Waarom links geen gelijk heeft als het om Israël gaat [Dan Calic]

Video: De eerste maal dat een tweestatenoplossing werd verdedigd en internationaal met een ruime meerderheid werd goedgekeurd, gebeurde op 27 november 1947, toen de Verenigde Naties het Verdeelplan (Resolutie 181) aannamen, resolutie die voorzag in de oprichting van twee aparte staten op het voormalige territorium van het Britse Mandaat voor Palestina, in een Joodse en een Arabische staat. De Arabieren weigerden de stemming te accepteren en vielen één dag na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 15 mei 1948 de Joodse staat binnen.

Het werd ooit gezegd dat hetzelfde ding blijven herhalen en toch verschillende resultaten verwachten één definitie is van krankzinnigheid. Men kan er een zaak van maken dat dit eveneens van toepassing is op het Arabisch-Israëlische conflict.

ISRAEL-at-65_132Zo bijvoorbeeld kijken velen nog steeds naar de tweestatenoplossing als de beste manier om het conflict op te lossen. Maar is dit wel een nieuw concept? Het antwoord is nee, want het werd reeds eerder uitgeprobeerd. Dat gebeurde namelijk in 1947 met V.N.-resolutie 181 die twee staten onder twee volkeren verdeelde.

Ondanks dat deze oplossing werd goedgekeurd met een ruime meerderheid van 72 procent, werd de implementatie ter plaatse een sombere mislukking. Waarom? De Arabische naties weigerden om de stemming van de V.N. goed te keuren en vielen Israël nauwelijks één dag na de onafhankelijkheidsverklaring aan.

Afgezien van deze poging om Israël te vernietigen, zijn er sindsdien talrijke oorlogen geweest, twee intifadas, duizenden Israëlische slachtoffers van terreuraanslagen en lagen aan de basis van het ontstaan van terreurorganisaties, allen met één en hetzelfde doel: de vernietiging van Israël.

Maar toch wil de Linkerzijde ons doen geloven dat twee staten voor twee volkeren het enige antwoord is dat een duurzame vrede aan het decennia oude conflict kan brengen. Nochtans bestaat er een belangrijk probleem. Vijfenzestig jaar na het afwijzen van een tweestatenoplossing, moeten de Arabieren nog immer hun mening veranderen. Zij weigeren die nog steeds te accepteren.

Het is niet dat zij hun eigen staat niet willen. Zij willen dat zeker. En toch, als zij het bestaansrecht van Israël als Joodse staat moeten goedkeuren als een vereiste zodat zij de hunne kunnen hebben, verkiezen zij statenloos te blijven.

Blijkbaar negeert de Linkerzijde dit, of gelooft het eenvoudigweg niet. Maar toch bevestigt de Arabische publieke opinie dit. Een opiniepeiling van 2012 die gezamenlijk werd gehouden door het Palestijnse Center for Public Opinion en het Amerikaanse Pollster Stanley Greenberg, bevatte de volgende resultaten:

61% van Arabieren/Palestijnen accepteren twee staten voor twee volkeren niet

66% zou in eerste instantie enkel twee staten accepteren als aanzet tot één enkele Arabisch-Palestijnse staat

92% vindt dat Jeruzalem enkel en alléén de hoofdstad van Palestina kan zijn

Andere opiniepeilingen gaven een gelijkaardig beeld. Deze meningen verwijzen naar een geloof dat al het grondgebied waarop Israël zit, behoort aan de Arabieren. Waarom? Zij controleerden het honderden jaar geleden, daarom behoort het voor altijd tot hen. De Joden worden gezien als “bezetters”.

Nochtans mankeert er fundamenteel iets aan die veronderstelling. Wanneer u terugkijkt in de geschiedenis, is het dan eerlijk om enkele honderden jaar geleden ermee op te houden, eenvoudigweg omdat het beter past in hun agenda? Als wij “historische banden” gaan gebruiken om een zaak te maken, waarom mogen de Joden dan niet verwijzen naar de hunne, die de (geschiedenis van) de moslims ruim 2000 jaar voorafgaat?

Ondanks onweerlegbaar historisch en archeologisch bewijsmateriaal dat de Joodse aanwezigheid bevestigt, toonde de voornoemde opiniepeiling ook aan dat 72 procent van de Arabische Palestijnen om het even welke Joodse band verwerpen met het land of met Jeruzalem.

Dit is een kwestie van te weigeren om de feiten toe te laten om hun agenda (aan de historische feiten) aan te passen.

Israël dwingen om eenzijdig land op te geven
Niettegenstaande de Arabische afwijzing van een tweestatenoplossing, heeft premier Benjamin Netanjahoe bij herhaling zich bereid verklaard om deze te accepteren. Waarom zou hij dat zeggen? Ondersteunt hij dit in feite wel? Geeft hij dan toe aan de Linkerzijde? Zegt hij dit omdat er zoveel wereldwijde aanhang is voor dit? In feite is het politiek van het hoogste niveau.

Ik geloof dat Netanjahoe scherpzinnig genoeg is om te realiseren dat wanneer hij zich ertegen zou uitspreken dat aanzien zou worden alsof hij geen vrede zou wensen. Aldus om zijn critici te kalmeren steunt hij openlijk de tweestatenoplossing. Maar toch in zijn hart zal hij denken dat dit nooit staat te gebeuren.

En waarom niet? Omdat het niet zal gebeuren omdat geen enkele Arabische leider een overeenkomst gaat ondertekenen dat Israël wettigt te bestaan als een soevereine Joodse staat met Jeruzalem als zijn hoofdstad. Die (Arabische) leider die dat toch zou wagen, loopt het reëel risico onmiddellijk te worden geliquideerd door één van de zijnen voor het accepteren van Joodse soevereiniteit op land dat de moslims algemeen als hun bezit beschouwen.

Door zijn steun voor de tweestatenoplossing openlijk uit te spreken, bereikt premier Netanjahoe iets belangrijks. Hij blijft door de wereldleiders als flexibel bekeken. Plus dat het hem weghaalt van de schijnwerpers en deze laat schijnen op de last die rust op de schouders van de Arabieren.

Hij weet ook dat vorige Israëlische premiers royale aanbiedingen hebben gedaan die allen werden geweigerd. Tenzij wij het aanbod vergeten zijn dat aan Yasser Arafat werd gemaakt door premier Ehud Barak? Het omvatte het opgeven van bijna 100% van Judea en Samaria, en de splitsing van Jeruzalem. Maar toch verwierp Arafat het aanbod omdat de erkenning van een soevereine staat Israël deel uitmaakte van de overeenkomst.

Toenmalig president Bill Clinton was bijzonder teleurgesteld in Arafat en beschuldigde hem voor het afspringen van de onderhandelingen. De weigering door de Arabieren om Israël te accepteren is Netanjahoe niet ontgaan.

En toch houdt de Linkerzijde de druk op Israël om eenzijdig land op te geven. Dit zal geen vrede brengen. Het is de verwerping van de Arabieren van het recht van Israël om te bestaan die het obstakel is.

Een vraag aan de Linkerzijde is hoe u compromissen maakt of met mensen onderhandelt die niet geloven dat u zou mogen bestaan? Tot zolang zij daar geen antwoord op kunnen geven, blijkt dat één van de belangrijkste redenen waarom de Linkerzijde compleet fout zit.

door Dan Calic

De auteur is een schrijver, historicus en spreker.

Lees ook zijn andere artikels op zijn Facebookpagina: https://www.facebook.com/heartlandofthehomeland


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Ynet News: Why the Left isn’t right door Dan Calic [lezen]

Andere artikels van Dan Calic op Brabosh.com:

  • De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven [lezen]
  • Het conflict gaat niet over grenzen maar over traditionele Jodenhaat ingebakken in de Islam [lezen]
  • Laat ons de kwestie van ONZE vluchtelingen eindelijk eens op de agenda plaatsen [lezen]
  • Israël een Apartheidstaat? Durf daar opnieuw eens goed over na te denken [lezen]
  • Palestijnse virulente Jodenhaat is het echte obstakel voor vrede met Israël [lezen]
  • Mahmoud Abbas is geen ‘gematigde’ Palestijnse leider [lezen]
  • Arabische revisionisten die spreken over het M-O conflict, stellen misleiding voorop eerder dan de feiten [lezen]

Een gedachte over “Waarom links geen gelijk heeft als het om Israël gaat [Dan Calic]

  1. Nog éénmaal de quote van Winston Churchill over links/socialisme, omdat hij zo actueel is.

    De filosofie van de mislukking!
    Het credo van de onwetendheid!
    De geloofsbelijdenis van de afgunstigen!
    Het gelijk verdelen van miserie beschouwen als een onafscheidelijke deugd!

    Daarom heeft het linkse denken géén gelijk!

    Like

Reacties zijn gesloten.