Stiekeme staatsgreep van Turkse premier Erdogan [Afshin Ellian]

Erdogan, de nieuwe islamistische bullebak van het Midden-Oosten

Afshin Ellian: “Premier van Turkije Recip Erdogan organiseerde een exotisch congres voor zijn partij de AKP. Hij wil de Turken laten wennen aan de nieuwe vrienden van Turkije, dus nodigde hij president Mohamed Morsi van de Egyptische Moslim Broederschap uit en Khaled Meshaal van Hamas. Het ging natuurlijk over Israël. Erdogan beloofde zijn gasten dat hij de betrekkingen met Israël niet zou normaliseren.”

Stiekeme staatsgreep van Turkse premier Erdogan

door Afshin Ellian
bron: www.elsevier.nl

De Turkse politiek ondergaat een metamorfose. De islamitische AK-partij heeft niets te vrezen van de Turkse inlichtingendiensten en het Turkse leger. Deze twee organisaties boezemden lang angst in bij de regerende partij van Turkije. Maar nu heeft het onmogelijke toch plaatsgehad. Een Turkse rechtbank heeft 330 Turkse officieren veroordeeld voor het beramen van een staatsgreep. Waren alle 330 personen echt betrokken bij een staatsgreep?

het is een vreemde zaak. Het Turkse leger heeft een rijke ervaring met het plegen van staatsgrepen. Maar wat nu wordt gepresenteerd, is een knullig amateuristisch ontwerp van een staatsgreep. Bijna beneden de waardigheid van het Turkse leger. Het Turkse leger en Turkije horen bij elkaar. Zonder het Turkse leger bestond Turkije niet. Deze historische taak was en is in de Grondwet van Turkije verankerd.

Jonge natie
De rol van het Turkse leger bij het in stand houden van Turkije was allesbehalve vreemd. De jonge natie – verwar Turkije niet met het Ottomaanse Rijk – is gebouwd op een seculiere identiteit die door de grootste Turk aller tijden, Kemal Attatürk, en zijn generatiegenoten werd ontwikkeld en vormgegeven in de Grondwet. Deze nationale en juridische identiteit wordt bewaakt door het leger. Turkije hanteert sindsdien de westerse rechtsbeginselen en democratische politieke beginselen.

Het Kemalisme is de basis waarop Turkije is gevormd. Nu heeft de AK-partij afgerekend met het leger. Het is moeilijk om van eerlijk proces te spreken wanneer 330 personen tegelijk kunnen worden veroordeeld wegens het begaan van een collectief misdrijf. Het is een verbazingwekkende uitspraak die niet of nauwelijks tot rumoer heeft geleid binnen de Europese Unie. Ja, de Unie die de islamisten de gelegenheid bood om met het leger af te rekenen.

Grip krijgen
De islamitische AK-partij is druk bezig om grip te krijgen op de inlichtingendiensten van Turkije. Dit is een zeer onwenselijke toestand, want we zien ook dat de AK-partij bezig is om de rechterlijke macht van Turkije te hervormen naar de wens van de islamisten. Het Constitutionele Hof van Turkije verbood destijds de Refah-partij – de voorganger van AK-partij – omdat deze partij er uitdrukkelijk naar streefde om in Turkije sharia in te voeren.

De uitspraak van het Constitutionele Hof van Turkije is voorgelegd aan het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). De EHRM-rechters waren het met de Turkse rechters eens dat wanneer een partij de sharia wil invoeren, daarmee de rechten van de mens en dus het Europees Verdrag voor de rechten van de Mens (EVRM) zouden worden geschonden. Dit is de enige uitspraak in de wereld waarin een supranationaal mensenrechtenhof de toepassing van de sharia onverenigbaar acht met de rechten van de mens. De Europese rechters volgden het oordeel van hun Turkse collega’s die de invoering van de sharia in strijd achten met de mensenrechten.

Gezworen vijand
De partij van premier Recep Tayyip Erdogan heeft genoeg redenen om af te rekenen met de rechterlijke macht in Turkije. Dit zorgwekkende proces krijgt te weinig aandacht in de Europese politiek en media. Erdogan is ook een gezworen vijand van de vrije media. Er zitten vele Turkse journalisten in de gevangenis door toedoen van de Turkse regering onder leiding van premier Erdogan.

Helaas krijgt Erdogan nogal wat steun van de westerse leiders. Hij wordt sinds de Arabische opstanden aangeduid als een rolmodel, hij wordt genoemd en geroemd door de Amerikaanse en Europese leiders. Tegen de Egyptenaren is gezegd dat ze voor het Turkse model moeten kiezen. Een dwaas idee. Door deze westerse dwaasheid voelt Erdogan zich gesterkt. Hij ziet zichzelf als de onbetwistbare leider van alle moslims. En daarom nodigt hij nu gasten uit, met wie hij een paar jaar geleden niet geassocieerd had willen worden.

Exotisch congres
Premier Erdogan organiseerde een exotisch congres voor zijn partij. Hij nodigde president Morsi uit, van de Egyptische Moslimbroeders, Khaled Mashal van Hamas en ook nog Barzani, de Koerdische leider van Irak uit. Erdogan had Barzani nodig om zijn eigen Koerden rustig te houden. Khaled Mashal noemde in zijn toespraak Erdogen als islamitische leider.

Het ging natuurlijk over Israël. Erdogan beloofde zijn gasten dat hij de betrekkingen met Israël niet zou normaliseren. Dit was een paar jaar geleden niet mogelijk geweest. Nu voelt Erdogan zich gesterkt door de machtsovername van de fundamentalisten in een aantal landen. En zo wil hij de Turken laten wennen aan de nieuwe vrienden van Turkije: de Hamas-leider in buitenland, de leider van de Egyptische Moslimbroeders enzovoort.

Constitutionele orde
Het is Erdogan zelf die een staatsgreep aan het plegen is tegen de Turkse constitutionele orde die is gefundeerd in het Kemalisme. Turkije zou niet in de eerste plaats worden gedefinieerd door de islam maar door de natie, de Turken. De coup van Erdogan verloopt langzaam en rustig door een fundamentele verandering van spelregels en principes.

Erdogan is een modelfundamentalist. Waarom? Omdat Erdogan niet op haastige of radicale wijze een seculiere staat in een islamitische staat wil veranderen. Premier Erdogan laat de identiteit van Turkije stap voor stap veranderen in een islamitische identiteit.

Gigantisch rotsblok
Erdogan zal in zijn streven naar een herdefiniëring van de Turkse identiteit tegen een gigantisch rotsblok aanlopen. De trotse Turken zullen op een zekere dag bereid zijn om ten strijde te trekken voor het behoud van het Kemalisme, de ideële grond onder Turkije.

Voorbij en achter Turkije ligt het Ottomaanse Rijk, wat geen Turkije was. Dat was een ander land, met een ander alfabet, met andere wetten en traditie en vooral met andere volkeren.

Erdogan verkwanselt de erfenis van Kemal Attatürk. De trotse Turk moet weer ontwaken en zich niet laten meesleuren in de oorlog van de Moslimbroeders in Syrië.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.