Waarom is de Joodse en de Israëlische linkerzijde zo extreemlinks geworden? [Ronn Torossian]

Washington, in het Witte Huis in 1973. Van L naar R: De linkse Israëlische premier Golda Meir (1898-1978), de “grootmoeder van het Joodse volk” genoemd. Zij was premier van Israël van 17 maart 1969 tot 3 juni 1974. Tijdens haar ambtstermijn kreeg zij te maken met talloze Palestijnse aanslagen en vooral de Jom Kippoeroorlog van oktober 1973. Naast haar de toenmalige Amerikaanse president Richard Nixon.

Terwijl de Arabische naties die aan Israël grenzen geen vrouwen toelaten om te stemmen, was Israël de eerste natie in de wereld om een vrouwelijke premier te hebben: Golda Meir. Beschreven als “vastberaden, rechtuit sprekend, grijs-geworden grootmoeder van het Joodse volk,” leidde Meir de Joodse natie vele jaren.

Terwijl veel van de visies op het economische beleid van Golda Meir vandaag zouden verschillen met die van de huidige premier, omdat zij lid was van de linkse politieke partij Mapai [die in 1968 zal opgaan in de linkse Arbeidspartij; Brabosh.com], vallen haar meningen over veiligheid vandaag volledig samen met die van de leiders van de Israëlische regering.

Tegenwoordig, is de linkerzijde opgeschoven naar het extreme uiterst links, veel verder dan de Zionistische voorvaders van de Staat Israël (Golda Meir was één van 24 ondertekenaars, waarvan twee vrouwen waren, van de Israëlische Onafhankelijkheids Verklaring in 1948). Zij zijn ver buiten de perken van consensus getreden.

De ideeën van Golda Meir in haar eigen woorden:

“Nu zeggen zij dat wij terug naar de grenzen van 1967 zouden moeten keren, maar dat is daar waar wij waren, waarom is er dan een oorlog geweest? En wij hadden de grenzen van 1947… wij hielden er niet van maar wij zeiden ja tegen hen. Maar het was nog steeds oorlog. En na de oorlog van 1948 zeiden zij dat we terug moesten keren naar de grenzen van 1947. Maar dat is waar we waren… en dat is waar ze willen dat we weggaan… Zij voedden nog steeds een hoop dat wij op een geven ogenblik zullen verdwijnen.”

“Men hoeft niet veel verbeeldingskracht te hebben om te realiseren hoe de situatie van de Staat Israël zou geweest zijn indien wij ons hadden opgesteld op de lijnen van 4 juni 1967…. De Arabische regeerders beweren dat hun doel beperkt is tot het bereiken van de lijnen van juni 1967 maar wij kennen hun ware doel: de totale onderwerping van de Staat Israël.”

“Er kan geen grotere fout zijn in de beoordeling van de huidige situatie in het Midden-Oosten dan om te veronderstellen dat het conflict verdergaat wegens een specifieke Arabische grief: de benarde toestand van de Arabische vluchtelingen, de Israëlische aanwezigheid op de Westbank, de hereniging van Jeruzalem. De kern van het probleem is wat aan de basis lag van de Zesdaagse Oorlog… Neem simpelweg de werkelijke oorzaak van de Arabische houding tegenover het feitelijke bestaan van Israël… Zij willen ons hier niet hebben. Dat is waarover het gaat. Het is niet waar dat zij ons niet in Nabloes of Jenin willen hebben. Zij willen ons niet hebben, zo zit dat.”

“Vandaag vertelt iedereen ons dat er in de wereld van vandaag niet zoiets bestaat als veilige grenzen. Maar toch heb ik geen mensen gezien die hun grenzen opgaven en zeggende “wij geven er niet om waar onze grenzen liggen.” Zij vertellen ons dat er internationale waarborgen zullen zijn… is er dan nog een ander volk dat zijn lot laat afhangen van internationale waarborgen? Neen. Maar wij zouden dat moeten. En als wij dat niet doen, dan zijn wij koppigaards of onverzettelijk of niet aangepast of wij malen niet om public relations.”

“Er zijn diegenen die dreigen met een geweer en er zijn diegenen die zich trachten te verdedigen… om een plaag over beide huizen uit te roepen is een onrechtvaardigheid.“

“Als wij worden bekritiseerd omdat wij niet buigen, namelijk omdat wij geen compromis willen sluiten omtrent de vraag “zijn of niet te zijn”, dan is dat omdat wij dat zo besloten hebben; dat kome wat komen mag, we zijn hier en wij blijven hier.”

“Er is niets dat Israël zo hard wil als vrede. In al die troosteloosheid van de woestijn, oogt de woestijn van de haat rondom ons nog zoveel somberder.”

Een andere Zionistische leider, nog vóór Golda Meir, was Ze’ev Jabotinsky die in 1929 schreef: “Het Joodse volk, wij allemaal, willen voor 100 procent vrede“ – maar belangrijker dan vrede is overleven. De fout die de Linkerzijde vandaag maakt werd benadrukt door Jabotinsky toen hij zei: “Een grote beroering is momenteel aan de gang binnen het Zionisme, die veroorzaakt wordt door de gemeenschap van zoekers naar vrede, waarvan hun bedoeling is om (op een wijze door uiteraard alleen maar voor Joden te prediken).een overeenkomst te bereiken met de Arabieren

Of iemand zich nu al dan niet zich kan herkennen in een Revisionistische Zionist zoals Jabotinsky, of een Linkse Zionist zoals Meir; dienen Zionisten zich eerder zorgen te maken om de veiligheid van de Joodse staat, eerder dan om “vrede” met een vijand te willen bereiken die niets anders wenst dan Israël beetje bij beetje te vernietigen.

door Ronn Torossian


Enkele voorbeelden van extreemlinks anti-Israëlactivisme:
Norman Finkelstein en Noam Chomsky

Videoclip: De linkse radicale Joodse Israëlbasher Norman Finkelstein als hevig supporter van Hezbollah op de Libanese TV-zender Future op 20 januari 2008. Even later op dat jaar werd Finkelstein de toegang tot Israël ontzegd omwille van zijn solidariteitsactie voor Hezbollah in Libanon. Volgens een artikel in de New York Times, dat een documentaire over Finkelstein becommentarieerde, zou hij in een protestactie tegen de Eerste Libanonoorlog in 1982 met een vlag hebben staan zwaaien waarop de ‘Israëlische nazi’s’ verzocht werden om de ‘Holocaust op Libanon’ te stoppen.

Hieronder nog een andere bekende linkse Amerikaans Joodse auteur Noam Chomsky op bezoek bij de leiders van Hezbollah op 14 mei 2006, zoals dat werd uitgezonden op de Libanese nieuwszender New TV:


Bronnen:

  1. The Algemeiner: Why is the Jewish and Israeli Left so Extreme? door Ronn Torossian

Gerelateerd:

  • Het Oslo-syndroom: Joden tegen het zionisme door FresnoZionism [lees]
  • Bekentenis van een links-liberale Jood: ‘Ik denk dat ik stilaan pro-Israël wordt. HULP!’ [lees]
  • Linkse Joodse nitwits demonstreren in Tel Aviv tegen het Iron Dome afweersysteem [lees]
  • Uitbuiting van de Holocaust in Jeruzalem door ultra-orthodoxe Joden [lees]
  • Joodse anti-Israël bootactivist bekent: Flotilla naar Gaza is illegaal [lees]
  • De farce van JCall en de vlucht vooruit van een deel van de Europese Joden [lees]
  • Tijden veranderen: Joden tegen Israël [lees]
  • Antwerpse ultra-orthodoxe Satmar Joden verbranden openlijk Israëlische vlag [lees]
  • Joden revolteren tegen het bestaansrecht van Israël: Neturei Karta [lees]
  • Anti-Zionistische ultra-orthodoxe Joden vieren sabbat in de Gazastrook [lees]
  • Jordaanse Arabieren geven anti-Israël Joden van Neturei Karta flink pak ransel door Tzvi Ben Gedalyahu,] [lees]
  • Antisemitisme, een oude bekende van links (gijzeling Entebbe 1976) [lees]
  • In de marge van de gijzeling in Entebbe: De Joden in het vizier door Claudio Casula [lees]