De Palestijnse Autoriteit heeft de Vredesakkoorden van Oslo verbroken [Likoed Nederland]

middle-east-white-house-IN02-wide-horizontalWashington 26 oktober 1994: De Israëlische premier Yitzhak Rabin (links), Egyptisch president Hosniu Moebarak, de Jordaanse koning Hoessein, president  Bill Clinton en Yasser Arafat (uiterst rechts) ondertekenen de vrede. Arafat krijgt een beperkte vorm van zelfbestuur via de Palestijnse Autoriteit, de voorlopige werknaam van ‘Palestina’. Jordanië is tot op heden het op één na (vredesakkoord met Egypte van 26 maart 1979 Sadat/Begin) enige land in de Arabische wereld dat een vredesverdrag met Israël sloot.

Het is bijna een open deur intrappen. Van bij het afsluiten van de Oslo Akkoorden in 1993 tussen Palestina en Israël onder bemiddeling van de Verenigde Staten, hebben de Palestijnen die Akkoorden constant met de voeten getreden. Ik hoef enkel maar te verwijzen naar het gebied van de Gazastrook, dat de andere (opstandige) helft vormt van de Palestijnse Autoriteit en waarvan Mahmoud Abbas in principe eveneens de president van is (en dus niet enkel over de West Bank). Ondanks het feit dat Abbas’ partij Al Fatah sinds 2007 zwaar in conflict ligt met Hamas.

Ook krijgt het Hamasbestuur in de Gazastrook via een ingewikkelde politieke constructie de helft van het ca. 1 miljard donorgelden die jaarlijks wordt uitgekeerd aan de Palestijnse Autoriteit. En niet te vergeten dat in januari 2006 niet enkel de verkiezingen in Gaza had gewonnen maar ook op de West Bank de grootste formatie was, maar door de ‘gematigde’ Mahmoud Abbas zèlf werd uitgerangeerd van de macht!

In het volgende artikel gaat Likoed Nederland nog wat dieper in op de permanente schendingen van de Oslo Akkoorden, opinie artikel dat tevens gepubliceerd werd op de website van De Dagelijkse Standaard.

In de periode 1993-1995 sloten Israël en de Palestijnen een aantal vredesakkoorden, die bekend staan als de Oslo akkoorden – omdat daar de onderhandelingen startten. Deze akkoorden waren gebaseerd op de belangrijke VN resolutie 242 die aan Israël vraagt land op te geven, in ruil voor vrede met de Palestijnen en haar andere Arabische buren.

Baanbrekend leek het toen dat de Palestijnse leider Arafat schreef Israël te willen erkennen en het geweld af te willen zweren. Helaas waren er al snel signalen dat Arafat nog steeds terreurgroepen leidde, aanmoedigde, bewapende en financierde. En inderdaad deden de Al Aksa Martelaren Brigades van Fatah – de partij van Arafat – actief mee aan de terreurgolf van de jaren negentig.

Die opdracht tot terreur – als het middel voor de vernietiging van Israël – ligt tot op de dag van vandaag nog steeds vast in het Handvest van Fatah, de partij van Arafat en de huidige president Abbas.

Israël hield zich wel aan haar verplichtingen, met als belangrijkste het geven van land, conform het principe ‘land voor vrede. De belangrijkste Israëlische verplichtingen waren:

  1. Het opgeven van land ten gunste van Palestijns zelfbestuur. Inmiddels leeft 100% van de Palestijnen in Gaza en 96% van de Palestijnen op de Westbank onder zelfbestuur. Die hebben hun eigen Palestijnse regering, politie, rechtspraak, gevangenissen, onderwijs, televisie enzovoort.
  2. De erkenning van het gezag van de Palestijnse Autoriteit.
  3. Het toestaan van een bewapende Palestijnse politiemacht.
  4. Het informeren van het Israëlische publiek over de vreedzame oplossing.
  5. De juridische status van het betwiste gebied niet veranderen (door bijvoorbeeld annexatie).

Deze verplichtingen is Israël allemaal nagekomen.

En Israëlische huizenbouw dan, zult u echter vragen? Die is niet verboden in de Oslo akkoorden. Immers, er geldt een voorlopige verdeling van het gebied, in afwachting op definitieve grenzen, die vastgesteld zouden worden in een definitief vredesverdrag.

Wel heeft Israël de Verenigde Staten toegezegd – als gebaar van goede wil – om geen nieuwe nederzettingen meer te bouwen, maar uitsluitend bij te bouwen in gebieden waar al een Joodse meerderheid is, vanwege de bevolkingsgroei. Ook aan deze toezegging heeft Israël zich gehouden.

In ruil hiervoor beloofde de Palestijnse Autoriteit ‘vrede’. Vastgelegd werd dat dit zou gegeven worden door middel van:

  1. Het stoppen met terreur en het beëindigen van alle vormen van geweld.
  2. Het ontmantelen en ontwapenen van alle terreurorganisaties.
  3. Het erkennen van het bestaansrecht van Israel.
  4. Het communiceren van de vreedzame oplossing naar de bevolking en het verzorgen van vredeseducatie.
  5. De juridische status van het betwiste gebied niet veranderen (bijvoorbeeld door internationale erkenning aan te vragen).

Geen van de bovenstaande verplichtingen is Fatah, een socialistisch-nationalistische Palestijnse organisatie die de baas is op de Westbank, en Hamas, een radicaal-islamitische terreurorganisatie die de baas is op in Gaza, nagekomen.

In de eerste plaats weigert de Hamas regering in Gaza – waar ruim de helft van de Palestijnen op stemde – de Oslo akkoorden überhaupt uit te voeren. Maar ook Fatah houdt zich er niet aan:

  1. Zoals gezegd is Fatah vanaf 1993 betrokken gebleven bij terreur en aanslagen. Een recent voorbeeld is, dat Fatah vorige week trots meldde ook 516 raketten vanuit Gaza te hebben afgevuurd op Israëlische burgers. Fatah is dus trots op haar 516 oorlogsmisdaden.
  2. De terreurorganisaties zijn niet ontmanteld; Hamas is nog actief op de Westbank, net als bijvoorbeeld de extreem-linkse terreurorganisatie Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (PFLP) en de Al Aksa Martelaren brigades van Fatah zelf.
  3. Het bestaansrecht van Israel wordt nog steeds ontkend, in het Handvest van Fatah, in officiële logo’s, in uitzendingen op de Palestijnse staatstelevisie, in Palestijnse schoolboeken, op landkaarten, enzovoort.
  4. Er is heel veel officiële ophitsing tegen Israel vanuit de Palestijnse Autoriteit. Aan kinderen wordt op de Palestijnse staatstelevisie geleerd dat Joden de vijand zijn. Geweld tegen Joden en Israel wordt verheerlijkt. Terroristen zijn de rolmodellen van de Palestijnse samenleving. Er worden straten en pleinen naar hen vernoemd. Terroristen krijgen zelfs een staatssalaris uitbetaald; en hoe meer Israëli’s vermoord, hoe hoger het salaris.

En sinds vorige week is dus zelfs de vijfde verplichting van de Palestijnen – om de juridische status van het gebied niet te wijzigen – met voeten getreden. De Palestijnen gingen immers vorige week zonder eerst een definitief vredesverdrag te willen sluiten naar de VN, om een nieuwe status aan te vragen.

Waarom zou Israël zich dan nog wel aan de Oslo akkoorden moeten houden? Of de extra goodwill gebaren in stand houden?

Europa heeft de Oslo akkoorden (mede) gegarandeerd. Het is daarom nauwelijks te begrijpen dat de Europese verontwaardiging zich nu richt op de Israëlische huizenbouw, en niet op de inmiddels algehele schending van de Palestijnen van de Oslo vredesakkoorden.

door Likoed Nederland


Bronnen:

  1. Likoed Nederland: De Oslo vredesakkoorden zijn verbroken [meer]

Gerelateerd:

  • Eenzijdig maneuver van Mahmoud Abbas in VN is wellicht doodsteek voor tweestatenoplossing [meer]
  • Terrorisme loont: overweldigende meerderheid in VN ‘erkent’ Palestina; Hamas in Gaza zegeviert [meer]
  • De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven door Dan Calic [meer]
  • Geen vrede met Palestijnen is voor Israël altijd beter dan een slechte vrede [meer]
  • De ‘bijna-erkenning’ van de Israëlische staat door de PLO in 1993 [meer]
  • Eenzijdig uitroepen Palestijnse staat verklaart Oslo Akkoorden ongeldig [meer]
  • Palestijnse comedia del arte: PA dreigt vroegere vredesakkoorden te verbreken… waaraan het zich nooit heeft gehouden [meer]
  • Vrede enkel mogelijk nà erkenning van bestaansrecht van de Joodse staat [meer]
  • Hebben wij Yitzhak Rabin’s visie uit het oog verloren? [meer]
  • Arabische moordzucht in de West Bank is het echte obstakel voor vrede door Yaniv Blumenfeld [meer]
  • Geen soevereine Palestijnse staat maar directe annexatie van de Westbank [meer]