Het historische en mensenrecht van de Joden om te wonen op de West Bank [Rafael Castro]

kolonisten2
Op deze blog verdedig ik al bijna vier jaar de zaak van de Joden van het recht van te wonen en te leven in hun eigen staat, de enige Joodse staat in de wereld: Israël. Dat heb ik nooit getracht op basis van religieuze geschriften. Als ‘heidene’ en/of niet-gelovige heb ik daar totaal geen boodschap aan. Zero, nulkommanul. Ik kan er dus ook helemaal niks mee ‘bewijzen’. Bijkomend probleem is dat ik met dergelijke geschriften ook niet kan uitpakken tegenover andersdenkenden of andersgelovigen, want dan loop je het risico dat ze op hun beurt uitpakken met hun eigen afwijkende interpretaties en tegenargumenten gebaseerd op andere religieuze geschriften en soms – o ironie – ook als ‘bewijs’ geput uit diezelfde geschriften. Een straatje zonder eind en niet mijn ding.

hugo3Van bij het begin heb ik de Zaak van Israël verdedigd op rationele gronden, op basis van mijn persoonlijke kennis van de bewogen geschiedenis van het Joodse volk en geënt op de universele waarden en de rechten van de mens. Dat is een taal die iedereen in de wereld die oren aan zijn kop heeft, wèl kan begrijpen. Want de Zaak van Israël is uiteindelijk niet enkel een zaak van de Joden alleen. Het is een zaak – dè zaak – van ons allen. De strijd om het bestaansrecht van Israël wordt daardoor onvermijdelijk een persoonlijke queeste. Dat is het toch althans wat mij betreft zo geëvolueerd. Ik heb niet voor de Zaak van Israël gekozen, maar Israël zèlf heeft mij gekozen, omdat het over mezelf gaat.

Want wat we voor onszelf opeisen begint bij het geven van diezelfde elementaire rechten aan een volk dat doorheen de geschiedenis het meest te lijden had onder het gebrek van mensenrechten en het gemis aan het elementaire recht dat geldt voor iedereen (of dat toch zou moeten), met name het recht om te zijn en wie ze zijn, waar ze vandaan komen en wellicht het belangrijkste van al: het recht om hun eigen lot – zowel als als individu en als volk – zelf in handen te nemen en te houden: het Joodse volk van Israël en van de wereld. Opkomen voor de Joden in het algemeen en voor Israël in het bijzonder is aldus de facto opkomen voor jezelf. Rafael Castro zet hier klaar en duidelijk de spreekwoordelijke puntjes op de ‘i’. Andermaal een tekst om bij te houden en in te kaderen.

De zaak voor de Joden om in Judea en Samaria te wonen is zo sterk als een rots. Het is betreurenswaardig dat de wereld zich dat nog moet realiseren. De schuld daarvoor moet niet gelegd wordt bij het globale antisemitisme of onwetendheid omtrent de oorsprong van het Israëlisch-Arabisch conflict, maar in hoofdzaak de wijze waarop de Joodse rechten tot op heden werden gerechtvaardigd.

De Joodse inwoners van Judea en Samaria eisen te luid en te vaak dat hun rechten gebaseerd zijn op geschriften. Dit argument, hoe wettelijk het ook mag lijken voor het religieus Zionistische of Evangelische publiek, is een verliezend argument wanneer het wordt aangehaald bij iemand anders: het is een verliezend argument wanneer het wordt voorgelegd aan moslims die uit de Islamitische jurisprudentie kunnen citeren om hun eisen op het hele land van Eretz Israel te bekrachtigen. Het is een verliezend argument wanneer het wordt aangehaald bij seculiere Joden en Christenen, die geloven dat de interpretatie van internationale wet niet door de Bijbel zou moeten worden geconditioneerd. Het is zelfs een verliezend argument onder die ultra-orthodoxe Joden die geloven dat de Talmoed de eigentijdse Joodse eisen op het Heilig Land ontkent.

Deze precedenten in aanmerking genomen, hoeft het dan nog iemand te verbazen dat het Witte Huis, de Europese Unie en de Verenigde Naties de Joden het recht weigeren om op de West Bank te wonen? De zaak van de Joden om in Judea en Samaria te wonen samenballen in religieus taalgebruik, heeft onnoemelijk veel schade toegebracht aan een zaak die in hoofdzaak er een is van historische en mensenrechten.

Wij zullen niet uitweiden over de Joodse historische rechten op Judea en Samaria. Deze zijn elders nader toegelicht geweest en aan de meeste lezers bekend. Het is hoog tijd om de rechten van Joden op de West Bank te bespreken in termen van de rechten van de mens. Is dit een grap? Wellicht wel voor diegenen die mensenrechten in één adem versmelten met de doelstellingen van de Palestijnse bevrijdingsbeweging. Maar laat ons deze vredesactivisten even aan het werk zetten: Indien de Joden andermaal het recht zouden ontzegd worden om in Engeland of in Spanje te wonen, dan zouden deze pacifisten wel stevig opschrikken. Tezelfdertijd ontkennen deze pacifisten analoge rechten voor Joden die decennialang vreedzaam geleefd hebben in steden op de West Bank zoals Efrat en Ariel.

Laat ons even aannemen dat zij wel het recht van de Joden erkennen om in vrede en veiligheid in het Westen te leven. En toch, door gelijkaardige rechten op Joden in het Midden-Oosten te ontkennen, ontkennen deze pacifisten impliciet de normen van de universele mensenrechten. Misleidend cultureel relativisme dwingt hen om het Westen – en Israël – verantwoordelijk te houden volgens een betrouwbare standaard, terwijl zij intussen de leden van niet-Westerse culturen vergoelijken voor dusdanige immorele daden zoals het bombarderen van burgers, het prediken van geweld in de naam van God en het plannen van massale uitwijzing van religieuze minderheden.

Israël zou misschien de westerse pacifisten hun naïveteit moeten vergeven. Maar kan het de hypocrisie van de Arabische leiding vergeven? Indien Abbas en de Palestijnse Autoriteit oprecht vrede en verzoening tussen Joden en Arabieren wensten, zouden zij dan de Joodse inwoners op de West Bank niet uitnodigen om het burgerschap van een toekomstige Palestijnse staat aan te vragen? De aanwezigheid van Joodse buren op hun grondgebied aanvaarden zou de beste manier zijn om te bewijzen dat een toekomstige Palestijnse staat een verdraagzame multi-religieuze en multi-etnische maatschappij zou zijn. Het zou ook de beste manier zijn om de Israëliërs gerust te stellen dat een Palestijnse staat een vreedzame buur zou zijn. Niettemin, uiten Palestijnse leiders openlijk hun vastbeslotenheid om alle Joden weg te zuiveren van de West Bank.

De ironie kan niet worden genegeerd dat Abbas, ondanks al zijn bombastische retoriek over democratie en mensenrechten, ernaar streeft om een etnisch zuivere Arabische staat in Gaza en op de West Bank te vestigen.

Het gerechtshof van de wereldgeschiedenis zal Nelson Mandela loven voor het herbevestigen tegenover de blanken dat een post-Apartheid Zuid-Afrika hun burgerlijke en eigendomsrechten niet heeft beknot. Er is geen reden voor de internationale gemeenschap om niet dezelfde waarborgen te eisen voor het Palestijnse leiderschap, daarbij rekening houdend met de Joden. Deze waarborgen zouden aantonen dat de Palestijnen werkelijk de rechten van de minderheden eerbiedigen en dat zij klaar staan om de fouten van onafhankelijkheidsbewegingen elders in de Arabische wereld te vermijden.

Zolang het Palestijnse leiderschap de Joden geen analoge waarborgen geeft zoals die werden gegeven door Nelson Mandela, is er elke reden om te geloven dat het buitensporig gebruik van het woord “vrede” door Abbas, een mantra is dat compleet verstoken is van elke substantie en eerlijkheid. In deze omstandigheden zou een Palestijnse staat niet mogen opgericht worden.

Het is het recht en de plicht van de regering van Israël om reserves ten aanzien tot de oprichting van een Palestijnse staat, te rechtvaardigen op basis van de rechten van de mens. Het is de eerbied voor de universele principes van de rechten van de mens – niet het offeren van mensenlevens om het islamisme en het Arabisch nationalisme te temperen – die echte vrede in het Midden-Oosten zal kunnen brengen. Israël zou de wereld aan deze waarheid moeten herinneren.

door Rafael Castro


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Ben benieuwd naar het antwoord van onze ‘Human Rightists!”

Bronnen:

  1. Ynet News: Settlers and human rights door Rafael Castro [lezen]

Een gedachte over “Het historische en mensenrecht van de Joden om te wonen op de West Bank [Rafael Castro]

  1. Precies nu, wanneer miljoenen Christenen het Kerstverhaal vieren van (de Joodse) Josef & Miriam en de geboorte van hun zoon Jehushua, de latere Jezus van Nazareth.

    Als er dus één volk het geboorterecht heeft om in Judea te wonen dan zijn het de Joden.

    De blinde Human Rights activisten ontkennen & ontnemen met hun acties aan miljoenen Christenen de diepere zin van deze gebeurtenis en de reden om dit feest te vieren.

    Kerstmis gaat niet alléén over pakjes onder de kerstboom en een lekkere maaltijd, maar over de geboorte van het Christendom.

    Zij ontnemen dus de zin, rechten & vrije keuzes, in ‘naam der Palestijnen’ aan miljoenen Christenen in de wereld om deze gebeurtenis te vieren.

    Want, als je ontkent of ter discussie stelt wie Jezus was, bij wie hij geboren was & waar, dan ontken je het héle Christendom en de vrijheid van méér dan een miljard mensen hierin te geloven!

    Like

Reacties zijn gesloten.