Het Palestijnse Trojaanse Paard [Riccardo Dugulin]

trojan2a

Al te vaak blijft het beeld van een huilende Arabische vader die het levenloze lichaam van zijn kind in de lucht steekt, een beeld dat de Israëlische onrechtvaardigheid moet belichamen tijdens de golf van geweld die door Hamas werd aangestoken in november 2012.

De foto hierboven van een BBC journalist die deze persoonlijke tragedie weergeeft, heeft een enorme hoeveelheid internationale aandacht gekregen die heeft geleid tot een onvoorwaardelijke veroordeling van de rules of engagement (gedragsregels) zoals die door het IDF tijdens Operation Pillar of Defense (14-21 nov. 2012) werden gehanteerd.

Weinig werd er gezegd toen een onderzoek, dat werd ingesteld door de Verenigde Naties, (vele maanden later…) concludeerde dat de dood van het Palestijnse jongetje op het plaatje, werd veroorzaakt door een qassamraket die door Hamas (of een andere gelieerde terreurgroep) vanuit Gaza werd afgevuurd op de Israëlische burgerbevolking, maar te vroeg neerkwam en explodeerde in een Palestijnse woonwijk in de Gazastrook zélves.

Het incident illustreert dat, ongeacht de betrouwbaarheid van de informatie, de internationale media uitgaven en de commentatoren verhalen brengen die verband houden met gewelddadige incidenten tussen Israëliërs en Palestijnen, wel op een zeer eigenaardige wijze behandelen. De basisprincipes van deze desinformatiecampagne zijn fundamenteel verbonden met de manier waarop pro-Palestijnse lobbies geïnteresseerd zijn in het portretteren van het conflict.

Ondanks de actuele situatie, moeten de Palestijnen in het verhaal worden voorgesteld als slachtoffers of als potentiële slachtoffers, terwijl de Israëliërs onveranderlijk een superieure kracht belichamen immuun aan het lijden. Het belangrijkste deel van dit beleid ligt in het beklemtonen van het feit dat Palestijnse acties altijd gerechtvaardigd zijn.

Zelfs de flagrante Palestijnse agressie in aanmerking genomen, aarzelen de media geen moment om dit uit te drukken in termen zoals “bezetting”, “apartheid” of “embargo” om de ontwikkelingen in het gebied aldus extra in de verf te zetten.

Deze werkelijkheid leidt tot een essentiële vraag: In een conflict waarin de perceptie van de “andere” een psychologische muur heeft opgetrokken waarin de vijanden van Israël en de Joodse Staat van elkaar worden gescheiden, is dan de pro-Palestijnse propaganda dan geen belangrijke hinderpaal geworden voor om het even welke vredesonderhandelingen?

Websites zoals The Electronic Intifada brengen schaamteloos bevooroordeelde, gedeeltelijke en eenzijdige informatie in hun pogingen om Israël, zijn strijdkrachten en beleid te delegitimiseren.

Het verontrustende aan de zaak is, dat is dat de internationale media dergelijke artikelen overnemen met slechts zeer kleine veranderingen en bijna geen kritisch inzicht. Wanneer over het wangedrag van enkele doelbewuste uitgeselecteerde IDF-rekruten wordt bericht, nemen de media de pro-Palestijnse informatie aan als de absolute waarheid zonder ook maar even in overweging te nemen dat Israël een strikt beleid handhaaft dat dergelijke houdingen bestraft, terwijl Hamas en andere terreurnetwerken herhaaldelijk het vermoorden van burgers promoten.

Enerzijds wordt dit slachtofferproces dat door pro-Palestijnse propagandisten de internationale media wordt ingehamerd, pas echt duidelijk wanneer rapporten worden uitgebracht omtrent het Israëlische beleid in Judea en Samaria.

Termen zoals “apartheid,” “discriminatie” en “kolonisatie” worden dagelijks gebruikt in combinatie met de tendens om specifieke aspecten van defensieve acties extra in de verf te zetten, die uit elke context worden gelicht met het doel om een internationale druk tegen het beleid van de Joodse staat te bestendigen.

Anderzijds, wordt slechts weinig aandacht besteed aan het geweld en de haat die door de Palestijnen die leven in Gaza, Judea en Samaria op dagelijkse basis wordt uitgedrukt tegen de Israëliërs. Bijna niemand heeft het over het feit dat in het midden van maart, oorlogszuchtige Palestijnen het 2-jarige Israëlisch meisje Adele Bitton  zwaar verwondden door stenen naar een auto te gooien, een daad die om het even waar elders in de wereld als misdadig zou beschouwd worden, en dat is dan nog zachtjes uitgedrukt.

Daarnaaast staan pro-Palestijnse acties wereldwijd ver verwijderd om eender welke slachtoffer-achtige definitie te verdienen. De talloze demonstraties en conferenties die op universiteiten worden gehouden met zulk een toon en oriëntatie, dat de vrije meningsuiting onherroepelijk moet wijken voor urenlange furieuze speeches na de gebruikelijke procedures die vooraf werden vastgelegd. Van eenzelfde aard zijn de verstoringen van concerten en Israëlische artistieke optredens in talrijke locaties, die bitter weinig bijdragen aan dialoog en wederzijds begrip.

Dientengevolge weerspiegelen deze acties van pro-Palestijnse groepen een bittere werkelijkheid: Vrede is niet hun directe objectief. Naar hun mening is de delegitimisering van Israël de eerste stap die moet worden gezet om de Joodse staat internationaal te verzwakken en alleen wanneer die staat eruitziet als een duivel zal het mogelijk zijn om vredesbesprekingen te beginnen. Anders gezegd, deze lobbies en verenigingen zetten hun vernietigende acties met andere niet-conventionele en meestal achterbakse middelen verder.

Mediakanalen die trachten om de situatie van buitenaf te analyseren terwijl ze niet erg vertrouwd zijn met het conflict, dienen de hun aangereikte informatie nauwgezet te onderzoeken en met extreem noodzakelijke voorzichtigheid te benaderen, omwille van het feit dat de steeds weerkerende pro-Palestijnse propaganda nooit zal leiden tot vrede en stabiliteit, noch voor de Staat Israël noch voor de Palestijnen die in Gaza, Judea en Samaria leven. In een conflict dat reeds meer dan zes decennia aan de gang is, moet onbevooroordeelde informatie gezien worden als een element dat het spel werkelijk kan veranderen.

Partijen zouden zich niet langer meer met één stem mogen keren tegen de Joodse Staat omdat zij zichzelf zullen verdrinken in intellectuele zelfgenoegzaamheid en het verspreiden van haatberichten, die uiteindelijk noch de Israëliërs noch de Palestijnen vooruithelpen. Door het geweld af te keuren en de ondemocratische en tegenstrijdige acties die door Palestijnen en hun internationale verdedigers in het gebied of wereldwijd worden ondernomen, aan de kaak te stellen, zouden de media de situatie evenwichtiger kunnen neerzetten die zou kunnen leiden naar meer geloofwaardige vredesonderhandelingen.

door Riccardo Dugulin

Riccardo Dugulin holds a Master degree from the Paris School of International Affairs (Sciences Po) and is specialized in International Security. He is currently working in Paris for a Medical and Security Assistance company. He has worked for a number of leading think tanks in Washington DC, Dubai and Beirut. Personal website: www.riccardodugulin.com

trojan-horse2“Gematigde Palestijnse onschuldige kwajongens werpen bloemen en snoepgoed naar de Joden van Israël” [nieuwsbron: Pallywood Unlimited]


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “De westerse media is de derde partij in het conflict en een stoorfactor!”

Bronnen:

  1. Ynet News: Palestinian Trojan Horse door Riccardo Dugulin [lezen]

Gerelateerd:

  1. De media liegen: Palestijnse stenengooiers zijn geen vreedzame demonstranten door Ryan Jones [lezen]
  2. Verenigde Naties erkennen: Baby Omar Mashrawi werd gedood door Qassamraket, niét door Israël [lezen]