De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven [Dan Calic]

Yasser Arafat’s boerenbedrog, leugens en misleiding, vervat in de Roadmap for Peace. In het Arabisch door Arafat begrepen en vertaald als een gefaseerd 3-stappenplan voor de feitelijke overname van de Joodse staat Israël en de vestiging van een Palestijns Kalifaat (met inbegrip van Jordanië), niét naast Israël maar in de plaats van.

2-state solution is dead

Palestijnen, die het aanbod van Israël weigerden om 90 procent van het land dat ze opeisten te ruilen voor vrede, zijn geen echte vredespartners

door Dan Calic [Ynet]

Sta me toe om een verklaring te doen zodat het voor iedereen duidelijk zou moeten zijn: De tweestatenoplossing is dood, en is dat al een hele tijd. Jarenlang gold algemeen het idee dat de Arabieren achter de tweestatenoplossing stonden, terwijl Israël er tegen was. Nochtans was er tijdens de onderhandelingen in Camp David II in 2000 een beduidende proportionele verschuiving.

Wijlen Yasser Arafat, de grootste schurk van het M-O

De toenmalige Israëlische premier (thans minister van Defensie) Ehud Barak bood meer dan 90% van het grondgebied van Judea en Samaria (algemeen bekend als de Westbank) aan. Hij toonde zich tevens bereid om Jeruzalem te verdelen.

Uiteindelijk verwierp Yasser Arafat dit verregaande nooit geziene vredesvoorstel, omdat hij weigerde om nooit voor minder dan 100% van zijn eisen een regeling te accepteren.

Deze eisen omvatten de moslimcontrole over de Oude Stad van Jeruzalem, de plaats van de heiligste plaatsen van het Judaïsme met onder meer de Westelijke Muur (Klaagmuur of Kotel) en de Tempelberg. Hiermee zouden de Joden de toegang worden ontzegd net zoals dat het geval was tijdens het grootste deel van de jaren 1900 tot aan 1967.

Men heeft ooit eens gezegd “dat Arafat nooit een kans miste om een kans te missen.” Het vredesvoorstel dat tijdens de onderhandelingen van Camp David II werd gedaan wordt door velen gezien als de grootste van al zijn “gemiste kansen”.

Nochtans, doken twee kritieke elementen op uit het vredesvoorstel van Camp David II: ten eerste het feit dat Israël bereid bleek een hoge prijs te willen betalen voor de vrede, door een vijandige Arabische staat te dulden naast het dichtst bevolkte deel van het land, waardoor verscheidene miljoenen Israëlische burgers binnen de waaier van raketten werden geplaatst. Men kon dit gemakkelijk als een “gewaagd offer voor vrede” definiëren, die velen Westerse leiders vaak eisten van Israël. Het tweede kritieke element dat te voorschijn kwam is dat de Arabieren weigerden om het even wat goed te keuren dat minder dan 100% bevatte van hun eisen.

Sedertdien maakte oud-premier Ehud Olmert een aanbod dat nog grootmoediger was dan dat van Barak. Het werd ook verworpen. De huidige premier Benjamin Netanjahoe heeft gezegd dat hij een Arabische staat zou accepteren. Opnieuw verworpen. In feite heeft Mahmoud Abbas niet enkel het aanbod verworpen, maar bij herhaling verklaard dat hij Israël nooit als een Joodse staat zal accepteren, zelfs als de Arabieren hun eigen staat krijgen. Nog maar pas heeft hij in een open brief aan de Gazanen gezegd dat hij nooit met minder dan 100 procent van Israël genoegen zal nemen ernaar verwijzend als “bezet Palestina”.

Aldus, met al minstens drie Israëlische premiers die bereid bleken om een Palestijnse staat goed te keuren, gebaseerd op een onderhandeld akkoord, is het duidelijk dat het niet Israël is die een tweestatenoplossing in de weg staat. Het zijn de Arabieren. Maar toch blijven de verzoeken daartoe maar blijven horen, evenals de kritieken van de wereldleiders dat Israël niet genoeg doet om die tweestatenoplossing te verwezenlijken.

Vandaar de vraag gesteld: is de fundamentele premise van onderhandelingen dan niet gebaseerd op compromis? Die verwacht dat elke partij flexibiliteit zou moeten aan de dag leggen om een overeenkomst te vergemakkelijken. Door de bereidheid van Israël om meer dan 90% van het land op te geven dat door de Arabieren wordt geëist, dragen zij duidelijk hun deel bij. Het zijn echter de Arabieren die elk compromis blijven weigeren. In feite, heeft Mahmoud Abbas reeds voorafgaandelijk eisen gesteld nog vooraleer hij bereid is om aan de onderhandelingstafel aan te zitten die van aangezicht tot aangezicht moeten plaatsvinden. Zijn redenering maakt het wezenlijke concept van “onderhandelingen” totaal zinloos.

Voor zij die nog steeds wensen om een tweestatenoplossing na te streven, wil ik hen voorstellen om voortaan hun inspanningen te richten tot diegenen die ze langzaam maar zeker gedood hebben, met name de Arabieren.

En verder, voor de volledigheid, is de tweestatenoplossing geen uniek idee. Die werd reeds eerder uitgeprobeerd. De V.N.-resolutie 181 die in 1947 met een meerderheid van 72% werd aangenomen, verdeelde het grondgebied (van het voormalige Brits Mandaat Palestina) in één Joodse en in één Arabische staat. Elk Arabisch land stemde tegen deze VN-resolutie. Niet alleen dat, de dag nadat Israël in mei 1948 de onafhankelijkheid afkondigde, vielen vijf Arabische landen de Joodse staat aan in een poging om die van de kaart te vegen. De namen van de spelers zijn sedertdien veranderd nochtans blijft het spel het zelfde: een Joodse staat Israël is onaanvaardbaar.

Vandaag zijn er 22 Arabische landen, met een gecombineerde bevolking van meer dan 370 miljoen in het Midden-Oosten. De overweldigende meerderheid staat openlijk vijandig tegenover Israël. Omgekeerd, heeft Israël nauwelijks de oppervlakte van New Jersey (in New York) met ruwweg geschat zes miljoen Joden. Indien de Palestijnen blijven weigeren om genoegen te nemen met meer dan 90% van het land dat zij opeisen, en daar bovenop ook nog eens weigeren om het bestaansrecht van Israël als een Joodse staat te accepteren, wordt het tijd dat we ongezouten taal beginnen te spreken.

De Palestijnse leiding heeft altijd maar één enkel doel nagestreefd met name de vernietiging van Israël. Dit wordt bevestigd in de handvesten van Hamas (artikelen 6, 7, 13 & 15), de PLO (artikelen 9, 15, 21) en van Al Fatah (artikelen 9, 12, 17 & 19). De handvesten eisen tevens van de Joden dat ze zich opnieuw onderwerpen aan het moslimregime, zoals dat eeuwenlang het geval was voorafgaande aan de heroprichting van Israël in 1948.

Bij gebrek aan goede hoop en de bereidheid om compromissen aan te gaan, verdienen de Palestijnen het niet om als ernstige en betrouwbare vredespartners te worden aanzien.

Gezien de verklaringen van Abbas dat hij nooit een Joodse staat zal accepteren het feit dat hij heel Israël beschouwt als “bezet” Palestina, omvat zijn tweestatenoplossing wellicht geen Israël. Misschien dat zijn twee staten Jordanië en Palestina zijn?

Met de tweestatenoplossing die duidelijk een stille dood is gestorven, nodig ik ieder weinig apologetisch uit die zijn lang uitgestelde begrafenis blijven achtervolgen. Die (begrafenis) zou moeten voorgezeten worden Mahmoud Abbas, samen met vertegenwoordigers van Hamas, Hezbollah, PLO en de rest van de Arabische wereld, aangezien zij, en niét Israël, de oorzaak van zijn dood zijn. Alle pragmatici worden eveneens uitgenodigd om aanwezig te zijn op de begrafenis.


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Geen speld tussen te krijgen!

Dan Calic is schrijver, historicus en houdt regelmatig voordrachten en presentaties in binnen- en buitenland. Meerdere artikelen van Calic, check out zijn Facebook pagina.

Een gedachte over “De tweestatenoplossing is al een tijdje dood, laten we ze nu ook in alle vrede begraven [Dan Calic]

Reacties zijn gesloten.