Het Westen kan zich beter ver weg houden van de strijd in Syrië [Afshin Ellian]

Syrisch president Bashar Al Assad, alias de Slager van Damascus, samen met Pietje de Dood op een bank in het park: “Het leven is als een doos chocolade pralines, je weet nooit wat je eruit zal halen.” – Pietje de Dood: “De dood is precies het tegenovergestelde.” [cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon – Arutz-7]

Westen moet zich verre houden van strijd in Syrië

door Afshin Ellian
Je kunt worden opgehangen door mensen die niet eens je naam kunnen schrijven.” (Volkskrant Magazine, 19 april 2003)

bron: Elsevier [www.elsevier.nl]

De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan gaat door met het beschieten van Syrische stellingen nabij de grenzen van Turkije. Het Turkse parlement keurde een resolutie goed waarin staat dat Erdogan, indien noodzakelijk, oorlogshandelingen mag verrichten tegen Syrië.

Tegelijkertijd benadrukten de Turkse autoriteiten dat deze resolutie niet mag worden opgevat als oorlogsverklaring of de intentie om een oorlog te beginnen. Erdogan kreeg wat hij zocht: een blanco cheque om Syrië te mogen aanvallen.

Gewaarschuwd
Eerder heb ik hier al gewaarschuwd voor deze houding van Erdogan en zijn partij. Toen was er nog geen sprake van een hevige burgeroorlog in Syrië. Maar wie de fundamentalisten serieus neemt in hun uitlatingen, kan hun toekomstige stappen voorspellen.

Zijn de fundamentalisten zo voorspelbaar? Tot op zekere hoogte wel. De fundamentalisten handelen volgens hun eigen ideologisch kader.

Natuurlijk doen ze ook aan aan realpolitik, het zijn ook realisten. Erdogan ook. Maar het politieke realisme van een fundamentalist wordt altijd begrensd door ideologische elementen. Zodra de realiteit het toelaat, gaat een slimme fundamentalist over tot uitvoering van zijn ideologische strategische plannen. Daarbij is het inperken van betrekkingen met Israël een cruciale eerste stap. Het uiteindelijke doel is het steunen van de strijd tegen de Joodse staat.

Splijtzwam
Fundamentalistische politiek moet worden geïnterpreteerd aan de hand van de politieke realiteit waarin ze verkeert en ook het ideologische kader waarin de fundamentalistische partij zich bevindt. Zonder het ideologisch kader kan de realpolitik van een fundamentalist niet worden geïnterpreteerd.

Syrië is een splijtzwam geworden voor de fundamentalisten in het Midden-Oosten.

Doden
Niet lang geleden creëerde het Syrische regime de mogelijkheid voor samenwerking tussen sjiitische fundamentalisten en de soennitische Moslimbroederschap. Zij werkten samen. Wonderlijk, omdat de vader van de huidige leider van Syrië duizenden Moslimbroeders heeft laten doden. Hoe was deze samenwerking mogelijk?

Om deze vraag te beantwoorden, moeten we zowel naar de realpolitik als naar het ideologische kader van fundamentalisten kijken.

Vanuit de realpolitik bezien, bood Damascus als buurland van Israël steun aan zowel Hezbollah als aan Hamas en andere Palestijnse terreurgroepen. Zodoende waren beide stromingen in Damascus vertegenwoordigd. Regionaal bezien was het islamitische Iran de economische en militaire steun voor Damascus en de terroristische groepen die in Syrië actief waren. Ideologisch bezien werden deze groepen met elkaar verbonden door de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand: de joodse staat.

Scheuringen
De samenwerking tussen de Moslimbroederschap en het islamitische Iran, inclusief Hezbollah, vertoont nu ernstige scheuren.

Hamas is de vertegenwoordiger van de Moslimbroederschap in Palestina. Totdat de burgeroorlog in Syrië begon, was er geen vuiltje aan de lucht. Iran en de Moslimbroeders steunden de Arabische opstanden tegen de seculiere leiders. Maar met de burgeroorlog in Syrië veranderde alles. Teheran koos voor Assad en de Moslimbroederschap voor hun eigen Moslimbroeders.

Ayatollahs
Waarom koos Teheran voor Assad? Ten eerste dacht Teheran dat het Assad-regime snel een einde zou maken aan de opstand. Dit is anders verlopen. Ten tweede is Syrië van strategisch belang voor de ayatollahs. Teheran beschouwt het Syrische grondgebied als frontlinie tegen Israël. Zonder Assad blijft voor Teheran alleen het grondgebied van Libanon over, waar Hezbollah regeert.

Zonder het Assad-regime kan Iran ook niet of nauwelijks wapens en geld transporteren naar Libanon. Daardoor bestaat de kans dat Hezbollah door Israël of door rivaliserende Libanese groepen wordt vermorzeld. In dat geval zal het buitenlandse beleid van het islamitische Iran als een kaartenhuis instorten.

Voor Iran staat er dus veel op het spel in Syrië. De val van Assad zal een enorme domper zijn voor de baardmannen in Teheran.

Geestverwanten
De leider van Hamas in het buitenland, Khaled Mashal, heeft voor de Moslimbroederschap gekozen in de strijd tegen Assad. Ook Erdogan heeft voor zijn geestverwanten gekozen.

De Syrische staatsomroep was zeer verontwaardigd over de aanwezigheid van Mashal in Istanbul bij het congres van de regerende AK-partij. De Syrische staatsomroep herinnerde Mashal aan het feit dat, toen hij een gevluchte zwerver was, Syrië hem gastvrijheid bood.

Nu verraadt Mashal het verzet, aldus de Syrische staatsomroep. Tja, mijn vader wist al dat Palestijnse militanten het woord loyaliteit niet kennen. Volgens mijn vader lijken Palestijnse terroristen op hoeren: ze werken voor degene die het meest betaalt.

Ik zie de Palestijnen niet als hoeren, maar ze veranderen wel vaak van eigenaar: van de communistische Sovjet-Unie naar het islamitische Iran, en nu naar de Moslimbroeders en Turkije. Wie wordt de volgende eigenaar van de Palestijnse groepen?

Loyaal
De Palestijnse groepen zijn wel loyaal aan één idee, een eeuwig idee: de vernietiging van de joodse staat. Wie dit doel dichterbij brengt, mag eigenaar worden van de Palestijnse groepen. De tragedie van de Palestijnen is de uitvinding van het Palestijnse volk door wijlen Yasser Arafat. Een volk met slechts één ambitie en vele loyaliteiten.

Wie uit deze chaotische en onoverzichtelijke burgeroorlog als winnaar tevoorschijn komt, is onduidelijk. Want naast de Moslimbroederschap zijn er nog radicale salafisten die niet ver verwijderd zijn van ideologie van Al-Qa’ida. Heeft het Westen iets te zoeken in Syrië?

Allah
Het Westen moet zich verre houden van de burgeroorlog in Syrië. Het is een oorlog die door de vijanden van het Westen onderling wordt uitgevochten. Het Westen moet zich wel bekommeren om de humanitaire toestand in Syrië.

Niets meer en niets minder. De rest is in handen van de zonen van Allah.