Hamas belooft nà de vernietiging van Israël onmiddellijk vrede te sluiten met de Joden; Israël zegt nee

Israëlische soldaten aan de grens met Gaza wachten geduldig af in hun tanks tot het IDF Oppercommando het licht op groen zet om de Hamasstaat te mogen binnen trekken en de terreurstaat definitief te ontwapenen zodat de rust kan weerkeren in het gebied. (foto: Tsafrir Abayov/Flash90)

Zoals bekend wordt er achter de schermen druk onderhandeld om te pogen een einde te maken aan de vijandelijkheden tussen Gaza en Israël maar de terreurorganisaties die Gaza controleren, leggen de lat zo hoog voor Israël dat het onwaarschijnlijk is dat de regering Netanjahoe hier kan of wil op ingaan. Die voorwaarden zullen pas versoepeld worden nadat Hamas en de Islamitische Jihad verder worden ingemaakt door het IDF.

Zo wil de terreurgroep Palestijnse Islamitische Jihad, op Hamas na de grootste terreurfactie in de Gazastrook, dat de groep een staakt-het-vuren in acht zal nemen vanaf het ogenblik dat Israël zijn operatie stillegt, ophoudt met doelgerichte liquidaties van terreurcommandanten en de Gazanen een vrije doorgang krijgen naar Israël.

Hamas zelf eist daar nog een paar zaken bovenop toe zoals een einde van de blokkade van Gaza door Israël, een permanente vrije doorgang te Rafah tussen Gaza en Egypte, immuniteit voor zijn leiders en geen aanvallen meer van Israël. Het is niet bekend welke de eisen zijn van het overige dozijn terreurorganisaties die in Gaza actief zijn, noch in hoeverre zij geconsulteerd werden in de onderhandelingen. Nochtans een belangrijke kwestie inzonderheid voor de veiligheid van de burgers van Israël.

Israël op zijn beurt heeft eveneens voorstellen overgemaakt aan Kaïro waar president Morsi de onderhandelingen leidt; opmerking: Israël weigert officieel toe te geven die voorstellen gemaakt te hebben, enig voorbehoud is dus wel noodzakelijk:

1. Een bestand voor een periode van meer dan 15 jaren.

2. Een onmiddellijk einde maken aan de wapensmokkel naar en de bewapening van Gaza.

3. Onmiddellijk ophouden met raketten af te vuren door alle gewapende Palestijnse facties en ophouden met Israëlische soldaten te bestoken langsheen de Gazaans-Israëlische grens.

4. Israël behoudt het recht voor om terroristen op te jagen wanneer er een aanval op til is of wanneer het informatie ontvangt van een nakende aanval.

5. De grensovergang te Rafah tussen Egypte en Gaza blijft open, maar de grensovergangen tussen Gaza en Israël blijven gesloten.

6. Egyptische politici, geleid door president Mohammed Morsi, moeten borg staan voor om het even welk staakt-het-vuren akkoord. Dat wil zeggen dat het gesteund moet worden door zijn politieke echelon eerder dan door zijn veiligheidsinstituut.

Zowel Hamas als de Islamitische Jihad hebben de eisen van Israël (zie verder) inmiddels afgewimpeld en het lijkt onwaarschijnlijk dat er de eerste dagen nog veel schot in de zaak komt. Een grondoffensief zou een wapenbestand aanzienlijk kunnen bespoedigen wanneer de terreurfacties met hun rug tegen de muur worden gedwongen.

Een gemaskerde militant van de Palestijnse Islamitische Jihad met een draagbare raketlanceerder op zijn schouder, komt ’s avonds moe van ‘zijn werk’ weer naar huis. “En schatje? Veel Joden vermoord vandaag?”, vraagt zijn madame. “Boh,” zegt Abu Kaboem, “‘k heb er 20.000 keer naast geschoten maar op het laatst denk ik toch dat ik iets geraakt heb, maar ’t kan ook het schaap van de buurman zijn geweest.” “Goed geprobeerd mijn ventje!” glimlacht madame Kaboem-Jihad goedkeurend, “eindelijk zijn we van die zotte ros van Hamas van hiernaast verlost en de schuld steken we wel op Israël.”