Waarom Israël elke militaire veldslag wint tegen de Arabieren maar elke propagandaslag verliest [Bill Warner]

hasbara1Het ‘kleine’ verschil in moraal achter de oorlogsvoering tussen enerzijds de Israëliërs (links) en anderzijds de Palestijnse Arabieren (rechts)… 😦

Losing Israel

door Bill Warner

bron: American Thinker [www.americanthinker.com]

Toen Amerika in de oorlog in Vietnam werd betrokken, zei Ho Chi Min dat het een lange strijd ging worden en dat de communisten [die oorlog] zullen winnen door propaganda te gebruiken in de media en aan de universiteiten. Hij had het juist voor.

Het wordt tijd om de balans op te maken over de oorlog tussen Israël en de Palestijnen en sommige verboden onderwerpen aan te pakken. Israël verliest de propaganda-oorlog [de hasbara], en dat om een zeer goede reden.

Israël doet niet mee in het spel van de hasbara, tenzij je een aantal verlate reacties meetelt op de Palestijnse propaganda aanvallen. Pierre Rehov, een Marokkaanse Franse Jood, maakt documentaire films. Hij beweert dat de Palestijnen meer dan 50 propagandafilms hebben gemaakt, terwijl Israël er slechts 8 heeft gemaakt. Van die acht, onthoud Rehov er slechts zes van.

Waarom willen de Joden en Israël niet omgaan met propaganda? Dat ligt vrij simpel. Dat zou betekenen dat je moet praten over de islam. Joden en Israël moeten de feiten accepteren dat de koran en de soenna (de daden en de woorden van Mohammed) gevuld zijn met scheldwoorden tegen de Joden. In het begin waren het nog vleiende woorden, maar toen de Joden van Medina Mohammed afwezen als de profeet, werden ze allemaal tot slavernij gebracht, verbannen, vermoord en beroofd – allen daden van de jihad. Dit zijn geen historische feiten, maar perfecte voorbeelden van islamitische daden gericht tegen de Joden.– voorbeelden zoals ze werden voorgeschreven voor de moslims en die tot in onze huidige tijd worden opgevolgd. Om de ernst van deze hachelijke situatie te illustreren, wordt statistisch gezien 10,6% van de tekst in de koran gewijd aan Jodenhaat terwijl in Mein Kampf (de ‘bijbel’ van Adolf Hitler) slechts 6,8% aan Jodenhaat wordt besteed.

De taal en de daden van de Palestijnen – en van alle moslims in het algemeen – wordt direct goedgekeurd door de islamitische politieke theologische doctrine. Niet alleen de taal, maar ook het beleid wordt bepaald door de islamitische politieke doctrine. Ik herhaal: politieke doctrine – een politiek theologische doctrine van de jihad tegen alle kafirs.

Toch lijkt het er tot nog toe op dat zowel de Joden als Israël verkiezen om niet vernietigend te praten over de islam. Het is gewoon geen aanvaardbaar onderwerp. Politieke correctheid prevaleert boven het overleven. Helaas, zijn dit suïcidale keuzes. Het is duidelijk dat de ADL (Anti Defamation League) en de Joodse Federaties bijvoorbeeld, slechts twee Joodse organisaties zijn die eenzelfde gemeenschappelijk beleid voeren in het niet bespreken van de islamitische politieke ideologie.

De ADL wil wel toegeven dat er een ‘paar’ radicale moslims bestaan, en houd in het openbaar graag vol dat, behoudens een aantal islamitische extremisten, de islam niet het probleem is. De ADL is de eerste die zal argumenteren dat zowel Joden als christenen elk hun deel van fanatici en gekken tellen en dat ze daarin niet anders zijn dan de moslims. Dat is de ultieme multiculturele visie, die wellicht kan leiden tot een ramp voor Israël en de ondergang van de westerse beschaving behulpzaam is.

Sinds een propaganda-oorlog gaat over hoe intelligentie het best wordt gebruikt, zou men kunnen denken dat de Israëli’s de besten van de wereld zouden zijn en de moslims de slechtsten. Kijk maar naar de Nobelprijzen en dat in het bijzonder in de wetenschappen. Israëliërs winnen ze vergeleken met slechts een handvol voor de Arabische wereld. Maar in de hasbara, in public relations, zijn de Israëli’s luie gekken en blijken de Palestijnen overijverige genieën te zijn.

Israëlische regeringsambtenaren zullen off the record zeggen dat als overheid, Israël geen propaganda-oorlog kan lanceren tegen de islam. En als Israël een ideologische oorlog zou willen lanceren, wie moet dan de doelgroep worden? Het uiteindelijke slachtoffer zouden de seculiere en liberale Joden zijn van Amerika en Israël, dicht in de buurt van de vijand. Wanneer je een hasbara campagne zou kunnen lanceren die de ogen van de mensen zou openen, kan je de hele wereld op je hand krijgen. In het andere geval, indien de Israëli’s blijven denken dat ze militaire overwinningen kunnen blijven behalen en door die te winnen tegelijk ook de ideologische oorlog kunnen winnen, moeten ze wel gek zijn of erger nog. Amerika won het Tet-offensief op het slagveld, maar verloor de propaganda-oorlog in de media en de universiteiten, precies zoals Ho Chi Min had voorspeld.

Een schitterend voorbeeld van ideologische oorlogsvoering was andermaal de toespraak van premier Netanyahoe in de Verenigde Naties van 24 september 2009. Hij legde de beschavingsverschillen uit tussen de ontkenners van de Holocaust en Israël. Dezelfde argumenten over beschaving moeten gelden voor de oorlog tussen de Palestijnen en Joden in Israël. Dit komt omdat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet anders is dan zoals de jihad in Kashmir, India, de Filipijnen en op tientallen fronten in Afrika.

Na de terreuraanslag Moembai (Bombay), hield de Joodse gemeenschap in Nashville (Tennessee/VS) een rally in een synagoge. Ze baden voor vrede in Israël. Op dezelfde dag hielden christelijke aanhangers van Israël een rally, en ze baden voor de overwinning van Israël.

Nu, welke van die twee onderhoudt een sterkere positie – de vrede of de overwinning? Vandaag verlangt Israël naar vrede en de Palestijnen dringen aan op de overwinning. Raadt wie het zal winnen? Vrede is voor verliezers. Helaas kiezen de Israëli’s en de Amerikaanse Joden voor de verliezers. De gevolgen zullen echter verpletterend zijn. Uiteindelijk zal Israël haar vrede krijgen, maar die vrede zal pas komen na de overwinning van Jihad.

Ironisch genoeg, zijn de Israëli’s en de Joden in het buitenland niet de enigen die in een staat van ontkenning verkeren over de islamitische politiek; ze wonen nochtans ook toevallig in de frontlinie. Bush heeft na 9/11 aangetoond dat ook hij geen idee had hoe hij deze islamitische ideologische oorlog moest bekampen. In plaats van militair geweld te gebruiken tegen onze vijanden, zouden hij en zijn opvolger -president Obama – beter de ideologische oorlog hebben verklaard tegen onze ware vijand – de politieke islam.

Ze lijken hun oorlog te verliezen en zo zal ook Israël, tenzij het met een aantal netelige vragen worden geconfronteerd en acties worden ondernomen.


Bill Warner is directeur van het Centrum voor de Studie van de Politieke Islam

7 gedachtes over “Waarom Israël elke militaire veldslag wint tegen de Arabieren maar elke propagandaslag verliest [Bill Warner]

    1. @EU will win 2012 Nobel Peace Prize

      Waarschijnlijk krijgt de EU de Nobelprijs voor Israëlbashing. Dat hebben ze wel ‘verdiend’ vind ik. België krijgt wellicht de prijs ‘Lul van het Jaar’, da’s ook verdiend… 😦

      Like

        1. Precies Katrien, maar dan mag ze wel gaan verhuizen naar een land ver buiten het Midden Oosten, anders zal ze het niet meer mee kunnen maken , de Taliban zijn nog niet klaar met haar met hun onheilige oorlog ….

          Like

          1. dat zou wel is kunnen kloppen wat je zegt Monica..en net daarom zou een nobelprijs voor dit soort van moedige mensen(kind in dit geval) een meer dan welgekomen signaal zijn dat ze er niet alleen voor staan,
            want zeg nu zelf is er voor de vrouwen en kinderen die leven onder de terreur van moslimidioten iets veranderd? heel weinig dacht ik

            Like

            1. Kun jij je voorstellen Katrien wat het moet betekenen om daar te leven als intelligente meid.. vrouw in wording ..als je je niet aanpast …living hel
              tel je zegeningen dat je hier woont ..
              laten we hopen en bidden dat ze uit coma komt en kan revalideren .. je houd je hart vast …

              Like

  1. Je hebt absoluut gelijk Katrien.

    Sommigen krijgen zelf die begeerde Nobelprijs met hun handen in hun zakken of… als beste Israëlbasher van het decennium. Zo kreeg Obama amper enkele maanden nadat hij aan zijn mandaat begon in oktober 2009 de Nobelprijs voor de Vrede of was het de Prijs voor de Beste Satire?
    https://brabosh.com/2009/10/09/obama-krijgt-nobelprijs/

    In werkelijkheid ging het hierom (speech in Kairo: “We are sorry” van 4 juni 2009):
    https://brabosh.com/2009/06/05/barack-obamas-speech/

    kairo

    Als de Arabieren en bloc zeggen dat die of die een Nobelprijs krijgen, dan gebeurt dat ook. Zo werkt dat ook in de Verenigde Naties.

    Like

Reacties zijn gesloten.