Hoe de Palestijnen hun laatste bruggen met Israël verbranden [Jonathan S. Tobin]

burn-bridges2

De Palestijnen en hun leiderschap hebben de laatste 20 jaren besteed aan het overtuigen van een sterke Israëlische meerderheid die het vredesproces gunstig was, om te zetten naar één dat het gehele concept is gaan beschouwen als een gevaarlijke fantasie. Twintig jaar geleden lag de Israëlische linkerzijde tijdens verkiezingen in de clinch met Likoed en dreef de partij naar de oppositiebanken. In de verkiezingen van de Knesset van volgende maand (22 jan. 2013), zal zelfs de  (linkse) Arbeidspartij niet eens meer pleiten om meer toegevingen te doen aan de Palestijnen in ruil voor de hoop op vrede.

Het terrorisme, de tweede intifada, de opkomst van Hamas en de omvorming van Gaza in een terreurstaat, hebben de Israëlische Linkerzijde de facto vernietigd. Maar eerder dan te reageren op deze sombere verschuiving in het humeur van hun buren, door bijvoorbeeld te pogen om het vredesproces herop te starten of om hen te overtuigen dat hun doel is het conflict te beëindigen eerder dan om het onder gunstigere voorwaarden verder te zetten, plannen de Palestijnen de verdubbeling van hun negatief imago.

Zoals Associated Press berichtte, bereidt de Palestijnse Autoriteit een antwoord voor op de te verwachten herverkiezing van Benjamin Netanjahoe als eersteminister van Israël, met een brede waaier aan activiteiten die bedoeld zijn om het antagonisme en het cynisme, dat leeft bij een meerderheid van Israëliërs ten aanzien van de Palestijnen, verder te verdiepen eerder dan om het te verbeteren. De PA is van plan om zijn verbeterde status bij de V.N. aan te wenden voor het Internationaal Strafhof, om Israëliërs te beschuldigen van vermeende oorlogsmisdaden en te pleiten voor sancties en boycots tegen de Joodse staat.

Nog erger is dat zij niet alleen dreigen om massademonstraties en confrontaties met Israëliërs op de West Bank te organiseren maar om elke samenwerking omtrent veiligheid tussen hun strijdkrachten en die van Israël te beëindigen, een maatregel die heeft bijgedragen tot een relatieve vrede in het gebied. Terwijl PA-leider Mahmoud Abbas denkt dat dit een verstandige tactiek is, bedoeld om druk te zetten op president Obama om Israël tot toegevingen te dwingen aan zijn eisen, zal het resultaat niets minder dan een derde intifada zijn die verder Israël zal helpen isoleren maar die de Palestijnse economie zal verwoesten en effectief elke hoop op Israëlische steun voor een tweestatenoplossing zal beëindigen.

De Palestijnen beweren dat zij geen andere keuze hebben dan hun toevlucht te nemen tot deze strategie, omdat de Israëliërs en zelfs veel van hun buitenlandse vrienden zoals president Obama hen negeren. Maar de reden waarom iemand die zo sympathiek staat tegenover de Palestijnen en de regering van Israël zo vijandig gezind is zoals Barack Obama die misschien reeds het vredesproces kan opgegeven hebben is, dat vier jaar pogingen om het diplomatieke speelveld te laten overhellen in hun richting nooit genoeg is geweest om de Palestijnen te overtuigen terug naar de onderhandelingstafel te keren.

Het schofferen van de Israëliërs door de Palestijnen in de Verenigde Naties en op de internationale forums mag dan wel ergernis wekken maar zal geen jota veranderen. Maar hun besluit om terug te keren naar de tactiek van de intifada is een waarborg voor bloedvergieten. Zij mogen dan wel beweren dat hun protesten vreedzaam zullen zijn, maar het werpen met stenen en rotsblokken leidt onvermijdelijk naar een meer gewelddadige tactiek. Het is tevens een vaststaand gegeven dat Hamas en terroristische elementen van Abbas’ Al Fatahpartij die worden belast met het concurreren met de islamisten in die categorie, de protesten zullen gebruiken als een dekmantel voor aanslagen. Als de PA de veiligheidssamenwerking beëindigt, zal het op dezelfde manier eindigen zoals ten tijde van de tweede intifada toen de politie van de PA zich aansloot bij de terroristen en het vuur opende op de Israëliërs.

Dit zal de dood betekenen van de weinige steun die nog leeft binnen Israël voor een compromis met de PA. Maar Abbas zit niet verkeerd om te geloven dat het de Palestijnen eerder meer dan minder populair zal maken in Europa, waar om het even welke vorm van Israëlische zelfverdediging wordt afgeschilderd als immoreel ongeacht wat ook de omstandigheden zouden kunnen zijn. Een toenemende vloed van antisemitisme op het continent heeft Israël daar bijzonder impopulair gemaakt. Maar terwijl het verhogen van de isolatie van Israël een verstandige zaak kan lijken in Ramallah, zal het niets bijbrengen om de Palestijnen een beter leven te geven of hen dichter brengen bij de vrede of onafhankelijkheid.

Het enige ding dat dit zal kunnen doen is voor Abbas om het enige te doen dat hij steeds heeft geweigerd sinds hij gevlucht is van de vredesbesprekingen van Netanjahoe’s voorganger toen hem [door Ehud Olmert] een staat werd aangeboden. Het beste alternatief voor het status quo is niet een intifada die het conflict in een nieuwe dodelijke spiraal zal storten van geweld en zinloosheid. Het is onderhandelen over een tweestatenoplossing die geen Israëlische overheid kon laten voorbijgaan. Door te kiezen tot het vermijden voor een duidelijke weg naar de vrede, verbranden de Palestijnen hun laatste bruggen naar het Israëlische volk. Zij moeten niet verwachten dat de Verenigde Staten, zelfs niet tijdens een tweede ambtstermijn van de regering van Obama, dat zij hen zullen komen uitgraven uit de put waarin ze zichzelf hebben gegooid.

door Jonathan S. Tobin


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Bronnen:

  1. Commentary Magazine: Palestinians Burning Their Bridges door Jonathan S. Tobin [lezen]