Het islamitisch antisemitisme ligt aan de basis van het Midden-Oosten conflict [Sharon Visser]

muslim-antisemitism

Is het conflict in het Midden-Oosten een puur territoriaal dispuut ? Of ligt aan de basis ervan nog een probleem dat slechts na zorgvuldige bestudering van de houding van de Islam ten opzichte van de Joden, een ander licht kan werpen op het conflict en de onoplosbaarheid ervan ?

down-withDe gebruikelijke gedachtegang in de academische en journalistieke wereld is dat islamitische Jodenhaat pas is ontstaan in de 19de en 20ste eeuw, met de geboorte van het moderne Zionisme en het daaropvolgende Arabisch-Israëlische land dispuut over het Britse mandaatgebied voor Palestina. Zijn de problemen werkelijk met de opkomst van het Zionisme begonnen?

Wijdverbreid is ook de veronderstelling dat de Joodse gemeenschappen in de moslimlanden” gouden eeuwen” beleefden en Joden daar alom met respect en tolerantie werden behandeld, in tegenstelling tot hun geloofsgenoten in het christelijke Europa. Echter, door de eeuwen heen zijn ook de Joden in de Arabische wereld als tweederangs burgers behandeld, vervolgd, en vermoord.

Bittere voorbeelden hiervan zijn onder andere de uitroeiing van de Joodse stam Banu Qurayza; de leden van deze stam leefden in Medina en werden op bevel van Mohammed vermoord. De moord op meer dan 6000 Joden in de Marokkaanse Stad Fez in 1033. De bijna algehele vernietiging van de Joodse gemeente in Granada gedurende de moslimopstanden van 1066 . De pogroms in Palestina in de late twintiger en vroege dertiger jaren van de 19e eeuw in Jeruzalem, Safed en Hebron tijdens het bewind van Ibrahim Pasha.

De uitdrijving van bijna alle Joden uit de Arabische wereld in de jaren na de oprichting van de staat Israël, geeft ook aan dat de bovengenoemde veronderstelling niet juist is en dat de leefomstandigheden van de Joden in de Arabische wereld misschien wel vergelijkbaar waren aan die in christelijk Europa in de Middeleeuwen.

Een van de hoofdredenen van de inferieure status van Joden en andere niet-moslims in de islamitische wereld is het principe van dhimma; dit is de overeenkomst tussen de islamitische heerser en zijn, onder de islamitische wet (Sharia) getolereerde, niet-islamitische onderdanen (dhimmies). Deze groep van getolereerde onderdanen bestond voornamelijk uit Joden, christenen, Zoroastrianen en later ook Hindoes. De dhimma was een soort contract waarbij van de dhimmies werden verwacht om de superioriteit van de Islam te erkennen en om hun eigen inferieure positie te accepteren.

Zij werden geacht om een hoofdelijke belasting te betalen, de jizya, en in ruil daarvoor moest hun leven en hun materiële bezittingen worden beschermd door de moslimheersers. Vrijheid van godsdienst was ook een onderdeel van de dhimma en Joden en christenen werd toegestaan om hun eigen synagoges respectievelijk kerken te behouden; er mochten echter geen nieuwe gebedshuizen worden bijgebouwd of reparaties worden aangebracht aan de bestaande niet-islamitische gebedsruimten. De dhimmies waren over het algemeen gebonden aan bepaalde kledijvoorschriften en moesten bepaalde kenmerken op hun kleding dragen waardoor ze te onderscheiden waren van de moslims, ze mochten niet in rechtszaken getuigen en ook mochten ze niet op paarden rijden, maar alleen op ezels en andere muildieren. De dhimmies hadden dus een veel betere positie dan de slaven in de Arabische wereld, maar ze waren toch wel ver achtergesteld bij hun islamitische landgenoten.

De Egyptisch-Joodse schrijfster Bat Ye’or stelt dat de dhimma afkomstig is van de jihad, de heilige oorlog van de moslims tegen de niet-moslims. Islamitische theologen en juristen die leefden ten tijde van de grote islamitische veroveringen in de 7e eeuw, probeerden om een religieus en wettelijk kader te scheppen voor de jihad, zich baserend op de Koran en de hadith (de uitspraken en daden van de Profeet Mohammed). Vandaar dat zij de doctrine van de jihad met betrekking tot de relaties tussen de moslims en niet-moslims interpreteerden in termen van overheersing, submissie en vijandigheid. Volgens deze doctrine behoort het recht tot wereldheerschappij alleen aan de oemma, de islamitische gemeenschap van Allah, die verheven is boven alle andere volkeren, zoals wordt verduidelijkt in de Koran (3:17): “ Jullie zijn de beste natie die de mensheid ooit heeft voortgebracht.”

Uit het bovenstaande kan dus worden opgemaakt dat het islamitische antisemitisme al is ontstaan aan het begin van de Islam. Er zijn vele voorbeelden van anti-Joodse sentimenten in de islamitische religieuze bronteksten te vinden. De Islam kan in deze context in drieën worden verdeeld: 1. de Islam van de teksten zoals de Koran, the hadith en de sira (de biografieën van de Profeet Mohammed, die overlappend zijn aan de hadith), 2. de Islam die is ontwikkeld uit deze teksten door Koran-commentatoren en -rechtsgeleerden, 3. de islamitische samenleving en de daden van de moslims door de eeuwen heen. Een van de oudste biografieën over Mohammed (sira), die is geschreven door Ibn Ishaq en overgeleverd door Ibn Hisham, staat vol van de haat van de profeet tegen Joden; bijvoorbeeld: “Vermoord elke Jood die in je bezit komt”. Ook in de Koran komen veel verzen voor die refereren aan de haat tegen Joden, de meest bekende waarschijnlijk de verzen die Joden met apen en zwijnen vergelijken; Koran 5:60, 5:61.

De term “islamitisch antisemitisme” wordt vaak als problematisch voorgesteld omdat het woord antisemitisme afstamt van de groep verwante Semitische talen zoals; Hebreeuws, Aramees en Arabisch. Daardoor zou het dus niet mogelijk zijn dat Arabieren antisemitische sympathieën hebben. Robert Wistrich weerlegt deze claim door te zeggen dat de term antisemitisme eigenlijk nooit “haat tegen Semieten” (zoals bijvoorbeeld Arabieren) heeft betekend maar eigenlijk alleen is gebruikt voor haat tegen Joden. Deze term, stelt Wistrich, is algemeen aanvaard als aanduiding voor alle vormen van Jodenhaat.

En het ultieme bewijs voor de stelling dat antisemitisme nooit gericht was tegen de Arabieren (of moslims of andere niet-Joden), is te vinden in de nazi-doctrine. Tijdens een persconferentie in november 1942 in Berlijn, werd door een woordvoerder van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het naziregime benadrukt, dat de nazistische antisemitische politiek exclusief was gericht tegen de Joden. Het Arabisch-Palestijnse leiderschap tijdens de Tweede Wereldoorlog hielp en steunde de nazi ’s in hun campagnes tegen Joden, dit vaak met goedkeuring van het overgrote deel van de Arabisch-Palestijnse bevolking.

Kort nadat Hitler aan de macht kwam stuurde de moefti van Jeruzalem hem een bericht met de volgende inhoud: “Moslims binnen en buiten Palestina verwelkomen het nieuwe regime van Duitsland en hopen op een uitbreiding van het fascistische, anti-democratische regeringssysteem naar andere landen” Niet alleen uit deze historische feiten, maar ook uit de actuele feiten over het moslimleiderschap in de Palestijnse gebieden wordt duidelijk dat antisemitisme een bepalende factor is in dat leiderschap. Zo heet de militaire tak van Hamas “Izzidin Al Kassam”, vernoemd naar de virulent antisemitische sheik Izzidin Al Kassam, die in de tijd van het Britse mandaat voortdurend moordpartijen tegen de Joden organiseerde.

Uit de bestudering van de geschiedenis en de actualiteit, kan worden geconcludeerd dat het Arabisch-Israëlische conflict niet slechts een territoriaal dispuut is in de klassieke betekenis. Indien het een dispuut is over grondgebied, dan is dat ook gerelateerd aan het islamitische principe van Dar Al Islam, het grondgebied van de Islam waar geen “vreemde” entiteit wordt geaccepteerd. Het conflict wordt echter in de eerste plaats gevoed door een honderden jaren oude Arabische haat jegens Joden, een haat die al bestaat vanaf het begin van de Islam, voornamelijk omdat Joden Mohammed niet als hun profeet wilden accepteren. De vraag komt dan ook op, of een Joodse staat in het midden van de moslimwereld ooit legitimatie zal verkrijgen van haar buren.

Professor Bernard Lewis schreef in The Wall Street Journal van 26 november 2007, drie dagen voor de vredesconferentie in Annapolis, het volgende: “Waar gaat dit conflict over? Er zijn eigenlijk twee mogelijkheden: het gaat of over de grootte van Israël, of over zijn bestaan. (…) Als het echter gaat over het bestaan van Israël, dan kan het conflict zeer zeker niet opgelost worden door middel van onderhandelingen. Er is geen compromis mogelijk tussen bestaan en niet bestaan, en er is geen enkele Israëlische regering denkbaar die zal gaan onderhandelen over of het land wel of niet zou moeten bestaan.

Deze historische context laat zien dat onderhandelingen gebaseerd op de huidige principes zoals “land voor vrede”, niet snel tot een oplossing van het conflict zullen leiden, maar dat een fundamentele en historische verandering aan islamitische zijde een van de voornaamste voorwaarden zal moeten zijn voor het bereiken van een duurzame vrede in het Midden-Oosten.

door Sharon Visser
De schrijfster doceert Midden -Oosten en Islam studies aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem

go-back-to-auschwitz2Voor de kust van Gaza, 31 mei 2010. Een Israëlische marine officier vraagt aan de Turkse leiders van het Free Gaza Flotilla om de vaart naar Gaza te staken en de marine aan boord te laten. Door de radio klinkt het lugubere antwoord van de islamitische ‘vredes-activisten’ aan boord van de Mavi Marmara: “Shut up, go back to Auschwitz!” Dat was een drievoudige boodschap: de erkenning en de goedkeuring van de Holocaust op de Joden, de aankondiging van een nieuwe en de derde boodschap: de strijd gaat niet tegen Israël maar tegen de Joden. 😦


Bronnen:

  1. Israel Facts: Islamitisch antisemitisme, de wortel van het Midden-Oosten conflict? door Sharon Visser [lezen]

Gerelateerd:

  • Dhimmitude: de status van niet-moslim minderheden onder Islamitisch bestuur [lezen]

2 gedachtes over “Het islamitisch antisemitisme ligt aan de basis van het Midden-Oosten conflict [Sharon Visser]

  1. “Wijdverbreid is ook de veronderstelling dat de Joodse gemeenschappen in Moslimlanden gouden eeuwen beleefden”

    Als dit het énige misverstand zou zijn!!!

    Net als in Europa hadden ook de bewoners van Moslimlanden een ‘schuldige nodig, een soort van bliksemafleider voor hun eigen mislukkingen en deze schuldige dan als schietschijf te kunnen gebruiken luchtte de gemiddelde Moslim, net als de gemiddelde Europeaan erg op.

    Dat is volgens de gemiddelde Moslim & Europeaan de énige functie van “de Jood” op deze planeet.

    Gelukkig dan maar (voor hen) dat er nu een héél land van Joden en kunnen zij hun pijlen van tekortkoming, mislukking, onmacht & frustratie daarop richten…..wat zij dan ook vlijtig & consequent doen!

    Like

Reacties zijn gesloten.