Top Tien redenen ‘Waarom de media bevooroordeeld is tegen Israël’ [Ronn Torossian]

Als eigenaar van 5WPR, een Top 25 Amerikaans Public Relations agentschap, vormen mijn permanente waarnemingen van de eensgezinde bevooroordeelde media tegen Israël een voortdurende bron van ergernis. Ik heb deze kwestie doorheen de jaren uitgebreid besproken met hoge Israëlische regeringsambtenaren, Amerikaanse Joodse leiders en stafmedewerkers van de media en daar lijkt voorlopig maar weinig verandering in zicht te komen.

Binnen Israël zijn er veel meer journalisten, zowel buitenlandse als binnenlandse, dan in vele grotere landen het geval is en er zijn ook meer buitenlandse journalisten in Israël aanwezig dan in om het even welk ander land in het gebied. Om het even wie de president is of wat er in de wereld gebeurt, lijkt het erop dat Israël altijd in de kijker staat in de media.

Terwijl er vele verschillende redenen zijn waarom de media anti-Israël zijn, volgt hieronder mijn lijst van de Top 10 redenen waarom de media bevooroordeeld is jegens Israël:

1. Er is persvrijheid in Israël en journalisten kunnen berichten zoals zij dat wensen. In tegenstelling tot om het even waar in het Midden-Oosten, is er ware persvrijheid; de journalisten worden niet gevolgd door de politie, noch gemarteld, noch geïntimideerd enz. Israël bevindt zich in een keiharde omgeving en terwijl zij niet berichten over de ironie van hun vrijheden, kleineren de media Israël. Nergens anders in de wereld zouden mensen die rotsbrokken gooien naar de politie, ernstig worden genomen. In Israël worden de autoriteiten afgeschilderd als de slechte kerels omdat zij de wet toepassen tegen de stenengooiers.

2. De verslaggevers genieten van het goede leven in Israël. De buitenlandse verslaggevers berichten vaak over de “oorlogszone” in grote beeldspraak over het “conflict”, maar zijn blijkbaar wel in staat om terug te keren naar het stadsleven en te genieten van een sushi diner of een avondje uit in Tel Aviv. Met als resultaat dat wat zij berichten en hoe zij leven in tegenspraak is. In Israël, genieten de journalisten van de hoge levenskwaliteit; van onderwijs tot aan cultuur en zij verkeren niet in gevaar zoals zij dat wèl zijn in de vele naburige landen (u zult niet veel journalisten vinden in Libië, Iran of in veel andere buurlanden van Israël). Zij kunnen hun “oorlogsverhaal” brengen en een uur later opnieuw genieten van ‘de goede dingen des levens’. Het is veel gemakkelijker om vanuit Israël te berichten dan vanuit een werkelijk gevaarlijke omgeving.

3. Israël zal eenvoudig geen informatie fabriceren en liegen zoals de Palestijnse Arabieren dat constant doen. Een recente video van een protest in de “Westbank” leverde verbazingwekkende beelden op: aantrekkelijke Arabische kinderen die schijnbaar in de val van confrontaties waren gelokt met soldaten van het Israëlische Leger. Het zijn zeker en vast pakkende videobeelden met kinderen en geweren en met de woestijn van het Midden-Oosten als decor. Deze bijzondere video was geen productie uit Hollywood maar een fabricatie. Men kan zien dat de kinderen wordt gebruikt als pionnen die de soldaten trachten te provoceren. Zoals uit eerste bron van het Israëlische Leger reeds werd gezegd, worden Palestijnse kinderen betaald om de soldaten te confronteren: “De soldaten worden geïnformeerd omtrent het feit dat deze protesten worden opgezet met het doel van provocatie, zodat zij gefilmd zouden zijn in de hoop dat zij [de soldaten] gewelddadig zouden reageren, zodat nadien die videobeelden wereldwijd kunnen worden verdeeld om het beeld van het IDF schade te berokkenen.” Het ene incident na het andere, zoals bijvoorbeeld het incident van Muhammad Al-Dura, ontbreekt elke geloofwaardigheid, maar de beelden zijn ontstellend en pakkend.

4. De wereldwijde dominante media vertonen een links georiënteerde vooringenomenheid en de linksen keren zich tegen Israël die zij als de macht in het gebied beschouwen. In een studie van de Stichting van de Familie Kaiser uit 2001 omtrent professionele verslaggevers van de media, ligt de verhouding van zichzelf als zodanig benoemde linksen ten aanzien van conservatieve verslaggevers 4,2 tegen 1. Een andere studie uit 2004 van het Pew Research Center omtrent journalisten en media stafmedewerkers, bevond dat de verhouding van zelf-geïdentificeerde linksen tot conservatieven 4.9 tegen 1 was. In een studie uit 2005 van de Universiteit van Connecticut gehouden onder 300 journalisten, was de verhouding links versus conservatief 2,8 tegen 1. In een opiniepeiling van het Annenberg Public Policy Center uit 2005 onder bijna 700 journalisten, bleek de verhouding van links tegen conservatief 3,4 tegen 1. En in een studie van Pew Research Center uit 2007 onder journalisten en nieuwsstafmedewerkers, was de verhouding vier linksen voor elke conservatief.

5. Het politieke systeem van Israël is niet bevorderlijk voor goede public relations. Er houden zich binnen de regeing een rist agentschappen zogenaamd bezig met de PR en nog is geeneen zelfs verre van efficiënt. Om er enkelen op te noemen, is er het directoraat voor PR in de Nationale Veiligheidsraad en zijn er de PR-afdelingen in het Bureau van de Premier, het Ministerie van Defensie, het Buitenlandse Ministerie en het PR-kantoor van de Israëlische Strijdkrachten (IDF). Er is onderling bitter weinig coördinatie en allen hebben ze slechts zeer beperkte buitenlandse contacten. En toch, telkens dat de vertegenwoordigers van de media van de wereld op het toneel verschijnen, hebben ze snel hun commentaar klaar in soms erbarmelijk Engels, voorzien van weinig context van niet-insiders, lokale deskundigheid of relaties met de media. Afgevaardigden hebben andere landen bezocht waarvan zij de landstaal niet spreken en er is weinig coördinatie in de belangrijkste landen onder de regeringsentiteiten. Het is een schande en het schaadt Israël wereldwijd.

6. Cultureel gezien, beschouwen Israëliërs marketing & public relations niet als noodzakelijkheden. Neem nu de Israëlische technologiebedrijven: Israëliërs hebben fantastische producten, maar slechte marketing. Israëliërs zijn vastberaden en geloven, omdat hun zaak gerechtvaardigd is en zij de vijand kunnen verslaan, zij geen tijd hoeven te besteden om het publiek van hun gelijk te overtuigen. Zij werken met oligarchen en bedrijfsleiders van de voormalige landen van de Sovjet-Unie, waarvan ik zelf dikwijls hetzelfde gedrag heb kunnen vaststellen. Sinds Israël al vanaf Dag 1 voor zijn bestaan moet vechten en doorgaat met enkel te betrouwen op zijn machtige leger, zien zij vaak de noodzaak niet in om zich te concentreren op zoiets abstract als de media.

7. Israëliërs stellen zich niet erg flexibel op met “PR zaken”. Weinigen besteden tijd en geld om verslaggevers te onderhouden. In tegenstelling tot de Arabische PR-vertegenwoordigers die nachten doorbrengen in het American Colony Hotel, en niet geplaagd worden door rappoten van hun uitgaven, worden het de Israëlische regeringsambtenaren niet toegelaten om regelmatig kosten in te brengen voor maaltijden of het onderhouden van verslaggevers en in bijna alle instanties betalen zij zelf hun eigen mobiele telefoonrekeningen voor oproepen van en naar verslaggevers. Een andere regering van een ander belaagd gebied (buiten het Midden-Oosten) wordt als een klant gezien. Zo ontmoette de hoofdwoordvoerder een vriendelijke verslaggever van één van de grootste nieuwsweekbladen; na een babbel van ca. 45 minuten beëindigde de journalist het gesprek door even familiair te worden met de bewuste ambtenaar. De journalist zei: “U komt altijd naar ons kantoor, zelfs wanneer er niets te melden is, u spreekt dezelfde taal, onze kinderen lopen samen school en u nodigt mensen uit voor onze gezamenlijke feestjes en leuke evenementen. Het maakt het moeilijker om negatief over mijn vrienden te schrijven,” lachte hij, “ongeacht de kwesties.”

8. Israël zet weinig professionele mensen in. Een natie die (terecht) Stanley Fischer aanstelt om de economie te beheren zou bekwame Public Relations mensen moeten inhuren om hen bij hun vele uitdagingen bij te staan, net zoals de Arabische Naties er allen bijzonder krachtige public relationsfirma’s op nahouden.

9. Israël is wereldwijd teveel het dagelijks onderwerp van gesprek en slechts heel weinigen beseffen dat het land nauwelijks de oppervlakte heeft van New Jersey. [= 22.600 km2, vgl. met België: 30.528 km2; Brabosh.com]. In het laatste Amerikaanse Presidentiële debat, hoorden wij van Mitt Romney dat President Obama op een verontschuldigingsreis trok doorheen het Midden-Oosten en Israël niét bezocht. Obama merkte op dat hij als kandidaat Israël en de grensstad van Sderot had bezocht, waar hij “daar families zag die hem toonden waar de raketten waren ingeslagen dichtbij de slaapkamers van hun kinderen.” Hij vertelde dat dit hem aan het denken bracht over wat hij zelf zou doen indien het om zijn kinderen zou gaan, en dit de reden was waarom hij het Iron Dome raketafweersysteem financierde “om die raketten te stoppen.” Israël en het uiterst kleine stadje Sderot, waren vooraan en in het midden ter sprake tijdens het Amerikaanse Presidentiële debat en het lijkt alsof 1,5 uur van onze tijd te besteden aan een Amerikaans buitenlands georiënteerd debat in feite een discussie was omtrent op hoeveel wijzen Amerika het arme Israël wel helpt. Op lange termijn kan Israël maar bitter weinig aanvangen met zoveel aandacht.

10. En laat ons vooral niet de 5 ton zware olifant negeren in het midden van de huiskamer: Vele mensen haten de Joden en dat is iets dat nooit zal veranderen. Er bestaat een walgelijke dubbele standaard aan vooroordelen tegen Israël vanwege verslaggevers die constant Israël aanvallen en vervloeken uit niets anders dan uit pure (Middeleeuws aandoende) Jodenhaat.

Ze’ev Jabotinsky, de Zionistische profeet, sprak over het belang van Public Relations:

“Wie waren de eersten om ons te leren om zich altijd in kwesties te bemoeien die niet de onze zijn, om te oordelen over mensen en naties, alhoewel wij nooit werden gekozen om voor rechter te spelen? Het werk van de publiciteitsagent is een erfenis van de Profeten van Israël… Onze passie is om te spreken, af te kondigen [..]” ‘Geroep’ is wat hetzelfde publiek hierover zegt, ‘wij hebben geen nood aan woorden maar aan daden.’ Eén ding dat het publiek vergeet is dat de toespraak ook een daad is en misschien wel de oorspronkelijkste van alle daden. Steden zijn vernietigd en nog meer zullen vallen, maar wat duizenden jaren geleden in de wildernis werd geroepen, is springlevend en nog steeds relevant. De wereld werd geschapen door het Woord. De wereld zal door het Gebod worden hersteld.“

Vooroordelen van de media kwetsen Israël en iedereen met de capaciteit om de media te beïnvloeden door de waarheid te vertellen, zou alles moeten doen om het beeld van Israël te helpen verbeteren. Wij allen moeten bidden en hopen en werken om de reputatie van Israël te verbeteren en aldus een einde maken aan de vooroordelen van de media.

door Ronn Torossian
———–
Ronn Torossian is CEO of 5WPR, a top 25 US PR Agency. He is author of PR book “For Immediate Release: Shape Minds, Build Brands, and Deliver Results with Game-Changing Public Relations” which the Deputy Speaker of the Israel Knesset, Likud MK Danny Danon called “the best book ever on Israel public relations.” Torossian is a passionate supporter of Israel and a philanthropist active in numerous Pro-Israel charities.


Bronnen:

  1. The Algemeiner: Top 10 Reasons Why the Media Is Biased Against Israel door Ronn Torossian

Gerelateerd:

  • De berichtgeving over Israël door de toonaangevende media is complete waanzin door Ronn Torossian [lees]
  • Onverholen afkeer voor Israël in Nederlandse media: NOS en het Israëlische virus door Missing Peace [lees]
  • Moeten linkse media zich niet schamen? door Afshin Ellian [lees]
  • Waarom Israël elke militaire oorlog wint maar de propagandaoorlog verliest… [lees]
  • Oorlog in Gaza: Hoe Israël de mediaoorlog verloor [lees]
  • Niks begrepen van het M-O conflict? Beschuldig dan niet Israël maar de media [lees]
  • Regels en richtlijnen voor Westerse verslaggeving omtrent het Midden-Oosten [lees]
  • De manipulaties van de Nederlandse media tijdens het Gazaconflict onthuld [lees]
  • De media en de Palestijnen: ze weten verdomd goed waarmee ze bezig zijn door Claudio Casula [lees]
  • Westerse media rolden rode loper uit voor massacre in Toulouse door Melanie Phillips [lees]
  • Israël – de Jood onder de Naties – voortdurend gestenigd door de media door Raphael Israeli [lees]
  • Desinformatie in Nederlandse media omtrent constructiebouw in Judea & Samaria door Jom Jom [lees]
  • In 2011 ging opnieuw massale media aandacht eenzijdig uit naar het Palestijns-Israëlisch conflict [lees]
  • De media gooien Israël onder de bus door Simon Plosker [lees]
  • De Nederlandse media en Israël – Pseudojournalistiek en pseudowetenschap door Missing Peace [lees]
  • Het grote zwijgen van de Nederlandse media [lees]
  • Westerse journalisten laten zich graag door de Palestijnen bij de neus nemen door Khaled Abu Toameh [lees]
  • Palestijnse leugenmachine op volle toeren: vervalste beelden en berichten circuleren wereldwijd [lees]
  • Alles over pro-Palestijnse beeldmanipulatie in de rubriek “Pallywood” in 50 artikels op Brabosh.com [lees]

11 gedachtes over “Top Tien redenen ‘Waarom de media bevooroordeeld is tegen Israël’ [Ronn Torossian]

  1. je hebt geen tien redenen nodig om dat te verklaren ..

    één woord JODENHAAT dat is het magische woordje..

    Like

    1. Inderdaad. Lees punt 10 van het bericht:

      10. En laat ons vooral niet de 5 ton zware olifant negeren in het midden van de huiskamer: Vele mensen haten de Joden en dat is iets dat nooit zal veranderen.
      Er bestaat een walgelijke dubbele standaard aan vooroordelen tegen Israël vanwege verslaggevers die constant Israël aanvallen en vervloeken uit niets anders dan uit pure (Middeleeuws aandoende) Jodenhaat.

      Like

    1. Begrijp me niet verkeerd maar dat artikel lijkt me toch erg onvolledig en onsamenhangend te zijn. Dat zou toch beter uitgewerkt kunnen zijn. 😉

      Ten andere, het artikel van Ronn Torossian legt hier vooral “de schuld” bij Israël. Toch een belangrijke nuance waar ik het overigens volledig mee eens ben. Kijk maar naar Vlaanderen (België) en Nederland hoe stiefmoederlijk de Israëlische ambassades omgaan met Hasbara in de Lage Landen. Ik kan daar voorbeelden van geven waar je steil van achterover valt.

      In plaats van ons aan te moedigen worden we van alle kanten bekritiseerd en ze zouden ons het liefst willen zien verdwijnen van het toneel (en het Internet). Want zij kunnen het toch allemaal zoveel beter, want zij zijn de professionals en wij de amateurs, de knoeiers. Alleen doen ze zelf niks, nada, nulkommanul.

      Ze vertellen zelf graag en ronduit hoe mooi Israël wel is en hoe fantastisch geniaal de Israëliërs en de Joden wel zijn. Maar daar overtuig je geen antisemieten en Israëlbashers mee, integendeel. Ze zouden beter wat meer luisteren naar wijlen Ze’ev Jabotinsky, want die begreep wat er werkelijk aan de gang was en hoe efficiënt te reageren.

      Like

  2. Er is inderdaad een hoop aan te merken op de Israelische PR.
    Maar datzelfde geldt voor de Palestijnse PR, vandaar dat wij dat geen reden vinden.

    Like

    1. De Palestijnen hoeven zelf geen PR te verzorgen, dat doen hun handlangers in het Westen wel voor hen alsook hun bevriende automatische meerderheden in de VN die Israël van de kaart willen vegen.

      Like

    1. De reactiemogelijkheid op deze blog is een pure luxe die in feite niks anders dan problemen oplevert en dan bedoel ik niet enkel die van technische aard. Ik heb al van alles gedaan om die mogelijkheid toch maar open te houden en af en toe met korte onderbrekingen volledig afgesloten om spammers, schelders en hackers af te schrikken. Ik hoef er verder geen tekeningetje bij te maken wat ik precies bedoel.

      Like

  3. Zijn jullie hier de leukste thuis?
    Lees het onderstaande bericht even:

    http://www.richardsilverstein.com/2012/04/04/committee-to-protect-journalists-israel-ranks-2nd-per-capita-in-imprisoned-journalists/
    “The Committee to Protect Journalists has published its annual ranking of nations who imprison journalists. Israel has the dubious distinction of coming in second in the competition behind Eritrea, one of the most closed societies in the world. Per capita Israel has imprisoned more journalists than Iran.”

    En dan durven jullie te beweren dat journalisten genieten van het goede leven in Israel en vrij zijn om te publiceren wat ze willen. Jullie zijn echt hét voorbeeld van die PR lobby waar jullie zelf van zeggen dat die niet noodzakelijk is. Te ironisch voor woorden dit.

    Like

    1. Uw bron – Richard Silverstein – deugt niet.

      Lees bv. dit:

      Richard Silverstein exposed
      http://warincontext.org/2012/08/17/richard-silverstein-exposed/

      Richard Silverstein door Cif Watch
      http://cifwatch.com/cif-contributors/richard-silverstein/

      How the BBC got Duped by Anti-Zionist Blogger Richard Silverstein door The Algemeiner
      http://www.algemeiner.com/2012/08/16/how-the-bbc-got-duped-by-anti-zionist-blogger-richard-silverstein/

      Richard Silverstein, The Dolt Who Fooled The World door Jewlicious
      http://www.jewlicious.com/2012/08/richard-silverstein-the-dolt-who-fooled-the-world/

      Maar u gelooft natuurlijk wat en wie u wilt, gedachten zijn vrij.

      Like

Reacties zijn gesloten.