Palestijnen en de Oslo Akkoorden: onderlinge verzoening te verkiezen boven vrede met Israël

Mahmoud Abbas en Khaled MeshaalMahmoud Abbas (Al Fatah) en Khaled Meshaal (Hamas) binnenkort weer “Brothers in Arms“?

Nadat het imago van Israël tientallen jaren lang met succes in diskrediet werd gebracht, de publieke opinie in de wereld de beschuldigingen van de Palestijnen tegen Israël overnam en er zodoende met hen over eens is dat Israëls agressies tegen het onderdrukte volk, inclusief haar nederzettingenpolitiek, schuldig zijn aan de stilstand van de vredesonderhandelingen, gaf men de Palestijnse president Mahmoud Abbas voor zijn hernieuwde gang naar de VN, die opnieuw een overtreding betekent van de Akkoorden van Oslo, een staande ovatie.

Men ging niet alleen in op zijn verzoek om een waarnemersstatus, ondanks zijn van belastering van Israël uitpuilende toespraak, nee, men stond zijn verzoek ook nog toe op de 65e verjaardag van het verdelingsplan van de VN, dat door het joodse volk geaccepteerd en door de Arabische leiders afgewezen werd.

Het fundamentele belang van VN-resolutie 181, dat dit verdelingsplan tot inhoud had, wordt noch door de Palestijnse bevolking, noch, ondanks zijn voortdurende appeasement, door Abbas gedeeld: vrede tussen twee landen, waarvan er eentje aan het joodse volk behoort.

Zowel de Palestijnse interpretatie van het recht van terugkeer voor de Palestijnse vluchtelingen, het volharden in (Oost)-Jeruzalem als hoofdstad van Palestina evenals een Israël binnen de grenzen van 1967 getuigen hiervan. Niet de mogelijke vrede tussen de Palestijnen en het joodse volk is relevant, maar de voortschrijdende delegitimering van Israël. Dat de Palestijnse bevolking via Abbas nu de mogelijkheid bezit om dit ook nog door het internationale gerechtshof om te zetten, zoals hij in mei 2011 in de “New York Times” onomwonden toegaf, is nog een bewijs voor deze strategie.

In overeenstemming met deze strategie sprak Abbas eind november voor de VN dan ook voor het Palestijnse volk (als geheel), dat met hem de honger naar wraak deelt en het is bovendien absoluut niet onlogisch dat Hamas, die, trouw aan haar charta uit de jaren-80, alleen gericht is op de vernietiging van Israël, hier krachtig mee instemde en hem ondanks alle twisten feliciteerde. Want de (Palestijnse) nationale eenheid heeft voorrang boven een vrede – dat is de kern van Abbas´ toespraak van eind november 2012 voor duizenden aanhangers in Ramallah.

“Dat de Palestijnse bevolking niet eens over de noodzakelijke instellingen beschikt via welke een staat Palestina überhaupt zou kunnen handelen”, dat op de “West Bank” zowel als in de Gazastrook de corruptie en vriendjespolitiek regeert, martelingen en misdaden tegen de menselijkheid aan de orde van de dag zijn en er überhaupt geen sprake kan zijn van vrijheid van meningsuiting – dat alles en meer is blijkbaar voor iedereen die gestemd heeft voor de waarnemersstatus van de Palestijnen slechts bijzaak.

Vooral de massale rakettenhagel op Israëlische burgers van om het even welke leeftijd die men uiterlijk ”sinds Iron Dome verkeerd interpreteert als onschuldig”, wordt nauwelijks als terreur geïnterpreteerd, maar als wanhoopsdaad van de onderdrukten. Dat de meerderheid van de kinderen in Sderot lijdt aan posttraumatische stoornissen, die hen een normaal leven ontzeggen, en dat de Israëlische bevolking zich erop moet instellen binnen enkele seconden de schuilkelders in te vluchten, dat heeft Israël aan zichzelf te danken.

Deze antizionistische kritiek is die consensus, die er niet op let dat Abbas de Akkoorden van Oslo, die reëel gezien de vrede als resultaat zou kunnen hebben, heeft gebroken, maar Israël door zijn nederzettingenpolitiek. Dat er juridisch gezien geen sprake kan zijn van “bezette (sic!) gebieden”, omdat deze niet tot een staatkundige soevereiniteit behoren, bedenken slechts enkelen, net zoals het feit dat deze politiek van Israël de vrede niet zou verhinderen; temeer daar deze aan tienduizenden Palestijnen werk geeft.

Israël moet, volgens de projectie, juist als democratische staat de belangen van de Palestijnen tot de hare maken, dus ook nog met diegenen aan één tafel gaan zitten die heel vrijmoedig verlangen naar de vernietiging van het joodse volk en alles doen, zelfs het in stand houden van de levensnood van de eigen bevolking, om dit verlangen in de praktijk om te zetten.

Zelfs de Palestijnse vluchtelingen, van wie duizenden de eisen van de Arabische legers in 1948, namelijk hun woonplaatsen te verlaten om hen niet in de weg te staan bij het vermoorden van de zionisten, zijn nagekomen, worden in hun vluchtelingenkampen vastgehouden om te fungeren als pressiemiddel tegen Israël.

Dit alles komt overeen met Abbas´ gezichtspunt, die op ieder Israëlisch gedrag het dienovereenkomstige, d.w.z. discrediterende antwoord paraat heeft en nu probeert de Palestijnse eenheid tot stand te brengen om Israël opnieuw op de knieën te dwingen.

Het blijft te hopen dat zijn solo-optreden hetzelfde resultaat heeft als de Arabische oorlogen tegen Israël: de nederlaag, die tot nu toe helaas niet tot nadenken heeft gestemd. Overeenkomstig de wens naar vrede zou echter alleen de wil tot samenwerking zijn.

door Simon Pohl


Bronnen:

  1. HaOlam.de: Die `Palästinenser´, die UNO und Oslo: Einheit statt Frieden door Simon Pohl [lezen]
    – uit het Duits vertaald door E.J. Bron als “De “Palestijnen”, de VN en Oslo: eenheid i.p.v. vrede” door Simon Pohl [lezen]

Een gedachte over “Palestijnen en de Oslo Akkoorden: onderlinge verzoening te verkiezen boven vrede met Israël

Reacties zijn gesloten.