Terug in de tijd: deportaties en getuigenverklaringen over het vermoorden van Joden

nazis2

De deportaties: de veroveringen in het Westen plaatsten de uitroeiing van de Europese Joden voor nieuwe “problemen. Een tijdlang speelde men met het duistere idee om alle Joden naar het eiland Madagaskar te verbannen en ze daar aan hun lot over te Laten. Maar spoedig liet men dit plan weer varen. Een maand na de overval op de Sovjet-Unie gaf Göring opdracht aan de chef van de veiligheidspolitie van de SD (Sicherheitsdienst), Reinhard Heydrich, tot organisatorische voorbereidingen voor de “definitieve oplossing van het Jodenprobleem” in de door nazi-Duitsland bezette gebieden. Zes maanden later zijn de plannen klaar.

De massa-executies in Rusland zijn al in volle gang, de deportaties uit het “Groot-Duitse Rijk” zijn begonnen en in Polen worden de eerste mensen met het joodse geloof de gaskamers in gestuurd, toen Heydrich op 20 januari van het jaar 1942 op een bespreking “met een daaropvolgend ontbijt” (!!) in Berlijn, Am Großen Wannsee nr. 56-58, de vertegenwoordigers van de verantwoordelijke ministeries over de komende acties informeert om voor hun medewerking te zorgen.

In het voorjaar van datzelfde jaar begint de grote mensenjacht. In alle bezette landen herhaalt zich hetzelfde drama. Met de registratie, de invoering van de Davidsster en de uitvaardiging van antisemitische wetten was het begonnen. Nu beginnen de transporten naar de vernietigings- en werkkampen. Alles is volgens de voorschriften met Duitse grondigheid geregeld en verloopt exact volgens plan. Men krijgt een formulier hoeveel men mag meenemen: proviand voor twee dagen, een etensbakje, geen mes, een lepel, twee dekens, warme kleding, een paar stevige schoenen, samen hoogstens 25 kilo zwaar; een koffer, waarop men zijn naam moet schrijven en die men nooit meer zal openen.

Op straat wacht al een vrachtwagen vol mensen, die naar het verzamelkamp of rechtstreeks naar het goederenstation rijdt. Op het laadperron staat een trein, twintig veewagons met van prikkeldraad voorziene luchtgaten en twee personenwagons voor de bewakers. Er gaan duizend Joden met zo´n transport mee. De treinen rijden meerdere keren per week vanaf alle stations in Europa. Zelfs het uitvallen van dringend noodzakelijke bevoorrading voor het front en het verstopt raken van de spoorlijnen voor de terugtocht kunnen het regime er niet vanaf houden zijn programma uit te voeren; – de vernietiging heeft voorrang.

Duizend keer, honderdduizend keer, een miljoen keer afscheid, een laatste blik, een omarming. Gezinnen, die uit elkaar gehaald worden, vriendschappen, die vernietigd worden. Duizendmaal een mens met zijn heimelijke zorgen en zijn hoop op geluk. Een heel leven dat gestolen, een naam die uitgewist wordt. Meerdere dagen en nachten lang brengen de mensen tussen hun bagage in het halfdonker van de overvolle veewagons door, moe, vuil, dorstig en wanhopig, onzeker over het doel van hun reis. De fles water is al lang leeg, de emmer waar ze hun behoefte in moeten doen, loopt over. De kinderen huilen, vrouwen vallen flauw. Op de tweede ochtend vindt men de eerste doden, een zuigeling die de zware inspanningen van de reis niet aankon, of een oud mens die de moed verloor. Vaak, als de trein stopt op een Duits station, zien de gedeporteerden dat zusters van het Duitse Rode Kruis koffie inschenken voor soldaten op doorreis, maar voor de Joden is er in het “Reich” zelfs geen water.

Om de slachtoffers gemakkelijker bijeen te drijven, vertelt men hen dat ze naar Polen gaan om te werken. Hoe meer de waarheid doorsijpelt, des te wanhopiger proberen de mensen ergens onder te duiken; met een vervalst paspoort, in een dorp waar niemand je kent of in een schuilplaats, op de zolder van dappere helpers, van wie er veel te weinig waren. Wie niet vrijwillig naar de verzamelplaats gaat, wordt gehaald. Vaak komt de politie in een verlaten woning. En vaak moet ze ook de deuren inslaan, omdat diegenen die ze willen ophalen de deurbel niet meer horen. Er is een moderne volksverhuizing begonnen. Uit Oslo en Athene, uit Amsterdam en Parijs, Berlijn en Praag. Wenen en Boedapest stromen de niet eindigende rijen mensen naar één enkele plaats toe, waarvan de naam enkele jaren daarvoor nog niemand kende: AUSCHWITZ!

Het knekelhuisKZ Auschwitz-Birkenau, de industriemachinerie van de dood waar Joden op fabrieksmatige wijze werden vermalen tot stof en as

Verklaring onder ede van de bouwkundig ingenieur Friedrich Gräbe in Wiesbaden op 10 november 1945. “Ik heb het gezien, de executie van Joden in Dubno.”

“Toen ik op 5 oktober 1942 de afdeling bouwzaken in Dubno bezocht, vertelde mijn uitvoerder Hubert Moennikes uit Hamburg-Harburg, Außenmühlenweg 21, me dat er in de buurt van de bouwplaats in drie grote groeves van elk ongeveer 30 meter lang en 3 meter diep Joden uit Dubno zouden zijn doodgeschoten. Men zou dagelijks ongeveer 1500 mensen hebben doodgeschoten. Alle voor de actie in Dubno nog aanwezige ongeveer 5000 Joden zouden geliquideerd worden. Omdat de liquidaties in zijn aanwezigheid hadden plaatsgevonden, was hij nog heel opgewonden… Moennikes en ik gingen direct naar de groeves. We werden niet tegengehouden. Nu hoorde ik kort achter elkaar geweerschoten achter een heuvel.

De van de vrachtwagens afgeklommen mensen, mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden, moesten zich op bevel van een SS´er, die een rijzweep in zijn hand hield, uitkleden en hun kleding, gescheiden in schoenen, bovenkleding en onderkleding, op aparte plaatsen neerleggen. Ik zag een berg schoenen van naar schatting 800 tot 1000 paar schoenen, grote stapels ondergoed en kleren. Zonder te schreeuwen of te huilen kleedden deze mensen zich uit, stonden in familiegroepen bij elkaar, kusten elkaar en namen afscheid en wachtten op het teken van een andere SS´er die bij de groeve stond en ook een zweep in zijn hand hield.

Ik heb gedurende het kwartier dat ik bij de groeve stond geen geklaag of gesmeek gehoord. Ik zag een familie van ongeveer 8 personen, een man en een vrouw, beide ongeveer 50 jaar oud, met hun kinderen van ongeveer 1, 8 en 10 jaar oud, evenals twee volwassen dochters van 20 tot 24 jaar. Een oude vrouw met sneeuwwit haar hield het 1-jarige kind in haar armen, zong een liedje en kietelde het. Het kind kraaide van plezier. Het echtpaar keer ernaar met tranen in hun ogen. De vader had een jongetje van ongeveer 10 jaar aan de hand, tegen wie hij zachtjes praatte. De jongen vocht met zijn tranen. De vader wees met een vinger naar de hemel, aaide hem over zijn hoofd en scheen hem iets uit te leggen.

Toen schreeuwde de SS´er bij de groeve iets naar zijn kameraad. Deze scheidde ongeveer 20 personen van de groep af en gaf hen opdracht om achter de heuvel te gaan. De familie, waarover ik hier sprak, was er ook bij. Ik herinner me nog precies hoe een slank meisje met zwart haar dicht bij me langs liep, met haar hand naar beneden wees en zei: “23 jaar!” Ik liep om de heuvel heen en stond voor het enorme graf. Dicht op elkaar gedrukt lagen de mensen zo op elkaar dat alleen hun hoofden te zien waren. Uit bijna alle hoofden stroomde bloed over de schouders. Een deel van de geëxecuteerden bewoog nog. Enkelen hieven hun armen op en draaiden met hun hoofd om te laten zien dat ze nog leefden. De groeve was al voor drie vierde deel gevuld.

Volgens mij lagen er al ongeveer 1000 mensen in. Ik keek naar de schutter. Deze, een man van de SS, zat aan de smalle kant van de groeve op de grond en liet zijn benen in de groeve hangen. Er lag een machinepistool op zijn knieën en hij rookte een sigaret. De volledig naakte mensen klommen via een trap, die in de lemen wand van de groeve was uitgegraven, naar beneden klommen over de hoofden van de geëxecuteerden heen naar de plek die de SS´er aanwees. Ze gingen voor de dode of aangeschoten mensen liggen, enkelen streelden de nog levenden en spraken zachtjes op ze in. Toen hoorde ik een serie schoten.

Ik keek in de groeve en zag hoe de lichamen schokten of de hoofden al stil op de voor hen liggende lichamen lagen. Uit de nekken stroomde bloed. Ik was verbaasd dat ik niet werd weggestuurd, maar ik zag hoe ook twee of drie postbodes in uniform in de buurt stonden. Toen kwam de volgende groep er al aan, klom naar beneden de groeve in, ging voor de vorige serie slachtoffers liggen en werd doodgeschoten. Toen ik weer terugliep om de heuvel, zag ik al een nieuw transport van zojuist aangekomen mensen. Deze keer waren er zieke en gebrekkige mensen bij. Een oude, hele magere vrouw met vreselijk dunne benen werd door enkele anderen, al naakte, mensen uitgekleed, terwijl 2 personen haar ondersteunden. De vrouw was kennelijk verlamd. De naakte mensen droegen de vrouw om de heuvel. Ik en Moennikes gingen weg en ik reed in de auto naar Dubno terug.”

Gräbe werd verhoord door een Amerikaanse officier. Volgens hem was er geen sprake van spijt of medelijden. Hij heeft “nuchter en zakelijk verslag gedaan.”

Verklaring onder ede van de tolk Alfred Metzner in Augsburg op 18 september 1947. “De executie van de joden in Schirowitz: ik heb meegedaan”:

“…Schirowitz is een voorstad van Slonim, ongeveer 7-9 kilometer ver verwijderd. Bij deze executie werden ongeveer 1200 tot 1400 Joden uit het getto vernietigd. Bij deze actie werden groepen van 500 personen te voet naar de executieplaats geleid en door de ingedeelde vernietigingscommando´s doodgeschoten. Ik was zelf bij deze executie aanwezig en heb er aan meegedaan. De groeves waren deze keer 4 meter breed, 5 meter diep en ca. 60-80 meter lang. De executieplaats lag buiten het dorp achter een klein bos. Enkele dagen voor de executies werden er schietoefeningen op de plaats van executie gehouden om vast te stellen of de bevolking van Schirowitz het geluid van de executies zou kunnen horen.

De executie ging ongeveer als volgt: de bewakers gingen met de Joden de groeves in. Daarbij werd het einde van de groeve afgesloten en de Joden werden gedwongen zich aan de rand uit te kleden en onmiddellijk in de groeve te gaan liggen. Toen de eerste laag in de groeve lag, klommen de bewakers uit de groeve en begon men direct van beide kanten te schieten. Door deze opstelling was het mogelijk om een kruisvuur op de Joden te openen. De eerste laag bestond uit ongeveer 100-120 personen.

Na de eerste executie moest de tweede laag Joden zo op de dode lichamen gaan liggen dat het hoofd op de voeten van de onderste lijken kwam te liggen. In één groeve werden ongeveer 5-6 lagen op elkaar gegooid en bedroeg het aantal Joden in een groeve ongeveer 400 tot 500 personen. De executies werden met snelvuurgeweren, karabijnen, machinepistolen geheel naar believen uitgevoerd. Voortijd werden veel mensen doodgeslagen. Het was verbazend hoe de joden de groeve ingingen. Ze troostten elkaar om elkaar op te beuren en de executiecommando´s het werk gemakkelijker te maken. De executie zelf duurde 3-4 uur. Ik deed de hele tijd mee aan de executies.

De enige pauzes die ik had, waren om mijn karabijn opnieuw te laden. Daardoor kan ik onmogelijk zeggen hoeveel Joden ik zelf tijdens deze 3-4 uur heb vermoord, omdat tijdens het herladen iemand anders voor me verder schoot. We hebben tijdens de uitvoering behoorlijk veel jenever gedronken om elkaar op te jutten. De in de onderste lagen nog levende Joden stikten door de lagen daar bovenop of verdronken in het bloed van de bovenste lagen. De graven werden daarna door de plaatselijke bevolking dichtgegooid. Na deze massavernietiging werd er opnieuw een groepsbespreking bij de districtscommissaris gehouden. Deze loofde bij deze gelegenheid mijn inzet en was tevreden over de hele actie…

Op deze manier werden er nog meer executies in andere dorpen uitgevoerd, zo ook in Koslowtschisna, ca. 7000-8000 Joden, in Beretschin ongeveer 2000-3000 personen, in Holinka 400 tot 500 Joden, in Bylin ongeveer 3000 tot 4000. Iedereen die aan de voorgaande executies had deelgenomen, moest weer meedoen aan deze executies. We maakten daarbij gebruik van dezelfde wapens. Bovendien namen meneer Muck, onderofficier, evenals vrijwillige soldaten en wat spoorwegpersoneel van het station Slonim deel, toen ze merkten dat er bij de executies iets te halen viel. Bij deze executies moesten de mensen hun kleren uittrekken en hun sieraden afdoen. Lichamelijk onderzoek vond wegens tijdgebrek niet plaats. In een van deze dorpen bestond een verzetsbeweging die door de SD werd opgerold. De mensen werden zwaar verhoord door de SD, mishandeld en daarna samen met de joden doodgeschoten. Daarbij gaat het om 80 Polen van het Nationale Congres. De leider van deze SD-troep was SS-Untersturmführer Amelung. Ook aan deze executie heb ik meegedaan…

De tweede vernietiging in Slonim was in de herfst van 1943 en moest de definitieve oplossing van het Jodenprobleem in dit dorp zijn. Deze executie zou de districtscommissaris, die het Jodenprobleem als eerste had opgelost, bevordering bezorgen. Ik wil hierbij opmerken dat 85% van de bevolking Joden waren. In anderhalf jaar tijd werden in dit district 24.000 Joden vernietigd.”

Enkele dagen na zijn getuigenverklaring werd deze moordenaar door een Amerikaanse militaire rechtbank ter dood veroordeeld. Hij verzocht om een executiecommando; dat werd geweigerd. Men heeft hem opgehangen. Moge hij smoren in de hel.

Vanaf de jaren-50 was niemand nazi geweest, niemand heeft “Sieg Heil!” gebruld en nog minder hebben toegegeven dat er concentratiekampen hebben bestaan.


Bronnen:

  1. Israels Nachrichten: Zeitreise in die Vergangenheit: Deportationen und Zeugenaussagen über Tötung von Juden und niemand hat´s gewusst! [lezen]
    – vertaald uit het Duits door E.J. Bron als “HISTORIE: deportaties en getuigenverklaringen over het vermoorden van Joden” [lezen]

Gerelateerd:

  • Anus Mundi – Gevangene nummer 290 overleefde vijf jaar Auschwitz door Wieslaw Kielar [lezen]
  • NYT onthult verbijsterende cijfers over Holocaust: ca. 42.500 getto’s en kampen geregistreerd [lezen]
  • Wie woont er in de huizen die werden gestolen van de Europese Joden? door Giulio Meotti [lezen]

2 gedachtes over “Terug in de tijd: deportaties en getuigenverklaringen over het vermoorden van Joden

  1. Alle heidenen in het heden en het verleden, hebben schuld aan het lijden en vernietigen van Joodse mensen. Wij zijn slap, moe, angstig enz. We doen niets. Laat uw stem (in Nederland) horen via de leden van de 2e kamer en de regering en kom op voor Israël en het Joodse volk. Het is nog niet te laat. De tijd dringt echter. Of ziet u misschien liever dat de boze machten overal toeslaan?.

    Like

    1. Pure onzin natuurlijk. Niet de ‘heidenen’ dragen schuld in het lijden en vernietigen van het Joodse volk, maar iedereen waar ook ter wereld in steeds maar wisselende tijden, landen en locaties en dat al duizenden jaren.

      Nagenoeg iedere mens die vandaag op deze aarde rondloopt heeft voorouders in zijn geslacht die ooit actief Joden hebben vervolgd of eraan hebben meegewerkt, in woord, schrift of daad.

      Voor de ene gaat dat terug tot WOII, voor de ander in Rusland tijdens het Tsarendom, voor de ander weer tot aan de Middeleeuwen enz. Jodenhaat en antisemitisme is van alle tijden en niet ‘begonnen’ tijdens de Shoah, dat enkel een zoveelste extreem dieptepunt is in de lange wrede geschiedenis van de Jodenvervolging.

      Gelovigen èn heidenen van alle strekkingen en overtuigingen hebben om de haverklap hun G’d of ‘geloof’ gebruikt en ‘heilige’ schriften misbruikt om de Jood te vermorzelen.

      Medeplichtigheid of daderschap aan actief antisemitisme is een erfbare schuld die wordt doorgegeven van vader op zoon al generaties lang en die op ons allen weegt.

      Schaamte en schande kome over ons en alle generaties die na ons komen, voor wat wij de Joden duizenden jaren hebben aangedaan, nog steeds aandoen en nog zullen aandoen.

      Antisemitisme moet niet door de Joden worden bestreden maar is de verdomde plicht van alle niet-Joden, ongeacht geloofsovertuiging, afkomst of volk.

      Weten is spreken!

      Wij hebben een erfbare schuld aan de Joden op ons geladen die wij nooit meer kunnen goedmaken en die de Joden nooit mogen vergeten noch ons vergeven.

      Dàt is wat ik erover denk en wat mij al jaren drijft om te schrijven en te spreken.

      Like

Reacties zijn gesloten.