De Europese linkerzijde heeft een probleem met Joden en met de Joodse staat [Colin Shindler]

The European Left and Its Trouble With Jews

door Colin Shindler
bron: The New York Times [www.nytimes.com]

Vorige week heeft Twitter een populair account afgesloten omwille van het posten van een stortvloed aan antisemitische berichten in Frankrijk. Dit gebeurde kort na het afvuren van lege kogels naar een synagoge in de buurt van Parijs, de ontdekking van een netwerk van radicale Islamisten die een handgranaat gooiden naar een kosjer restaurant, en de moord op een leraar en jonge leerlingen aan een Joodse school in Toulouse eerder op het jaar. De aanslagen maakten deel uit van een toenemende gewelddadige campagne tegen Joden in Frankrijk.

Tegenwoordig aarzelt een aanzienlijk deel van de Europese linkerzijde om duidelijk stelling te nemen wanneer anti-Zionisme overvloeit in antisemitisme. Beginnend in de jaren ’90, begonnen velen aan de Europese linkerzijde de groeiende moslimminderheden in hun landen te bekijken als het nieuwe proletariaat en de Palestijnse kwestie als een mechanisme te gebruiken voor het aanwerven van nieuwe leden. De kwestie van Palestina bleek bijzonder verleidelijk voor kinderen van immigranten, aan hun lot overgelaten tussen identiteiten.

Het kapitalisme werd afgeschilderd als ondermijnend voor de perfecte Islamitische maatschappij terwijl het culturele imperialisme de Islam bezoedelde. De tactiek heeft een voorname revolutionaire stamboom. De kreet “Lang leve de Sovjet-macht, lang leve de Sharia” werd veel gehoord in Centraal Azië tijdens de jaren ’20 nadat Lenin probeerde om moslimnationalisten in het oosten van de Sovjet-Unie Oosten te cultiveren, van zodra bleek dat zijn poging had gefaald om de revolutie naar Europa uit te spreiden. Maar de vraag blijft: waarom identificeren de Europese socialisten zich vandaag met de Islamisten waarvan hun kijk op de wereld lichtjaren verwijderd is van die van henzelf?

De laatste jaren is er een toename geweest van het vertroebelen van het onderscheid tussen Jood, Zionist en Israëliër. Hassan Nasrallah, de leider van de militante groep Hezbollah, deed zijn beruchte uitspraak: “Als wij de volledige wereld zouden afspeuren naar iemand die laffer, verachtelijker, zwak en slap van geest, opinie, ideologie en religie, zouden wij nergens iemand kunnen vinden zoals de Jood. Let wel, ik heb niet Israëliër gezegd.”

Terwijl in de geschiedenis de Islam vaak welwillend naar de Joden toe is geweest, in vergelijking met Christendom, halen vele eigentijdse Islamisten opnieuw het idee aan van de “eeuwige Jood”. Zo bijvoorbeeld, wordt de Slag van Khaybar in 629, toen de Profeet Mohammed tegen de Joodse stammen vocht, opnieuw bezongen in overwinningsliederen op bijeenkomsten van Hezbollah: “Khaybar, Khaybar, wee die Joden, wanneeer het leger van Mohammed zal wederkeren,” en de naam Khaybar wordt soms vereerd op raketten die staan opgesteld in de richting van Israël.

Vele eigentijdse Islamisten zien weinig verschil tussen de Joodse tegenstanders van de Profeet in het 7de-eeuwse Arabië en de Joden van vandaag. Het invoeren van oude symbolen van het Europese antisemitisme – afbeeldingen van Joden als de vijanden van God of proclamaties van een wereldwijde Joodse samenzwering – heeft dergelijke beeldspraak in cement geholpen. Als er een onderscheid is tussen het Islamitisch anti-Judaïsme en het moderne antisemitisme, dan is dat onder Franse islamisten totaal verloren gegaan.

De vrees voor Joodse overheersing van het Midden-Oosten is een herhaald thema geworden in de islamistische media, dewelke meer invloed heeft gekregen naarmate religieuze partijen in het spoor van de Arabische Lente terrein hebben gewonnen. Dit is een factor in de algemene weigering van de militante groepen Hezbollah en Hamas om leden van het Israëlische vredeskamp in het openbaar te ontmoeten, ver verwijderd van toen de Palestijnse nationalisten gewillig met vredesgezinde Israëliërs onderhandelden vóór de handdruk in 1993 tussen Yitzhak Rabin en Yasser Arafat op het gazon voor het Witte Huis.

De oude linkerzijde in Europa werd gedwongen om in de jaren 1930 de strijd aan te gaan tegen locale fascisten. Het grootste deel van Europa onderging de brutale bezetting van de Nazi’s en was getuige van de wreedheden van de Holocaust. De Europese linkerzijde identificeerde zich sterk met het Joodse lijden en stemde daarom in met de geboorte van de staat Israël in 1948. Sommigen bekeken de strijd voor Israël in het zelfde licht als de strijd voor vrijheid in de Spaanse Burgeroorlog.

Maar de volgende generatie aan de Europese linkerzijde zag de dingen niet op die manier. Zijn referentiekader was de anti-koloniale strijd in Vietnam, Zuid-Afrika, Rhodesië en in een hele rist andere plaatsen. Zijn heilige icoon** was niet dat van de soldaat die in Internationale Brigades tegen Franco in Spanje streed, maar die van Che Guevara, van wie de beeltenis talloze studentenslaapkamers versierde. Anti-kolonialisme beïnvloedde verder myriaden kwesties, van de Amerikaanse Zwarte Panters in de jaren ’60 tot aan de Bolivaarse revolutie van Hugo Chávez in Venezuela.

** Lees hier op Brabosh.com: "De Heilige Jihad van de Belgische PVDA+ (+Hamas?) jegens de Joodse staat Israël" en elders bv. dit hier: "Belgische Groenen geïnfiltreerd door Hezbollah en Iraanse Ayatollahs."

Het begon met de uitsluiting van Israël uit de rangen van de niet gebonden naties meer dan 50 jaar geleden, toen de Arabische staten weigerden om een niet-gebonden conferentie van 1955 in Indonesië bij te wonen indien een Israëlische afgevaardigde aanwezig zou zijn. De Joodse staat werd afgestoten ten gunste van feodale koninkrijken zoals Saoedi-Arabië, Libië en Jemen. En de collusie van Israël met grootmachten zoals Groot-Brittannië en Frankrijk tijdens de crisis van Suez het daaropvolgende jaar, cementeerde zijn ostracisme (of schervengericht.)

Rest van de vertaling volgt

Given the deep remorse for the misdeeds of colonialism, it was easier for the New Left of the 1960s to identify with the emerging Palestinian national movement than with the already established social democratic Israel. This deepening hostility toward Israel was present in Europe before the 1967 Arab-Israeli war and before the rush to build settlements on the West Bank.

AMID this rising hostility toward Israel, the French philosopher and political activist Jean-Paul Sartre advocated a different way forward. He was scarred by the memory of what had happened to France’s Jews during World War II — the discrimination, betrayals, deportations and exterminations. He understood the legitimacy of Israel’s war for independence and later commented that the establishment of the state of Israel was one of the few events “that allows us to preserve hope.” Yet Sartre also strongly supported Algeria’s fight for independence from France.

This double legacy of supporting Israel and the Algerian struggle symbolized the predicament of the entire postwar European left. Sartre argued that the left shouldn’t choose between two moral causes and that it was up to the Jews and the Arabs to resolve their conflict through discussion and negotiation. Sartre tried to create a space for a dialogue, lending his name and prestige to private and public meetings between the two sides such as the Comité Israël-Palestine in the 1970s. His approach reached its apogee with the many quiet meetings between Israelis and Palestinians in Europe that eventually led to the Oslo accords. But Sartre’s vision was stymied as Israeli settlements proliferated after 1977, strengthening the left’s caricature of Israel as an imperialist power and a settler-colonial enterprise. Some prominent voices on the European left have mouthed time-honored anti-Semitic tropes in their desire to appear supportive of the Palestinian cause. Ken Livingstone, a former newspaper editor and mayor of London, has a long history of insensitive remarks about Jews — from publishing a cartoon in 1982 of Menachem Begin, then Israel’s prime minister, in Gestapo uniform atop a pile of Palestinian skulls to likening a known Jewish reporter to “a concentration camp guard” 20 years later. Today, he contributes to Press TV, the English-language outlet for the Iranian government.

Sometimes the left distinguishes between vulnerable European Jews who have been persecuted and latter-day “Prussians” in Israel. Yet it is often forgotten that a majority of Israelis just happen to be Jews, who fear therefore that what begins with the delegitimization of the state will end with the delegitimization of the people.

Such Israelophobia, enunciated by sections of the European left, dovetailed neatly with the rise of Islamism among Palestinians and throughout the Arab world. The Islamist obfuscation of “the Jew” mirrored the blindness of many a European Marxist. Despite the well-intentioned efforts of many Jews and Muslims to put aside their differing perspectives on the Israeli-Palestinian conflict, the offensive imagery of “the Jew” has persisted in many immigrant communities in Western Europe. Islamists were willing to share platforms with socialists and atheists, but not with Zionists.

The New Left’s profound opposition to American power, and the convergence of reactionary Islamists and unquestioning leftists was reflected in the million-strong London protest against the invasion of Iraq in 2003. It was organized by the Muslim Association of Britain, the Trotskyist Socialist Workers Party and the Stalinist Communist Party of Britain. When some Muslims voiced apprehension about participating in the protest with non-Muslims, the M.A.B. leadership decreed that it was religiously permissible if halal food was provided and men and women were given separate areas. Such displays of “reactionary clericalism,” as the early Bolsheviks would have called it, were happily glossed over.

Sartre understood that the conflict was not simply between Israelis and Palestinians, but between those advocating peace on both sides and their rejectionists. This conflict within the conflict is something that many on Europe’s left, as they ally themselves with unsavory forces, still fail to comprehend.

Instead, the swallowing up of both the Israeli and Palestinian peace camps by political polarization has accelerated the closing of the progressive mind. And static fatalism has allowed the assailant of synagogue congregants and the killer of young children to fill the vacuum.


Colin Shindler is an emeritus professor at the University of London’s School of African and Oriental Studies and the author of “Israel and the European Left: Between Solidarity and Delegitimization.”