De Palestinisering van het Europese politieke discours [Richard Mather]

Ras Karkar, donderdag 25 oktober 2012. Massale Palestijnse toeloop en pers wanneer EU minister BuZa Catherine Ashton (niét toevallig gekleed in rood, groen en zwarte rok, de kleuren van de Palestijnse vlag) in het gezelschap van Salam Fayyad, de premier van de PA, samen olijven plukken in het Arabische dorpje Ras Karkar op de Westbank in Judea en Samaria. Ras Karkar ligt in Area C, gebied dat sinds 1995 militair en administratief gecontroleerd wordt door Israël, conform de Oslo Akkoorden II. De EU wil blijkbaar op eigen houtje die Akkoorden wijzigen. De Palestijnen waren in de wolken: “Dit bewijst dat dit land geen ‘betwist’ gebied is zoals Israël altijd beweert en dat dit land van ons is.” Met de groeten van uw Europese Unie. NOT! Bekijk hier de videobeelden van dat bezoek.

Vertaling compleet, 2 nov. 2012, 9u42′

The Palestinianization of European Political Discourse

door Richard Mather [Arutz-7]

Het feit dat voor het eerst sinds de Nazi ’s regeerden over Europa, de Joden op massieve schaal worden geboycot en gesanctioneerd, is tekenend voor het perverse succes van de Palestinisering van Europa.

Het nieuws dat de vertegenwoordiger van het buitenlandse beleid van de Europese Unie, Catherine Ashton, zich aansloot bij de olijfoogst in het Arabische dorpje Ras Karkar, zou een reden tot bezorgdheid moeten zijn voor al wie zich zorgen maakt over het compleet falen van de Europese Unie zich onpartijdig op te stellen met betrekking tot het Israëlisch-Palestijns conflict.

Het feit dat Ras Karkar gelegen is in Area C, dat onder Israëlische militaire en administratieve controle valt, klinkt voor de Palestijnen als een propagandastaatsgreep, die beweren dat het bezoek van Catherine Ashton het bewijs vormt dat “dit gebied niet ‘betwist’ wordt zoals Israël beweert” en “ons zal helpen naar volledige Palestijnse soevereiniteit te bewegen.”

Het bezoek van Catherine Ashton aan het Midden-Oosten komt een week nadat zij Israëlische bouwactiviteit in een buurt van Jeruzalem omschreef als een bedreiging “die de tweestatenoplossing onmogelijk maakt.” Verder zweeg zij compleet over de Palestijnse weigering om directe onderhandelingen te hervatten met Israël zonder pre-condities.

Eén van de meest alarmerende ervaringen als Europeaan is te moeten zien hoe onze politici Israël maar niet de Palestijnen blijven kritiseren, van wie de nationale aspiraties de dringendste kwestie is in de gangen van de macht van de EU. In feite, zou u het denken vergeven moeten worden dat de verwezenlijking van een Palestijnse staat een periode van wereldvrede en utopische broederschap zal inhuldigen.

Het is ironisch dat de EU zo gefixeerd is op het Palestijns nationalisme op een tijdstip waarop Europa de soevereiniteit van individuele natiestaten binnen zijn eigen grenzen ondermijnt. Europa verwerpt namelijk hooghartig concepten zoals soevereiniteit en nationalisme. Dus, waarom is Palestijnse soevereiniteit dan zo belangrijk?

Deze obsessie voor de Palestijnen vraagt om uitleg. Sinds de verbazingwekkende militaire overwinning van Israël in 1967, is het duidelijk dat de Joodse staat niet voldoet aan de eisen van liefdadigheid van de hautaine Europeanen. Dit betekent dat Europa nood heeft aan een “nieuwe Jood” om te patroniseren. Maar in plaats van het eigen Joodse restant te beschermen dat de verschrikkingen van de Shoah heeft overleefd, omarmde de Europese elite het concept van het Palestijnse nationalisme.

Waarom? Omdat het Palestijnse nationalisme was – en nog steeds is – verpakt als een revolutionaire (alhoewel uitgevonden) etnocentrische bevrijdingsbeweging die de hegemonie van de V.S. uitdaagt, die lang Israël heeft gesteund. Voorts slaagden de Palestijnen erin om nagenoeg iedereen te overtuigen dat zij een landloos en lijdend volk zijn, van wie de benarde toestand gelijk zou zijn aan dat van de Joden in de jaren 1930 en 1940.

Tijdens de jaren ’60 en de jaren ’70, toen de Palestijnen terrorisme gebruikten om hun boodschap te verspreiden, moeten sommige Europese politici en activisten gedacht hebben dat het bijstaan van de Palestijnen eenvoudigweg de enige juiste zaak was. In elk geval, de PLO steunen op een tijdstip toen die wijd en zijd beschouwd werd als een terreurorganisatie, was een goede manier om de Amerikanen te ergeren. Tezelfdertijd heeft de Palestijnse kwestie Europa toegestaan om zich opnieuw aan te sluiten met zijn Jodenhatend verleden en de dunne lijn tussen anti-Zionisme en antisemitisme te vertroebelen.

II

Het feit dat voor het eerst sinds de Nazi ’s regeerden over Europa, de Joden op massieve schaal worden geboycot en gesanctioneerd, is tekenend voor het perverse succes van de Palestinisering van Europa.

Een groeiend aantal Europese universiteiten, vakbonden en de ondernemingen hebben besloten om Israëlische producten te boycotten alsmede individuele Israëliërs (gewoonlijk academici), Israëlische orkesten en theatergroepen. Op staatsniveau, stellen Denemarken en Ierland een verbod voor van Israëlische goederen. Het tweede grootste stemmingsblok binnen het Europees Parlement, met name het blok van Socialisten en de Groep van Democraten, steunen eveneens een boycot van Israëlische goederen afkomstig uit de nederzettingen.

Op straatniveau, worden de Joden aangevallen en hun heilige plaatsen gevandaliseerd. Landen die zich fier op de borst slaan voor hun verlichte en liberale samenlevingen zoals bv. Zweden, Frankrijk, Groot-Brittannië en Noorwegen, zijn allen plaatsen waar het gevaarlijk is om Joods te zijn.

De toename van het antisemitisme in Europa heeft weinig aandacht gekregen, gedeeltelijk omdat velen van de misbruiken door moslims worden gepleegd die beschermd worden door de progressieve elite, die critici beschuldigt van Islamofobie of racisme. Moslims die Joden in de diaspora aanvallen beweren dat dit een vergelding is namens hun “broeders” in Gaza en op de Westbank. En de progressieve elite gaat akkoord.

In de Europese media, wordt Israël disproportioneel beschuldigd van alle kwalen in het Midden-Oosten. Het is verbazend hoeveel ruimte in de media wordt gewijd aan de kwestie Israël/Palestina. Veel te vaak, geeft de krant The Guardian een platform aan radicale Moslims om hun haat jegens Israël en de Joden te ventileren. En bij zovele gelegenheden, drukken of zenden mediakanalen over heel Europa anti-Israël verhalen uit die louter gebaseerd zijn op gemanipuleerd beeldmateriaal, geënsceneerde incidenten en ongefundeerde geruchten, met wellicht het best bekende voorbeeld op kop: de slachting in Jenin die nooit heeft plaatsgevonden.

Wat eveneens ergerlijk is, is de economische steun van Europa voor projecten in Gaza en op de ‘Westbank’. In de loop van de voorbije decennia, heeft de EU ca. 5 miljard euro geïnvesteerd in ontwikkelingshulp voor de Palestijnen. De EU maakt geen geheim van het feit dat het doelbewust de Palestijnen helpt voorbereidingen treffen voor de onafhankelijkheid, waarvan de EU beweert dat die door de Israëlische nederzettingen wordt belemmerd.

In het begin van 2012, droeg de EU nog eens 1,1 miljoen euro bij tot het programma ‘“Private Sector Reconstruction in Gaza” van de Palestijnse Autoriteit, dat financiële steun verleent aan ondernemingen die door “Operatie Cast Lead” werden vernietigd of beschadigd. Ongeacht het feit dat Gaza een vijfsterrenhotel en een luxewinkelcomplex heeft, of dat zijn echte groei van het BBP over de eerste drie kwartalen van 2011 met meer dan 25 procent is gegroeid.

III

In het eigentijdse Europese politieke discours, is de Palestijnse zaak haast een sacrale kwestie. De Europese fixatie op Gaza en de ‘Westbank’ heeft het ongehoorde maar populistische geloof gepropageerd dat Israël de grootste schender van de mensenrechten is sinds de Nazi-tijd. Maar Israël in die rol voorstellende maakt geen verschil met de beschuldiging dat Joden christen kinderen vermoorden om hun bloed omwille van de militaire nederlaag van Duitsland in 1918. De graad van schendingen die Israël vandaag wordt toegemeten, is slechts een andere manifestatie van een eeuwenoude ziekte. En het is een ziekte die Europa altijd Europa heel ziek maakt.

Mevr. Ashton, die tevens ondervoorzitter is van de Europese Commissie, zou beter haar aandacht richten tot het vinden van een oplossing voor het binnenlandse antisemitisme, dat op zijn hoogste peil is in zestig jaar. Europa heeft geen belang in het financieren van Gaza of Israël te kastijden wanneer het zelfs zijn eigen vervolgde minderheid van Joden kan beschermen, sommigen van wie Frankrijk en Zweden ontvluchten om in Israël een schuilplaats te vinden. Het feit dat de Holocaust nog levend in het geheugen ligt, zou een alarmsignaal moeten zenden naar Europa.

De eenzijdige kritiek op Israël en de cultuur van haat in Europa moet aangepakt worden alvorens meer Joden worden aangevallen of brandbommen naar synagogen worden gegooid door pro-Palestijnse activisten. Voor het heil van een gezond politiek lichaam, moeten de politici van de EU de drang weerstaan om telkens en automatisch de zijde van de Palestijnen te kiezen en “NEE” zeggen tegen alle vormen van antisemitisme.

Zij zouden op de dubbele agenda moeten wijzen van linkse zogenaamde vredesdemonstranten die partij kiezen voor Hamas en Hezbollah, en de schijnheiligheid aanklagen van de Europese anti-Zionisten die vloten zenden naar Gaza maar niets doen voor Syrië, dat momenteel uit elkaar aan het vallen is.

Dit gaat niet over anti-moslim te zijn (of zelfs anti-links), maar om de dingen in zijn ware proportie te zien en zich te realiseren dat er belangrijkere kwesties in de wereld zijn dan alleen maar ‘Palestina’. Het uitroeien van het Europese antisemitisme is naar mijn mening veel belangrijker. Tenslotte heeft Europa een morele en historische plicht om de restanten van zijn Joodse gemeenschappen te beschermen.

2 gedachtes over “De Palestinisering van het Europese politieke discours [Richard Mather]

  1. De ‘Palestinisering van de EU is niet zo moeilijk te begrijpen. Je moet alleen maar even om je heen kijken en alles wordt duidelijk. Jammer voor de EU volgen ze ook de Palistinering in de economie met 0 groei tegen 3.5 in Israel en een EU werkloosheid van 11% terwijl dat in Israel de helft is. Ja ‘solidariteit mag wat kosten volgens onze linkse Europese vakbonden & hun linkse universiteitsbroeders (alleen hebben die een ander salaris) met al hun BDS bullshit!

    Like

    1. Zonet de vertaling afgewerkt. Interessant in de context die je aanhaalt is bv dit:

      In het begin van 2012, droeg de EU nog eens 1,1 miljoen euro bij tot het programma ‘“Private Sector Reconstruction in Gaza” van de Palestijnse Autoriteit, dat financiële steun verleent aan ondernemingen die door “Operatie Cast Lead” werden vernietigd of beschadigd. Ongeacht het feit dat Gaza een vijfsterrenhotel en een luxewinkelcomplex heeft, of dat zijn echte groei van het BBP over de eerste drie kwartalen van 2011 met meer dan 25 procent is gegroeid.

      Like

Reacties zijn gesloten.