Israël verontschuldigt zich bij Turkije voor incident op de Mavi Marmara en belooft compensatie

31 mei 2010: Turkse 'vredes'activisten blijken in werkelijkheid terroristen te zijn Op zee voor de kust van Gaza, 31 mei 2010: Turkse ‘vredesactivisten’ op de m/s Mavi Marmara bleken in werkelijkheid terroristen te zijn. Het schip had niet eens hulpgoederen aan boord. Hulp brengen aan de Palestijnse bevolking van Gaza was toen al lang geen optie meer: de zeeblokkade doorbreken om de wapenaanvoer overzee voor Hamas en Co te heropenen bleek het werkelijke doel.

Een onverwachte ontwikkeling op het einde van het bezoek van de Amerikaanse president Barack Obama aan Israël en de Palestijnse gebieden: Israël verontschuldigt zich bij Turkije. Voor het eerst sinds premier Netanjahoe in 2009 aan het bewind kwam, heeft hij met de Turkse premier Recip Erdogan gesproken.

Beide premiers hadden per telefoon een lang gesprek waarin Netanjahoe zich verontschuldigde voor het incident op de Mavi Marmara van 31 mei 2010 en betreurde zijn spijt over het verlies van mensenlevens en voor de fouten die aan Israëlische zijde werden gemaakt tijdens de onderschepping van het schip, die hebben geleid tot de dood van negen Turkse ‘vredesactivisten’.

Turkije en Israël beloofden elkaar om de diplomatieke betrekkingen te herstellen. Israël heeft schadevergoeding toegezegd voor de negen gedode activisten en Turkije van zijn kant staakt de procedure om een aantal hoge legerofficieren van het IDF en politieke leiders te laten vervolgen. Een en ander kwam tot stand door Barack Obama die tijdens zijn bezoek in Israël weg van de camera’s druk heeft onderhandeld om dit herstel van de betrekkingen weer mogelijk te maken. Zowel Turkije, dat lid is van de NATO, als Israël zijn belangrijke bondgenoten voor de Verenigde Staten in het Midden-Oosten en het bleek in het licht van de vele bedreigingen en permanente onrust in het M-O om opnieuw alle neuzen in dezelfde richting te krijgen: Iran en Syrië.

Beide partijen hebben veel belang bij dit herstel. Zowel Turkije als Israël grenzen aan Syrië en als straks het regime van Bashar Al Assad ten val komt zullen beide landen elkaar nodig hebben om het uitdijend geweld binnen de grenzen van Syrië te houden. Bovendien maakte Israël voor het incident vrij gebruik van het Turkse luchtruim en dat wordt nu ook opnieuw mogelijk. Gezien de dreiging vanuit Iran is dit een niet te onderschatten strategisch militair voordeel dat voor Israël bijzonder nuttig zal blijken wanneer Iran blijft doorwerken aan de ontwikkeling van atoomwapens en het wel eens nodig zou blijken voor Israël om een preventieve aanval uit te voeren en de nucleaire installaties van de Iraanse staat uit te schakelen.

mavi-marmara4Turkse ‘vredesactivisten’ bereiden zich voor om de entering van de Mavi Marmara door het Israëlische leger met geweld af te slaan

Het verhaal van de Mavi Marmara is genoegzaam bekend. Eind mei 2010 voer een hulpkonvooi uit met het nobele doel, hulpgoederen naar de Palestijnse bevolking in Gaza te brengen die door Hamas schaamteloos wordt gegijzeld. In plaats van via de reguliere grensposten met Israël (Kerem Shalom) of via Egypte (Rafah) over land te reizen, verkozen de vredesactivisten overzee te gaan in een poging om de legale zeeblokkade te doorbreken die Israël handhaaft sinds de terreurorganisatie Hamas in de Gazastrook in augustus 2007 met geweld de macht greep en rivaal Al Fatah uit de Strook schopte.

Het flottielje dat bestond uit zes passagiersscheepjes (met nog enkele achterblijvers), werd aangevoerd door het cruise schip de m/s Mavi Marmara dat ca 600 personen aan boord had. Spoedig bleek dat het flottielje gekaapt was door een Turkse mensenrechtenorganisatie, de IHH, een ngo die banden onderhield met radicale islamistische organisaties zoals Al Qaeda. Op de Mavi Marmara hadden ca 60 Turkse activisten van de IHH zich verschanst op het dek na het schip te hebben overgenomen.

Het doel was niet langer hulpgoederen te brengen (drie van de schepen waaronder ook de Marmara hadden niet eens goederen aan boord), maar wel om de zeeblokkade manu militari te doorbreken en aldus de vaarroute naar Gaza open te maken voor de levering van munitie, mortiergranaten, raketten, missiles en ander oorlogsmateriaal bestemd voor Hamas en het dozijn andere terreurgroepen in Gaza en hen illegaal te bewapenen in hun strijd om de vernietiging van Israël.

In volle zee – kort voor de kust van Gaza – kwam het tot een gewelddadig treffen tussen enerzijds de IHH en anderzijds de Israëlische marine van het IDF die het flottielje aanvankelijk op vreedzame wijze wilde onderscheppen. Het flottielje weigerde rechtsomkeer te maken en dreigementen zoals “Go back to Auschwitz” klonken door de radio. Israëlische soldaten werden vanuit helikopters op het dek van de Mavi Marmara gedropt, slechts ‘gewapend’ met paintguns (namaakgeweren met verfballen) en een noodpistool in de achterzak.

Op het dek werden ze opgewacht door de milities van de IHH die, gewapend met bijlen, messen, knuppels, ijzeren staven en zelfs enkele pistolen, de IDF-soldaten te lijf gingen. Het duurde niet lang vooraleer de IDF soldaten hun paintguns weggooiden en hun pistolen trokken. Negen activisten van de IHH lieten hierbij het leven en een viertal Israëlische soldaten werd zwaar gewond afgevoerd.

Het schip de Mavi Marmara en de rest van het flottielje dat zich zonder verzet had overgegeven, werd afgeleid naar de haven van Ashdod in Israël. Nadien ontspon zich een diplomatiek dispuut tussen Turkije en Israël om de negen doden die waren gevallen op de Marmara. Turkije eiste verontschuldigingen en schadevergoeding, Israël weigerde erop in te gaan, zeggende dat het handelde uit wettige zelfverdediging.

Persoonlijk is het mij nooit echt duidelijk geworden, welke strategie er precies schuilde achter het IDF en Israël tav het flottielje. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de Israëlische militaire inlichtingendiensten niet op de hoogte waren van de levensbedreigende situatie die aan boord van de Mavi Marmara was ontstaan toen de Turkse activisten de Mavi Marmara in handen namen en zich op het dek verschansten om gewapend het IDF af te weren.

Het was uiteraard een erg moeilijk en kritieke situatie met alle ogen van de wereld gericht op de situatie. Mijn vermoeden is dat het IDF een aantal soldaten heeft opgeofferd (vandaar die paintguns) om daarna van de gelegenheid gebruik te maken om keihard af te rekenen met de IHH militie en aldus een voorbeeld te stellen aan de illegale flottieljes en een waarschuwing te geven aan al die anderen die het nadien nog zouden willen proberen, namelijk dat Israël niet met zich laat sollen als het gaat om de veiligheid van de bevolking van Israël. Maar dat is dus mijn persoonlijke mening.


Bronnen:

  1. The Jerusalem Post:
    – Netanyahu apologizes to Turkey over Gaza flotilla [lezen]
    – Obama: Time right for Israel, Turkey reconciliation [lezen]
    – ADL welcomes Israel-Turkey relations with open arms [lezen]
    – Hamas applauds Erdogan for winning Netanyahu’s apology [lezen]
    – Liberman: Netanyahu’s apology a serious mistake [lezen]
  2. NRC.nl: Netanyahu biedt Turkije excuses aan voor bestorming schip bij Gaza [lezen]

6 gedachtes over “Israël verontschuldigt zich bij Turkije voor incident op de Mavi Marmara en belooft compensatie

  1. Totaal fout, maar er zullen wel politieke ‘belangen (Syria & Iran) hebben gespeeld want ik denk niet dat het om een kwestie van ‘onderdrukte liefde tussen de twee ‘mannen ging.

    Like

    1. Dat vind ik ook van zo’n knieval. Puur dhimmiegedrag. Voor mijn part mochten de Turken voor eeuwig oprotten. Eigen schuld dikken bult.

      Maar ik ben niet verantwoordelijk voor de veiligheid van een heel volk. Ik ga er dan ook vanuit dat Netanjahoe weet wat goed (of beter) is voor Israël.

      De toekomst zal het moeten uitwijzen.

      Like

  2. Ik verwacht echt niet dat Erdogan Israel als vriend in zijn armen zal sluiten. Hij heeft een enorme overwinning behaald en Israel een enorm verlies geleden door het optreden van Obama dat toch al niet veel op heeft met Joden als Amerikaanse moslim. De betrekkingen tussen Turkije en Israel zullen niet veranderen.

    Like

    1. Bij mijn weten is Obama geen moslim. Het is niet omdat zijn tweede voornaam ‘Hoessein’ een Arabische naam is, dat hem tot een moslim maakt. Dat slaat gewoon nergens op. Ik verkies Obama aan te pakken op wat hij zegt en doet (en vooral wat hij niét doet) en niet op zo’n onbewezen prullen.

      Bovendien is Israël niét (net zomin als Brabosh.com) in oorlog met de Islam an sich, maar wel met de Jihad en fundamentalistische moslims en hun organisaties zoals de Moslim Broederschap, Al Qaeda, Hamas, Hezbollah enz.. Elk (genocidaal) fanatisme is fout, net zoals elke oorsprong van antisemitisme (rechts, links, islamitisch, christen enz.) dat ook is.

      Religies op zich zijn niet te bestrijden en het is ook geen goed idee om dat te willen doen of te promoten. Mensen zijn vrij om te geloven wat ze willen. Alleen de mens zelf kan zichzelf bevrijden en zichzelf naar een hoger platform voeren. Dat is de kracht (of de grote zwakte) van zich te bekennen tot het een of andere geloof omdat het in se elk ander geloof dat afwijkt van het zijne verwerpt.

      Zonder religie zou de wereld er ongetwijfeld beter uit zien, maar dat is een utopie. Zonder een of andere religie voelen de meeste mensen zich reddeloos en zonder hoop op beterschap of zonder troost in moeilijke tijden. Er zijn maar weinig mensen die echt bekwaam zijn om het zonder een G’d of gebod te kunnen doen, om toch een rechtschapen leven te kunnen leiden.

      Atheïsme beoefenen is een vak en geen roeping. Iets dat je moet studeren omdat er niemand is die het je leert (want ieder ‘gelooft’ wel in iets). Waarin je jezelf voortdurend moet bijscholen en bekwamen om niet overrompeld en weggespoeld te worden door de myriaden ‘gelovigen’, van waar ze ook komen of wie ze ook mogen zijn en dikwijls niet met de “beste bedoelingen” ook al beweren ze vaak het tegendeel.

      Like

Reacties zijn gesloten.