Waarom het voor Israël zo moeilijk is om vrede te sluiten met de Arabieren [Johannes Gerloff]

MINOLTA DIGITAL CAMERAVolgens het verdeelplan van de Verenigde Naties van november 1947 [VN-Resolutie 181] zou de woestijnhoofdstad Beersjeba in Arabische handen zijn gevallen. Israël ging met tegenzin akkoord met de VN-resolutie maar de Arabieren verwierpen de voorgestelde tweestatenoplossing en starten een oorlog die in april 1949 eindigde in een onbeslist staakt-het vuren. De Groene Lijn, sinds het tijdperk van Barack Obama ook bekend als de “pre-1967 lijn”, markeerde het tijdelijk bestand.

“Israël is de agressor. De Joden hebben de Arabieren in het Midden-Oosten hun leefruimte betwist – toegegeven, hiertoe werden ze door Europa gedwongen door de Holocaust. Maar nu verhinderen ze door de bezetting, de Apartheidsmuur en vooral door de bouw van nederzettingen een tweestatenoplossing.”

Niet alleen vanuit Europa en Amerika, maar ook door Israëli´s worden zulke beschuldigingen tegen de regering van Israël geuit. Zo schrijft David Grossmann in een inzamelingsoproep voor de mensenrechtenorganisatie “B´Tselem”: “De Israëlische bezetting van de “West Bank” lijkt eindeloos, terwijl de Gazastrook in toenemende mate geïsoleerd is en verarmt.”

De onderscheiden Israëlische schrijver beklaagt dat “meer dan 4 miljoen Palestijnen zonder fundamentele rechten leven, die wij in Israël als vanzelfsprekend beschouwen.” Hiervoor maakt hij de “militante nederzettingen” en de “scheidingsbarrière” verantwoordelijk. Zijn inzet voor “gelijkheid”, een “einde aan het geweld”, “de waardigheid van alle mensen” en voor “het geven van vrijheid en respect aan onze buren” motiveert hij met zijn “grote zorgen om Israëls democratie en toekomst”.

Een heel ander geluid laat een andere prominente vertegenwoordiger van links Israël horen. Professor Amnon Rubinstein was bijna 30 jaar parlementslid, het laatst voor de links-liberale partij Meretz. Hij legde in een radio-interview eind 2012 de teloorgang van zijn beweging uit. Links Israël zou erop vertrouwd hebben dat territoriale concessies vrede brengen. “Maar”, aldus Rubinstein, “de Palestijnse leiding en de Arabische wereld hebben er alles aan gedaan om dat als fout te ontmaskeren!”

Categorische afwijzing zou Arabische terreinwinst verhinderen

In werkelijkheid speelt het categorische “Nee” van de Arabieren m.b.t. ieder compromis een beslissende rol bij de chronische mislukking van alle vredesinspanningen in het Midden-Oosten en laat een voor Arabische omstandigheden een ongebruikelijke stringentie zien. Wanneer de Arabische landen in 1947 “Ja” zouden hebben gezegd tegen het verdelingsplan van de VN, dan zouden Israëlische steden zoals Nahriya, Beër Sjeva nu Arabisch zijn. Wanneer de Arabische Liga in 1967 het Israëlische gespreksaanbod in Khartoem niet zou hebben afgeslagen, zouden de Oude Stad van Jeruzalem grotendeels en eveneens alle zogenaamde “Palestijnse gebieden” nu Arabisch hebben kunnen zijn.

Wanneer Yasser Arafat in de zomer van het jaar 2000 in Camp David het aanbod van Ehud Barak niet afgeslagen zou hebben, zou nu een groot deel van de “West Bank” Palestijns zijn, inclusief de Tempelberg in Jeruzalem. In het begin van zijn laatste ambtsperiode nam minister-president Benjamin Netanyahu een tot op de dag van vandaag unieke stap en gaf opdracht tot een stopzetting van de bouw van nederzettingen. De reactie van de Palestijnen was het afbreken van alle gesprekken.

Daarbij had emir Faisal, de over grootoom van de huidige Jordaanse koning Abdallah II, blijkbaar nog geen probleem gehad met een joodse kolonisatie op de westelijke en oostelijke Jordaanoever. In een briefwisseling met de zionistenleider Chaim Weizman benadrukte de Arabische vorst in 1919 de “oeroude contacten tussen Arabieren en Joden” en wilde hij een “joodse immigratie naar Palestina in een breed kader” bevorderen. Destijds omvatte “Palestina” naast het staatsgebied van Israël en de Palestijnse gebieden ook nog het totale gebied van het huidige koninkrijk Jordanië. Toen tussen 1949 en 1967 de “West Bank” en de Gazastrook in Arabische handen waren, kwam er niemand op het idee om de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat te eisen.

De kwestie van de veiligheid op de voorgrond

Maar sindsdien is er veel water door de Jordaan gestroomd. Wat Israël er nu toe beweegt om terug te deinzen voor een vredesakkoord met haar Arabische buren zijn niet zozeer gebiedsaanspraken, maar veelmeer de kwestie van de veiligheid. “Wanneer de Arabieren me geloofwaardig beloven me te laten leven zal ik onmiddellijk vrede sluiten”, verklaart Valery – nog steeds met een sterk Frans accent, hoewel ze al meer dan 30 jaar geleden naar Israël geïmmigreerd is. “We willen onze kinderen niet offeren op het altaar van de zelfmoordwaanzin”, zegt een andere Israëli en regeringschef Netanyahu wordt niet moe om te herhalen wat velen in zijn volk extreem belangrijk vinden””De hoogste prioriteit heeft ons overleven als natie!”

De stoïcijnse gelatenheid waarmee de wereldgemeenschap al jarenlang de martiale geluiden van het moellahregime uit Teheran verdraagt, “de schandvlek Israël zou van de landkaart moeten verdwijnen”, is net zomin een reden om de Israëli´s tot compromissen te bewegen als de jongste beginselverklaringen van Syrische Salafisten: “Als we Damascus veroverd hebben, richten we ons op Tel Aviv!” Noch de uitspraken van de Egyptische president Mohammed Morsi en noch die van de Palestijnse president Mahmoud Abbas of de teneur van datgene wat er geleerd wordt op Palestijnse scholen is van een andere toon.

Israël kan er haar ogen niet voor sluiten dat de islam een principieel probleem heeft met joodse soevereiniteit over ook maar het kleinste stukje “islamitisch grondgebied”. De democratisch gelegitimeerde zegetocht van de radicale islamieten in het kader van de “Arabische Lente” heeft concrete effecten op Israëlische gevoeligheden. Een liberaal-democratische rechtsorde naar Westerse maatstaven is nergens in de Arabische wereld ook maar in beginsel te herkennen. Het droevige feit blijft dat alle gebieden die Israël aan haar buren heeft afgestaan uitvalsbases voor terreur werden: de Sinai, Zuid-Libanon en de Gazastrook. En: hoe zou de noordelijke grens van Israël er nu uitzien wanneer men in de jaren-90 de Golanhoogten voor een vrede met Syrië zou hebben afgestaan aan Assad?

door Johannes Gerloff


Bronnen:

  1. Israel Netz: Warum es Israel so schwer fällt, Frieden zu schließen door Johannes Gerloff [lezen]
    – vertaald uit het Duits door E.J. Bron als “Waarom Israël het moeilijk vindt om vrede te sluiten” [lezen]

Gerelateerd:

  • Dringend gezocht: Pal-Arabische partner(s) om samen met Israël vrede te brengen in het M-O [lezen]
  • Laat u niet om de tuin leiden: natuurlijk wil Israël vrede in het M-O! +video [lezen]
  • Volgens Handvest van Hamas: wie met Israël vrede sluit is een volksverrader [lezen]
  • Europese Unie en Arabische staten willen Israël in maart een vredesplan opleggen door Xander [lezen]
  • De rol van de media in het M-O conflict: Waarom is er geen vrede tussen Palestijnen en Israël? +video [lezen]
  • Het èchte obstakel voor de vrede? De critici van Israël door Jonathan S. Tobin [lezen]