Richard Prasquier over het toenemend islamitisch antisemitisme in Frankrijk [Manfred Gerstenfeld]

Wie de geschiedenis niet kent is gedoemd ze te herhalen” (George Santayana in 1905)

Manfred Gerstenfeld interviewt Richard Prasquier

Sinds het begin van de eeuw is het islamitische antisemitisme de meest extreme vorm van Jodenhaat in Frankrijk geworden. De moord op een joodse leraar en drie kinderen op de Otzar Ha Torah-school in Toulouse in maart 2012 onderstreepte dit. De moordenaar, Mohamed Merah, beweerde te handelen uit solidariteit met de Palestijnen. Vanuit zijn haat tegen Frankrijk vermoordde hij bovendien drie Franse soldaten.

Jodendoder Mohammed Merah: Islamistische Jodenhaat toont zijn gezicht

De oudste broer van Merah, Abdelghani, vertelde me dat zijn moeder al haar kinderen zou volproppen met een sterke antisemitische instelling. Hij herhaalde deze bewering in een boek dat hij publiceerde. Zijn zus verklaarde op de Franse tv hoe trots ze is op haar broer Mohamed.

Toen de vorige president Nicolas Sarkozy een minuut stilte voorstelde voor de slachtoffers in school, waren islamitische leerlingen op enkele scholen niet bereid om hier gehoor aan te geven.

Sinds 2007 is Dr. Richard Prasquier van de CRIF, de overkoepelende organisatie van de Franse joodse organisaties. Hij is van beroep cardioloog.

We zeiden tegen de leiders van de representatieve islamitische comités dat zij de Merah-moorden zouden moeten veroordelen. Ze veroordeelden deze weliswaar, maar hoofdzakelijk om te bewijzen dat ook moslims slachtoffers van Mohamed Merah zijn, omdat zijn daden islamofobie aanwakkeren. De meeste officiële moslimorganisaties zijn zwak en genieten slechts weinig steun in de islamitische gemeenschap. De radicalen hebben met succes veel van de islamitische gematigden tot zwijgen gebracht. We zien ook dat onder Franse moslims de invloed uit Arabische landen toeneemt. Dat geldt speciaal voor Qatar, dat ook invloed heeft in de Franse sport. Er is echter ook goed nieuws. Achttien Franse imams vertrokken zojuist naar Israël. Hun bereidheid tot dit bezoek was moedig, omdat veel van hen onderworpen zijn aan zware kritiek door andere moslims.

De Merah-moorden hadden in Frankrijk verschillende uitwerkingen. Enkele media beginnen te begrijpen dat radicale moslims de republikeinse idealen bedreigen, die het wezen van de Franse waarden belichamen. Ik verklaarde in “Le Monde” dat de radicale islam gezamenlijke trekken heeft met het nationaalsocialisme.

Het antisemitisme in Frankrijk wordt traditioneel geïdentificeerd als komend uit de rechterhoek. Dat klopt weliswaar, maar het neemt af. Er bestaat bovendien aanzienlijk antisemitisme onder linksen. Dat komt in de eerste plaats tot uitdrukking als antizionisme. Men kan weliswaar tegen het idee van het Zionisme zijn, maar als mensen onder de ideologieën het zionisme naar voren halen, dan worden ze daarmee antisemieten.

Links antisemitisme heeft oeroude wortels. In de 19e eeuw kwam er veel antisemitisme voor bij de voorlopers van het socialisme. Tegenwoordig vergelijken linkse antisemieten abusievelijk de Israëlische houding tegenover de Palestijnen met die van Frankrijk in zijn voormalige koloniën. Ze beschouwen de Palestijnen als slachtoffers van een niet bestaand Israëlisch “kolonialisme” en projecteren hun eigen schuldgevoelens op de Israëli´s.

De situatie is zelfs nog erger, omdat de meeste Franse media anti-Israëlisch zijn. CRIF nodigde onlangs een groep van 66 journalisten in opleiding uit naar Israël. Ze kwamen uit de meest prestigieuze journalistenschool van het land in Lille. We weten uit interne peilingen dat ze bij de laatste presidentschapverkiezingen overwegend tegen Nicolas Sarkozy stemden en dat een aanzienlijk aantal van hen veeleer extreemlinkse kandidaten ondersteunden.

Het Franse antisemitisme is een complex fenomeen. Niet lang voor de verkiezingen was de leidende kandidaat van de socialisten Dominique Strauss-Kahn, die zichzelf openlijk joods noemt. Zijn joods zijn werd alleen op rechts-extreme blogs tot onderwerp gemaakt. Maar Sarkozy was ervan overtuigd dat een groot deel van de oppositie tegen hem was vanuit antisemitisme, omdat hij abusievelijk als Jood werd gezien, omdat zijn grootvader van moeders kant van joodse komaf was.

Voordat hij president werd, had Hollande niet veel contacten met joodse organisaties. Hij werd echter altijd gezien als sterk gekant tegen antisemitisme. Sinds zijn verkiezing heeft Hollande er waarde aan gehecht om sterke ondersteuning te laten zien voor het Franse Jodendom. Hij bracht dat in juli in Parijs tijdens een jaarlijkse herdenkingsplechtigheid voor gedeporteerde Joden tot uitdrukking en deed dit opnieuw in september tijdens de inwijding van een herdenkingscentrum in Drancy. De meeste gearresteerde Franse Joden werden vanuit dit doorgangskamp in de dood gedeporteerd. Hollande begeleidde bovendien Benjamin Netanyahu naar Toulouse en verklaarde dat de Israëlische minister-president het recht had om belangstelling te tonen voor het Franse antisemitisme.

De socialistische Minister van Binnenlandse Zaken, Manuel Valls, heeft zich ook indringend tegen antisemitisme uitgesproken. Veel van de socialisten die nu aan de macht zijn, hebben sympathie voor Israël. Bij de jonge generatie is dat echter veel minder het geval.

Prasquier besluit: enerzijds maakt het Franse Jodendom zich zorgen om de eigen toekomst. Er vindt enige joodse emigratie plaats, waarvan slechts een minderheid het land verlaat richting Israël. Anderzijds blijven we volgens internationale standaards een grote joodse gemeenschap. Er bestaan hoopvolle signalen, omdat meer Fransen de uit radicaalislamitische kringen komende gevaren onderkennen. Joden zouden geen ongezonde allianties moeten aangaan met populistisch extreem rechts, dat probeert op basis van de gemeenschappelijke angst voor de radicale islam toenadering tot hen te zoeken. Er moet benadrukt worden dat zij wegens de gevaren handelen die de radicale moslims voor het republikeinse wezen van Frankrijk vormen. Ze zouden niet moeten benadrukken dat hun belangrijkste motief de gevaren zijn die radicale moslims vooral voor Joden vormen.


Bronnen:

  1. HaOlem: Muslimischer Antisemitismus in Frankreich – Manfred Gerstenfeld interviewt Richard Prasquier [lezen]
    – Vertaald uit het Duits door E.J. Bron als: “Islamitisch antisemitisme in Frankrijk” [lezen]

Gerelateerd:

  • Broer van Toulousemoordenaar: ‘Wij Arabieren, worden geboren en getogen om Joden te haten’ [lezen]
  • Manifestatie in Parijs tegen de opkomst van het islamiStisch fascisme [lees]
  • Jongerenbende in Marseille slaat Franse Jood in elkaar en verwoest familiewoning [lees]
  • Jodenhaat als gevolg van de islamisering van Frankrijk door Michaela Wiegel [lees]
  • Een zonnig dagje uit in Parijs: Jihad op de Champs Elysées ‘Dood aan de Joden!’ [lees]
  • Ook zij juichten toen de socialist François Hollande de verkiezingen won… [lees]
  • Het jachtseizoen op de Joden van Frankrijk is geopend door Guy Millière [lees]
  • Opperrabbijn van Lyon kreeg antisemitische dreigbrief en concentratiekampfoto’s toegezonden [lees]
  • Massacre in Toulouse in de toekomst een ‘alledaagse zaak’ in Europa? door Jonathan S. Tobin [lees]
  • Europese Islamitische FIOE groep prijst negationist Roger Garaudy door Benjamin Weinthal [lees]
  • Alles over de Jodenmassacre in Toulouse in 23 artikels op Brabosh.com in de rubriek “Toulouse Massacre” [lees]