Mahmoud Abbas wijzigt naam van Palestijnse Autoriteit in ‘Staat van Palestina’

Mahmoud Abbas onthult zijn ‘Staat van Palestina’ en zag dat het goed was.

Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit, heeft een presidentieel decreet uitgevaardigd waarin hij de naam van de Palestijnse Autoriteit wijzigt naar de naam ‘Staat van Palestina‘, volgend op het besluit van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties die op 29 november 2012 de status van ‘Palestina’ opwaardeerde tot waarnemend niet-lidstaat.

konijn2Volgens dat decreet, dat donderdagavond 3 januari 2013 publiek werd gemaakt door het officiële Palestijnse nieuwsagentschap Wafa, zullen voortaan alle stempels, tekens en symbolen, briefhoofden en officiële documenten gewijzigd worden en de nieuwe benaming dragen. Vorige maand hadden de Verenigde Naties reeds officieel de wijze waarop werd verwezen naar de Palestijnse entiteit gewijzigd van ‘Palestina’ naar de ‘Staat van Palestina’.

De naamsverandering was gebaseerd naar een interpretatie van het juridisch departement van de Verenigde Naties. Yeocheol Yoon, het hoofd van het protocol van de VN, bevestigde dat “de aanduiding als Staat van Palestina” door het VN-secretariaat voortaan overal zal gebruikt worden in alle officiële documenten van de Verenigde Naties. De officiële lijst van alle permanente missies in de Verenigde Naties in New York werden sindsdien bijgewerkt met de nieuwe naam.

Voordien refereerde het Secretariaat ernaar als de “Permanente Waarnemer van Palestina”. Thans spreekt het zogeheten ‘Blue Book’ van de VN over de “Permanente Waarnemer van de Staat van Palestina”. Het hoofd van de Palestijnse missie in de Verenigde Naties, Riyad Mansour, had op 12 december 2012 om die officiële naamsverandering verzocht.

In feite is die naamsverandering geen nieuws voor Israël want die zogenaamde ‘Staat van Palestina’ bestaat al heel wat langer dan vandaag. De onafhankelijkheid van de Staat van Palestina (in het Arabisch: Dawlat Filasṭin) werd op 15 november 1988 uitgeroepen in Algiers, toen de Nationale Raad (PNC) van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) eenzijdig de Palestijnse Onafhankelijksverklaring goedkeurde. De ‘grenzen’ van die staat uit 1988 zijn dezelfde als die van vandaag, ttz. de Palestijnse gebieden die liggen binnen de pre-1967 lijnen (de staakt-het-vurenlijn van april 1949 ofte Groene Lijn), met name Gaza en de West Bank en heeft ook toen Jeruzalem aangeduid als zijn hoofdstad. Dus in feite al die gebieden die Israël ‘bezet’ houdt sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967.

Olmert’s 2-statenvoorstel uit 2008

In 1993, tijdens de Oslo Akkoorden, erkende Israël het onderhandelingsteam van de PLO als “vertegenwoordiger van het Palestijnse volk”, in ruil voor de erkenning door de PLO van het bestaansrecht van Israël in vrede, de aanvaarding van resoluties 242 en 338 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en zijn verwerping van “geweld en terrorisme”. De PLO heeft dus inderdaad destijds het bestaansrecht van Israël erkend, maar ondanks loze beloftes van Arafat om het Handvest van de PLO aan te passen waarin voor de vernietiging van Israël wordt gepleit, werd die aanpassing van dat Handvest nooit uitgevoerd.

Als direct resultaat van de Oslo Akkoorden op het terrein werd door de PLO in 1994 de Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) opgericht, gewoonlijk afgekort tot Palestijnse Autoriteit (PA), waarvan Yasser Arafat de eerste president werd. Na zijn dood eind 2004 werd hij opgevolgd door huidig president Mahmoud Abbas die in 2006 zijn mandaat hernieuwde maar sindsdien geen verkiezingen niet meer organiseerde. De Palestijnse Autoriteit oefent aldus sinds 1994 een beperkte vorm van zelfbestuur uit in de Gazastrook en in delen van de West Bank.

Opmerking: de Palestijnse Autoriteit heeft in zijn hoedanigheid nooit het bestaansrecht van Israël erkend, dat was de PLO die dat deed in 1993 tijdens de Oslo Akkoorden. Begin december 2006 verklaarde de toenmalige premier van de PA, Ismaïl Haniyeh, dat “de Palestijnse Autoriteit Israël nooit zal erkennen.” Op 14 juni 2007 ontsloeg Mahmoud Abbas zijn premier omwille van het Hamas-Al Fatah conflict.

In 2007, na de gewelddadige overname door Hamas van de Gazastrook, werd de Palestijnse Autoriteit politiek en territoriaal opgedeeld tussen enerzijds Gaza dat de PA niet meer erkende als de bestuurlijke entiteit van de Strook en voortaan zelf de controle behield en anderzijds Mahmoud Abbas dat zijn Palestijnse Autoriteit zag verschrompelen tot enkele losse gebieden op de West Bank, voornamelijk geconcentreerd in en rond de door Pal-Arabieren bewoonde steden Hebron, Qalqilya, Salfit, Tulkarim, Jenin, Bethlehem, Jericho, Ramallah, Nabloes en oostelijk Jeruzalem.

Op 27 april 2011 ondertekenden de Palestijnse facties Hamas en Al Fatah een verzoeningsakkoord. Amper twee dagen later eiste Ismail Haniyeh, de premier van Hamas in de Gazastrook, dat de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie [PLO] zijn erkenning van het bestaansrecht van Israël weer zou intrekken, als antwoord op de verwerping door de Joodse staat van de Palestijnse eenheidsverklaring van woensdag 27 april. Echter, de implementatie van dat akkoord werd tot op vandaag steeds opnieuw uitgesteld. Nu dat de Palestijnse Autoriteit zichzelf tot de Staat van Palestina heeft hernoemd, valt het te betwijfelen of het in die hoedanigheid wèl ooit het bestaansrecht van Israël nog kàn erkennen, vermits het grondgebied van die Palestijnse staat zich grotendeels bevindt op het grondgebied van Israël en ca. 830.000 Joodse Israëliërs de facto in die Staat van Palestina wonen.

De Palestijnen mogen dan op papier wel een staat hebben, maar aan de grond verandert dat geen millimeter. Uiteindelijk zal die Palestijnse staat pas wezenlijk gestalte krijgen nà een vredesakkoord met Israël want anders blijft die Staat van Palestina voor eeuwig en altijd een illusie.

De ‘grenzen’ van de Staat van Palestina


armistice_map

De grens van de Staat van Palestina heeft intussen al vele namen gekregen, maar het gaat in feite altijd om dezelfde ‘tijdelijke’ afbakening: De Groene Lijn, de staakt-het-vuren lijn van 1949, de pre-1967 ‘lijn’, de pre-1967 ‘grens’ enz. al naargelang de politieke intenties van het moment. Wijlen Abba Eban noemde ze destijds zelfs de ‘Auschwitz grenzen‘, omdat het voor Israël een schier onverdedigbare grens is tegenover de permanente dreiging die uitgaat van Arabische en de moslimwereld die er enkel op uit zijn om Israël volledig van de kaart te vegen. Het is in feite niet eens een ‘grens’, omdat na het staakt het vuren van april 1949 de strijdende partijen de grenzen nog moesten bepalen tijdens onderhandelingen over vrede die nog zouden plaatsvinden maar waaraan de Arabieren steeds weigerden deel te nemen en dat tot op vandaag.

In november 1947 verwierpen de Arabische landen VN-resolutie 181. Dat was in feite een Verdeelplan van de Verenigde Naties dat het voormalige Britse Mandaat voor Palestina verdeelde in een Joodse staat en een Arabische staat, de eerste keer dat een tweestatenoplossing werd ingediend en verworpen door de Arabieren. Een soortgelijk scenario zal zich eindeloos blijven herhalen tot op vandaag (bv 2000-2001 Ehud Barakplan alsmede het 2008 Ehud Olmertplan). De Joden hadden het plan aanvaard maar de Arabieren niet en begonnen prompt een oorlog tegen de Joden die in april 1949 resulteerde in de ‘Groene Lijn’ (kaartje hierboven). Dat was in wezen een lijn die door enkele generaals met een groene stift op een kaart van het gebied werd getekend waar de strijdende partijen zich op dat ogenblik hadden verschanst.

Aldus ontstond enerzijds een Joodse staat Israël en een in twee stukken gevallen Arabisch gebied, dat men nà de oorlog van 1967 stilaan ‘Palestijns’ gebied is gaan noemen. In het westen de Gazastrook, die tot 1967 bezet en bestuurd werd door Egypte en in het oosten het ‘betwiste gebied’ op de West Bank (in feite het historische Judea & Samaria) met inbegrip van de hoofdstad Jeruzalem, die bezet en later geannexeerd werden door Jordanië. Israël moest zich tevreden stellen met de westers gelegen buitenwijken van Jeruzalem, maar de stad zelf bleef in Arabische handen en werd Judenrein gemaakt net zoals wat er ook gebeurde op de West Bank waaruit de Joden tussen 1947 en 1949 eveneens werden verdreven en verbannen.

In juni 1967 brak de Zesdaagse Oorlog uit en veroverde Israël de Gaza en de West Bank. Gaza werd losgerukt van Egypte en Jeruzalem losgemaakt van de West Bank en werd opnieuw de hoofdstad van Israël. In 2005 trokken de laatste Israëlische Joden zich terug uit de Gazastrook.

VN-kaart van de West Bank januari 2006
Klik voor groot beeld: 2199 x 3666 pixels
Westbank


Bronnen:

  1. The Times of Israel: Abbas changes name of Palestinian Authority to ‘State of Palestine’ [lezen]
  2. Ynet News: Palestinians change their name following UN bid [lezen]
  3. The Algemeiner: Abbas Signs Decree to Change PA Name to ‘State of Palestine’ [lezen]
  4. Arutz-7:
    – Abbas: Don’t Say ‘Palestinian Authority’, Say ‘Palestine’ door Elad Benari [lezen]
    – New ‘Palestine,’ Same Problems door Maayana Miskin [lezen]
  5. E.J. Bron: Palestijnse Autoriteit heet nu “Staat Palestina” [lezen]
  6. Wikipedia: History of the State of Palestine [lezen]

Gerelateerd:

  • Nieuw logo van Al Fatah, partij van ‘gematigde’ Mahmoud Abbas, veegt Israël van de wereldkaart [lezen]
  • Boodschap Israël aan EU: Jeruzalem is rode lijn en niet onderhandelbaar door Xander [lezen]
  • Al Fatah: Oprichting Palestijnse Autoriteit erg succesvol want sindsdien veel meer Israëliërs vermoord +video [lezen]
  • Het Israëlisch-Palestijnse conflict: De waarheid omtrent het Vredesproces +video [lezen]
  • Dringend gezocht: Pal-Arabische partner(s) om samen met Israël vrede te brengen in het M-O [lezen]
  • Mahmoud Abbas, de grootste serieleugenaar van ‘Palestina’ sinds Yasser Arafat door Jonathan S. Tobin [lezen]
  • Waarom Israël tijdens Zesdaagse Oorlog in 1967 de West Bank heeft ingenomen door Beyond Images [lezen]
  • Nieuw boek belicht ontkenning van bestaansrecht van Israël door de Palestijnse Autoriteit +video [lezen]
  • Het plan van de PLO om in opeenvolgende etappes Israël te vernietigen +video [lezen]
  • Het Stappenplan van de PLO uit 1974 voor de geleidelijke vernietiging van Israël [lezen]
  • De ‘bijna-erkenning’ van de Israëlische staat door de PLO in 1993 [lezen]
  • PLO heeft nooit het bestaansrecht van Israël erkend: de brief van Arafat aan Rabin [lezen]
  • Arabieren willen slechts één staat: Palestina. Niet naast Israël maar in de plaats van [lezen]