marmara’ draaide in Libië uit op een niet zo humanitaire verkrachting

  1. Anja Meulenbelt, Inge Neefs, Ludo De Brabander en vele anderen. Allen lafaards omdat ze geen enkel moer geven om de dodelijke onderdrukkingen in zowat alle Arabisch/Moslimlanden en dit sinds meer dan 50 jaar.
    De eenzijdige verontwaardiging is een vreselijke ziekte waarvan men moeilijk geneest, zo niet nooit.
    Ben

    Like

Reacties zijn gesloten.