Laat ons de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen eens en voor altijd van tafel vegen

documents2Een Palestijnse man in een vluchtelingenkamp in Libanon toont eigendomsdocumenten uit 1947 van het huis van zijn familie nabij Ac (foto: Evelyn Hockstein/ MCT)

Op een kleine besloten vergadering die vorige week (donderdag, 7 maart ’13) werd gehouden in de Harvard Club in New York, argumenteerde het voormalige parlementslid van de Arbeidspartij en de Onafhankelijkheidspartij Dr. Einat Wilf tegen het “krankzinnige” politieke beleid dat het Israëlisch-Palestijnse conflict bestendigde.

De Ambassadeur van Israël aan de Verenigde Naties Ron Prosor ging hiermee akkoord, vertellende aan de bijeenkomst van voormalige regeringsambtenaren, diplomaten en lobbyisten, dat dit beleid het “belangrijkste obstakel voor de vrede is,” er botweg aan toevoegende dat “zonder dit probleem te bespreken er geen vrede zal komen.”

Zij spraken niet over de nederzettingen, de kwestie die gewoonlijk als obstakel voor het stagnerende vredesproces wordt aangehaald. Echter, de woordvoerders waarvan de meesten zich identificeerden met pro-Israël groepen, haalden uit naar de stilzwijgende aanvaarding door de internationale gemeenschap van de definitie van de status van een Palestijnse vluchteling zoals die door de UNRWA (United Nations Relief and Works Agency) wordt gehanteerd. Het is een technische kwestie, een bureaucratische definitie, maar één die van enorme invloed is op de Israelisch-Palestijnse vrede.

De UNRWA definitie “versterkt de eis van het Palestijnse leiderschap van het zogenaamde ‘recht op terugkeer’ door miljoenen Palestijnen,” zei Prosor. “Men heeft geen Harvard diploma nodig in de Harvard Club om te realiseren dat deze eis inwilligen, de vernietiging van Israël zou veroorzaken… Het bestendigt een situatie die ons terug zou leiden naar de éénstaatoplossing. Zonder dit probleem te bespreken komt er geen vrede.”

De UNRWA werd opgericht in 1949 om sociale voorzieningen en hulp te verstrekken aan zowat 700.000 Palestijnse vluchtelingen die tijdens de gevechten ontheemd raakten die plaatsvond om en rond de oprichting van de Israëlische staat in mei 1948. Na verloop van tijd, zoals het verder werkte met elke nieuwe generatie Palestijnen in Gaza, de West Bank en de omringende staten, ontwikkelde de UNRWA een “operationele definitie” voor een Palestijnse vluchteling die aanmerkelijk verschilt van diegene die wordt gebruikt voor alle anderen vluchtelingengroepen samen.

In tegenstelling tot de regels van de Hoge Commissaris voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties – iedereen behalve de Palestijnen vallen onder het kader van UNHCR – kan de vluchtelingsstatus van Palestijnen niet worden herroepen, zelfs niet wanneer zij een permanente residentie hebben of zelfs burgerschap in andere landen verkrijgen. De UNRWA vluchtelingen zijn dan ook de enige vluchtelingen in de wereld die automatisch die status erven tot in de eeuwigheid.

“Er werd nooit een grondig debat gevoerd over wat een Palestijnse vluchteling is,” verklaarde Steve Rosen, een voormalige topmedewerker van AIPAC die thans werkt voor het Forum van het Midden-Oosten, en een organisator van deze samenkomst samen met Bob Magid, een Australische makelaar in onroerend goed.

“De UNRWA voert die kwestie uit op de moeilijkst denkbare wijze die werd bedacht door de bureaucratie van de UNRWA zèlves,” zei Rosen. “Het mandaat van de Verenigde Naties voor de UNRWA hield in ‘de reïntegratie van de vluchtelingen in het normale leven van het Nabije Oosten’. Dit was na de Tweede Wereldoorlog toen er wereldwijd 100 miljoen vluchtelingen waren, van wie de Palestijnen slechts een héél klein gedeelte vormden, minder dan 1 procent.”

Maar terwijl het aantal vluchtelingen wereldwijd van meer dan 100 miljoen zestig jaar later daalde tot onder de 30 miljoen vandaag, zelfs nadat de wereldbevolking bijna verdrievoudigde, bleef het cijfer van Palestijnse vluchtelingen dramatisch opzwellen, van minder dan 700.000 in 1949 tot meer dan 5 miljoen vandaag.

Van die 5 miljoen bij de UNRWA geregistreerde vluchtelingen, zijn minder dan 50.000, of 1 procent, nog oorspronkelijke vluchtelingen van die oorlog van 1948 en zou enkel die kleine groep beschouwd worden als ‘echte’ vluchtelingen indien de regels van de UNHCR op hen van toepassing zouden zijn die gelden voor alle andere vluchtelingen groepen.

Inderdaad, maar liefst 40 procent van de erkende Palestijnse vluchtelingen zijn in werkelijkheid staatsburgers van Jordanië, terwijl de meeste anderen “stevig hervestigd” werden – een permanente, stabiele woonplaats en levensonderhoud hebben – in verscheidene landen in het gebied en rondom de wereld. Israël heeft opgeworpen dat deze speciale status van Palestijnse vluchtelingen een boodschap is dat het bestaan van Israël als Joodse staat een anathema blijft voor de Palestijnen en een gebrek aan bereidheid voor de vrede signaleert.

De UNRWA houdt de Palestijnen op de West Bank (en elders) voor dat ze ooit naar ‘huis’ zullen gaan, zoals dat wordt gesymboliseerd door de sleutel (symbool van terugkeer naar Israël) op de toegangspoort van het Aida vluchtelingenkamp van de UNRWA; bemerk links van de sleutelpoort het bordje ‘UN’, het lokale kantoortje van de VN. Ipv van de Palestijnen te reïntegreren binnen de Arabische wereld, “houden zij de illusie in stand dat de Palestijnen ooit weer naar hun huizen in Jeruzalem zullen terugkeren.”

Zoals Prosor tegenover de vergadering vertelde worden “vele UNRWA vluchtelingenkampen werden verfraaid met sleutels (plaatje hierboven), die de huizen symboliseren waarvan vele vluchtelingenfamilies zijn weggevlucht. De jonge Palestijnen worden onderwezen dat deze sleutels op een dag de deuren voor hen zullen openen. Maar in werkelijkheid sluiten deze sleutels hen op, in percepties op het verleden en de frustraties dat zij dit nooit zullen kunnen realiseren.”

De rest van de tekst loopt hieronder verder in het Engels…

With a new government being formed in Israel that looks set to appoint a minister, Tzipi Livni, in charge of peace negotiations, and an American administration that says it continues to pursue a renewal of Israeli-Palestinian negotiations, the issue of refugees must take center stage for negotiations to be fruitful, the new campaign claims.

“As people who care for the cause of peace, we have to ask a very simply question: Are the policies we’re upholding making it harder or easier for future leaders to make peace?” Wilf, considered on the left wing of Israel’s political spectrum, asked the gathering. She noted the discrepancy between the West’s acquiescence on the refugee question and its resistance toward Israeli settlements in the West Bank. Both, she insisted, stand in the way of a two-state solution.

“I go to European leaders and I tell them, your official policy is to support a two-state solution, and this is why you’re angry at settlements. I get that. The [West’s] thinking on settlements is that if we stop the expansion of settlements, we’re helping to bring about the two-state solution.

“But if your policy on settlements was the same as your policy on [Palestinian refugees], it would look something like this: [You would] tell Israel, ‘Go ahead and build settlements, in perpetuity, and we’ll contribute a billion dollars a year to the cause. Never tell the settlers they will eventually have to leave. And when we come to negotiate a solution, you will do so in good faith and in a way that assures a proper Palestinian state.’ “I can assure you that all Western government officials I meet with think this is crazy,” Wilf said.

“But I tell them: ‘This is what you’re doing with the other major issue. You’re essentially telling the Palestinians, ‘Go ahead and create new refugees from a war long over. Keep expanding the number in perpetuity. We’ll be happy to contribute upward of a billion dollars toward this cause. Don’t ever tell them that they’re not going back to places they were never in, actually. Don’t ever tell them that. And we trust you that when the day comes to negotiate a peace agreement based on a two-state solution with Israel, you will do so in good faith and in a way that upholds the idea of a Jewish homeland.’ If you thought the earlier policy was insane, please explain to me why this policy isn’t insane. Your policy is a two-state solution and you’re literally doing your best to undermine it.”

In response to what they view as a key challenge to peace negotiations, some of the presenters, led by Steve Rosen, will be urging Congress to enact legislation the specifies that the US will only consider a Palestinian refugee someone “who was personally displaced as a result of the 1948 or 1967 Arab-Israeli conflicts, and who is not firmly resettled in another country.”

The language is similar to an amendment presented in the Senate last May by Illinois Republican Senator Mark Kirk. The amendment was approved by the Senate Appropriations Committee but did not become law when the larger bill to which it was attached failed to pass in the Senate.

Any new initiative that seeks to tackle the Palestinian definition of a refugee will likely face passionate opposition, Jonathan Schanzer of the Foundation for Defense of Democracies wrote at the time about the Kirk initiative.

“The refugee narrative is a sacred one in Palestinian political culture. Palestinian leaders will not simply table it because Congress passes new legislation. Rather, it’s a fair bet they will mobilize. When UNRWA merely mulled a name change in July 2011, Palestinians organized protests and sit-ins. Proposing real changes to UNRWA could even prompt violence,” he wrote.

Lara Friedman, director of policy and government relations for Americans for Peace Now, insisted that such an initiative “won’t work, even if this somehow makes it into law. Palestinians who consider themselves refugees don’t do so simply because UNRWA, or anyone else, gives them permission to do so,” she wrote in May. “They do so because this is their personal experience and their personal narrative. Forcing the UN to redefine millions of them to no longer officially qualify as refugees won’t change that self-definition, and it won’t make the issue easier to solve in the future.”

While critics have suggested Palestinians would view such an initiative as an end-run around their demands, some supporters of the initiative believe it is critical to reserve the term “refugee” for those who fall under the UNHCR guidelines and are in immediate need of protection.

“What we don’t want is for the idea of a refugee to be so far divorced from the ethos [of protection], from the reasons for refugee policy, that it will undermine international support for the concept of refugee,” said Grover Joseph Rees, the former general counsel to the US Immigration and Naturalization Service. “I think that’s really what we have here.”

He cautioned against cutting budgets to needy Palestinian populations. “Many [Palestinian refugees] still need help, and they should get help. We shouldn’t go willy-nilly cutting UNRWA’s budget.”

But, he added, “there is value in calling things by their right names. And we are going to confuse and ultimately undermine real refugee policy by making it something that is formal,” as in UNRWA’s case, rather than descriptive, relating to people who are refugees in the UNHCR sense of being in immediate need of protection. And, its proponents continue to insist, the initiative will actually bring peace closer.

“Making it clear that the solution to the Palestinian refugee issue will not be the return to Israel is part of making peace. And a failure to make that point harms peace,” according to Steve Rosen. “Three American presidents have said that the future homeland of the Palestinian people will be in the West Bank and Gaza, not in Israel. And that the Palestinians will have a right of return, but into Palestine, not into Israel.”

Yet “the United States and many other governments have been reluctant to say to the Palestinians that the right of return [into Israel] is not a realistic demand,” Rosen lamented, “that it harms the prospects for peace, that you’re going to have to relinquish these claims, however painful that may be, if there’s going to be a political solution between Israelis and Palestinians.”

The United States, he said, has to “lead the way. We can’t expect the Palestinians to be more forthright in surrendering some of their dreams than we are. So addressing this problem helps peace.”

door Haviv Rettig Gur

refugees2Een Palestijnse man wandelt voorbij een muurschildering voor de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen (foto: Abed Rahim Khatib/Flash90)


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. The Times of Israel: Taking refugees off the table door Haviv Rettig Gur [lezen]
  2. The Jerusalem Post: Envoys work to end UN’s Palestinian refugee status door Benjamin Weinthal en Michael Winner [lezen]

Gerelateerd:

  • De banden van de UNRWA, de VN-hulporganisatie voor Palestijnen, met de terreur [lezen]
  • Hamas TV bekritiseert UNRWA voor onderricht Holocaust aan Palestijnse schoolkinderen [lezen]
  • De UNRWA, de onovertroffen gezegende vluchtelingenmachine van de Verenigde Naties door Yoaz Hendel [lezen]
  • Rand Fishbein: ‘Laat ons de UNRWA opdoeken en de Palestijnse vluchtelingen hervestigen’ +video [lezen]
  • De leugens van de UNRWA, diplomatiek wapen van de VN in de strijd om de vernietiging van Israël [lezen]
  • Einat Wilf: UNRWA ‘fabriceert’ aan de lopende band Palestijnse vluchtelingen door Ben Bresky [lezen]
  • Ongelooflijk maar waar: Europese Unie geeft nog eens 72 miljoen dollar aan Hamas/UNRWA [lezen]