Werden de Joodse nederzettingen gebouwd op land dat gestolen werd van Palestijnse Arabieren?

Are Jewish Settlements Built on Arab Land?

door Rachel Neuwirth en John Landau

Bron: frontpagemag.com

Is het werkelijk waar, zoals zoveel van de Europese en Amerikaanse media al jarenlang berichten, dat de Joodse “kolonisten” op de “West Bank” (beter gekend als Judea & Samaria) op land leven dat zij van Palestijnse Arabieren hebben gestolen?

Dit is in feite volkomen onmogelijk. Telkens wanneer de Israëlische regering zijn voorlopige goedkeuring gaf aan de bouw van Joodse nederzettingen in Judea of Samaria, heeft het eerst zijn intenties bekend gemaakt via advertenties in Arabische kranten, en nodigde om het even welke Arabieren uit die beweren eigendomsrechten te kunnen laten gelden op het land, om met die bewijzen naar voren te komen.

Slechts wanneer geen dergelijke eisen minstens binnen de zes maanden naar voren werden gebracht; of als, nadat dergelijke eisen werden overgemaakt en het Israëlische justitiesysteem zich na een nauwgezet en grondig onderzoek van de feiten over hun eisen hen had uitgesproken, waarover de gerechtshoven zich bogen en in alle eerlijkheid beslisten over de Arabische eisen, dan pas machtigde de Israëlische regering over de feitelijke bouw van Joodse gemeenschappen in dit betwiste gebied.

Israëlische gerechtshoven hebben sinds 1980 de regering van Israël verboden om grond in beslag te nemen dat in Arabisch bezit was om er nederzettingen op te trekken. En de overheid van Israël heeft geen nieuwe nederzettingen gemachtigd sinds het Israelisch-Palestijnse “vredesproces” in 1993 begon.

Zelfs niet de zogenaamde “niet-geautoriseerde” of “illegale” Joodse nederzettingen, diegene dus die de Israëlische regering niet volledig en uitdrukkelijk heeft gemachtigd, worden gebouwd op land dat in Arabisch bezit is. Zowel de erkende als niet-toegelaten Joodse gemeenschappen werden allen gebouwd op wat volledig onbezet, ongecultiveerd en onbewoond “verloren grond” was geweest.

Geen Arabische huizen werden vernietigd, er werden geen Arabische bewoners verdreven, en geen Arabische landbouwgrond werd ingenomen in het creëren van om het even welke van deze Joods gemeenschappen – of hun bouw als dan niet volledig door de Israëlische regering werd gemachtigd.

En in het kader van de wetten van Judea en Samaria op landeigendom – die dateren van toen deze gebieden werden bezet door de Turken (ten tijde van het Ottomaanse Rijk 1517-1917) en die door alle opeenvolgende regeringen werden gerespecteerd, met inbegrip van de huidige Israëlische regering – behoort bijna al het onbewoonde en volledig onontwikkelde gebied van “verloren grond” aan de staat en niet aan een of andere grondbezitter.

Terwijl dergelijk land juridisch van de staat kon worden aangekocht, waren er bijna geen instanties waar de Arabieren in feite dergelijke “verloren grond” aankochten, omdat zij daar dan belastingen op zouden moeten betalen hebben terwijl ze daar in de nabije toekomst geen enkel voordeel zouden uithalen. De enige weinige aankopen die van dergelijke gronden werden gedaan, gebeurden door Joodse filantropen die het land hoopten te kunnen aanbieden aan toekomstige Joodse vluchtelingen of immigranten.

Waarom, toen, hebben de begrippen dat “alle Joodse nederzettingen” illegaal zouden zijn en bovendien gebouwd zouden zijn op gestolen land dat in Arabisch bezit zou geweest zijn, zulk een vaste greep hebben genomen op de geloofs-systemen van de regeringen van de wereld en de nieuwsmedia?

Een belangrijke oorzaak die aan de bron ligt van deze desinformatie tegenover het Westen zijn de activiteiten van de in Israël gebaseerde “mensenrechten” NGO ’s zoals Peace Now, Bethselem, Yesh DIN, Yesh Gvul en vele anderen.

Deze zogenaamde mensenrechtenorganisaties, die zich hebben voorgenomen een einde te maken aan de “bezetting” van al het land dat zich buiten de wapenstilstandslijnen van 3 juni 1967 bevindt, en zich geëngageerd hebben om de 600.000 Israëliërs die leven buiten die wapenstilstandslijnen (die nooit wettelijke grenzen) te dwingen te verhuizen, hebben een reeks “rapporten” gepubliceerd waarin zij beweren dat meer dan 30 procent van het land waarop de Israëlisch-Joodse “nederzettingen” op de “West Bank” werden gebouwd, op gronden gebeurde die deze groepen beschrijven als “privé- Arabisch land” (of was het nu 38%? Of 32%? of 24%? of 16%? Elk zogenaamd “rapport” geeft een verschillend percentagecijfer en soms zijn er zelfs twee tegenstrijdige cijfers binnen één “rapport”).

Deze cijfers, evenals veel andere eisen van die zogenaamde mensenrechtengroepen, die dan onmiddellijk worden gepubliceerd als zijnde echte feiten – eerst bij de linkse Israëlische krant Haaretz, die ondanks het feit dat ze in Israël verschijnt, in werkelijkheid de spreekbuis is van de Palestijnse Autoriteit en zijn netwerk van aangesloten organisaties – en dan wordt opgepikt door The New York Times, The Los Angeles Times, de Washington Post, de Washington Times, de NPR, de BBC, VRT/Eén, de NOS en duizend andere kranten en elektronische mediadiensten doorheen de Westerse wereld.

Nochtans wanneer iemand zich de moeite zou getroosten om in detail de ellenlange rapporten door te nemen die zich bevinden op de websites van deze “mensenrechtengroepen” die de documenten moeten staven van de zogenaamde “landdiefstallen” door de vermeende kolonisten, vindt men geen enkel geloofwaardig bewijsmateriaal voor deze procentuele eisen, ondanks de vele voetnoten en lange statistische lijsten, grafieken, enz.

Geen enkele van deze “rapporten” a) slaagt er niet in om om het even welke originele bron voor de statistieken te citeren, of b) zij beweren dat zij worden gesteund door duizenden Israëlische regeringsdocumenten die deze groepen hebben verworven onder Israël ’s wet op Vrije Informatiegaring – maar zonder één enkele keer te citeren uit eender welk specifiek document dat hun beweringen ondersteunt omtrent de Joodse nederzettingen die zich op “Arabische privégrond” zouden bevinden.

Voor diegenen die graag royaal doneren aan de zelfbenoemde vredesactivisten van de Israëlische NGO Peace Now, hebben zij ook het recht om te weten waar al hun zuurverdiende euro- en dollarcenten naar toe gaan. En dat is niet altijd waarvoor het bedoeld werd… [cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon]

De frauduleuze rapportage van Peace Now

Een rapport dat werd uitgegeven door Peace Now onder de titel “Breaking the Law in the West Bank(plaatje rechts), voor het eerst gepubliceerd in november 2006, is daarvan een goed voorbeeld. Het is dat ene rapport dat beweert dat “bijna 40 procent” (later in kleine lettertjes van het rapport teruggebracht op 38,76 procent) van de nederzettingen werden gebouwd op “private Arabische grond”.

Het rapport is ook aangevuld met grafieken en tabellen, veel van hen handelen over irrelevante zaken zoals bijvoorbeeld het nauwkeurige aantal vierkante kilometers in elke nederzetting, kaarten van de nederzettingen en van de gehele ‘West Bank’ waarop de plaatsen van de nederzettingen worden aangeduid (die tegelijk, ironisch genoeg, de schoonheid van deze gemeenschappen tonen), die een schijn van waarachtigheid en nauwkeurigheid aan het rapport geven.

Maar telkens wanneer de eisen op tafel komen omtrent de hoeveelheid land in de nederzettingen die de Arabieren zouden toebehoren, wordt er geen enkele gedocumenteerde bron opgegeven. Ondanks alle grafieken, grafieken, lijsten en kaarten in het 21 pagina’s tellende rapport, word ons nooit precies uitgelegd door Peace Now hoe zij tot de conclusies zijn gekomen over de omvang van het land dat de Arabieren zou ontnomen zijn door de Joodse nederzettingen.

Nadat het rapport uit 2006 in Israël op bepaalde kritiek en vragen werd onthaald, gaf Peace Now een jaar later tweede rapport uit, “verduidelijkend” en “verbeterend” het rapport dat een jaar eerder was uitgegeven. Peace Now beweerde dat dit rapport gebaseerd was op meer dan 3.500 documenten die het kreeg van de Israëlische overheid sinds het oorspronkelijke rapport van 2006 werd gepubliceerd. Dit uiteraard deed de vraag rijzen over hoe Peace Now het vroegere rapport had gecompileerd, volledig met al die statistieken en andere gedetailleerde gegevens maar dan wel zonder deze documenten.

Dit betekent wellicht dat het vorige rapport uit 2007, Peace Now toegeeft dat het rapport verkeerd was toen het beweerde dat 83,4 procent van de “nederzetting” Maale Adumim (in feite een voorstad van Jeruzalem op minder dan 3 kilometers buiten de stadsgrenzen) Arabisch bezit was en verminderd werd tot 0,5 procent – een daling met maar liefst 99,95 procent [!] van de hoeveelheid land in de gemeenschap waarvan Peace Now beweerde dat het privé bezit was van de Arabieren.

Het totale percentage van land in Joodse “nederzettingen” waarvan beweerd wordt dat ze “privé-bezit” zijn van Arabieren, werd in het rapport van 2007 herzien van 38 procent naar 32 procent. Tezelfdertijd staaft het herziene rapport voormalige beweringen van Peace Now over Arabisch landeigendom in de andere Joodse nederzettingen in Judea en Samaria, en verhoogde zelfs de hoeveelheid land die voordien bezeten werd door Arabieren in sommige van deze gemeenschappen.

Maar zelfs het “nieuwe” herziene rapport, ondanks de bewering dat het gebaseerd is op Israëlische overheidsdocumenten, slaagt er niet in om zelfs één dergelijk document op te noemen dat deze statistische beweringen ondersteunt, of zelfs een specifiek document te citeren dat stipuleert dat om het even welke grond in de Joodse gemeenschappen van Judea en Samaria ooit in het bezit is geweest van Arabieren en thans illegaal door Joden wordt bezeten.

De beweringen die in deze rapporten worden gemaakt door Peace Now worden verder ondermijn door een succesvol kwakkelverhaal dat tegen de organisatie van de Joodse gemeenschap van Revava wordt aangebracht, waarvan Peace Now beweert dat 71,15 procent voormalig privébezit was van Arabieren. De gemeenschap kon voor het gerecht bewijzen dat de Joden 100 procent van het land bezaten en de Arabieren er helemaal niets bezaten. Peace Now werd er door de rechter toe gedwongen om een schikking te betalen van 20.000 sjekels (ongeveer 5.000 dollars) ter compensatie en een verontschuldiging uit te geven.

Nochtans, zelfs indien beide rapporten hebben bewezen dat ze ernstige onnauwkeurigheden bevatten, en alhoewel Peace Now heeft toegegeven dat zijn rapport uit 2006 minstens één belangrijke onnauwkeurigheid bevatte, blijft Peace Now beide rapporten tonen op zijn websites. Het heeft zelfs de valse beweringen over Maale Adumim en Revava niet uit de twee rapporten verwijderd, die het op zowel op zijn Israëlische als Amerikaanse websites blijft publiceren.

De media en de overheden van de wereld hebben de valse beschuldigingen tegen Israël van Peace Now, Bethselem en gelijkaardige in Israël gebaseerde groepen goedgekeurd, omdat zij opgesmukt werden door aannemelijke, geleerd klinkende taal, en gesteund worden door gedetailleerde (hoewel niet volledig gedocumenteerde) statistieken, grafieken en tabellen; omdat de auteurs Israëliërs en Joods zijn en de meeste mensen zich niet kunnen inbeelden dat iemand ooit zo zelfvernietigend en zo ontrouw zou kunnen zijn als het over hun eigen land gaat; en natuurlijk omdat de eisen van “mensenrechten” NGO ’s de anti-Israëlische vooroordelen alsmede de voorkeuren van de meeste de overheden van de wereld en nieuwsmedia bevestigen.

De beweringen van de Israëlische “mensenrechtengroepen”, zoals die van gelijkaardige Palestijnse en Israëlisch-Arabische groepen, zijn niettemin leugens. Het wordt hoog tijd dat eerlijke en verantwoordelijke journalisten en geleerden, Israëliërs en niet-Israëliërs, Joods en niet Joods, hen ontmaskeren als echte fanatieke fraudeurs en leugenaars dat zij zijn.

Over 

John Landau is a freelance journalist, independent scholar, and longtime student of world history and international relations. Rachel Neuwirth is an internationally recognized political commentator and analyst. She specializes in Middle Eastern Affairs with particular emphasis on Militant Islam and Israeli foreign policy. She is president of Middle East Solutions.

Documentatie:

Israeli policies for establishing settlements on undeveloped state land:

See: David Bar-Illan, Eye On the Media, Gefen Books, 1993, available from Amazon; David M. Phillips, “The Illegal-Settlements Myth,” Commentary Magazine,  Dec 01, 2009; CAMERA, “Backgrounder: Jewish Settlements and the Media,” by Ricki Hollander, October 5, 2001, http://www.camera.org/index.asp?x_context=7&x_issue=10&x_article=259;  CAMERA report of July 7, 1995, “Media Mangles Land Issues”; CAMERA report, April 5, 2011; Israel Ministry of Foreign Affairs, “Israeli Settlements and International Law,” 20 May 2001.

Real property laws in force in Judea and Samaria (the “West Bank”):

See: “Mawat Land,” Zionism and Israel—Encyclopedic Dictionary, and “The Land Question in Palestine”; Nadia Forni, “Land tenure policies in the Near East”; Moshe Dann, “Blood Libel; The Myth of  ”private Palestinian land,” Jerusalem Post, December 28, 2011 reprinted; “Palestine Papers: Jews legally own land in the territories,” February 9, 2011, 2011; “ Maayana Misken, “Jews to Reclaim Land in Jordan?”; Green-lined, “PA: Jews Owned Land in Judea and Samaria,”  Feb. 10, 2011.

Peace Now reports and international media coverage of them:

See: Peace Now, “Breaking the Law in the West Bank — One Violation Leads to Another: Israeli Settlement Building on Private Palestinian Property”; “G U I L T Y! Construction of Settlements upon Private Land – Official Data”; and http://peacenow.org/entries/archive3189#more, all on Peace Now’s Israeli web site; Steven Erlanger, “West Bank Sites on Private Land, Data Shows,” New York Times, March 13, 2007; Nadav Shragai and Agencies, “Peace Now:: 32% of Land Held for Settlements is Private Palestinian Land,” Haaretz.com, March 13, 2007.

Critical analyses of errors in the peace now reports:

CAMERA , “Update: Peace Now Map Based Only on Palestinian Claims,” December 2, 2006; Alex Safian, CAMERA, “Peace Now’s Blunder: Erred on Ma’ale Adumim Land by 15,900 Per Cent,”March 16, 2007; “Subject: Civil Administration Response to the ‘Peace Now’ Report“; Moshe Dann “Peace Now Flakes Out”; Maayana Miskin, “Peace Now to Pay and Apologize for Maligning Town,” December 11, 2008; CAMERA, Alex Safian, “Israeli Court : Peace Now Lied, Must Pay Now,” December 23, 2008.

4 gedachtes over “Werden de Joodse nederzettingen gebouwd op land dat gestolen werd van Palestijnse Arabieren?

  1. Rapporten, grafieken & tabellen klinken allemaal erg interessant, maar zonder ‘bewijs van eigendom kan je er niets mee en heb je alleen leugens & valse beschuldigingen tot je beschikking. Het is in Belgie niet anders, maar wat hier (met recht) verboden is, moeten de Israeli’s maar accepteren. Volgens wie eigenlijk? De zelf uitgeroepen ‘Human Rights’ kneusjes? Kennen zij überhaupt de wet? Natuurlijk niet. Ze roepen maar wat en als het anti Joods is vind het altijd gehoor.

    Like

    1. Ja zo is dat. Alleen al het feit dat Peace Now zegt zich te baseren op 3500 regeringsdocumenten (dat is toch een hele hoop) zonder dat ze ook maar één keer verwijzen naar een document uit die berg papier, vind ik al een vreemde zaak. Bovendien is dergelijk onderzoek het werk van specialisten. Wie controleert dan Peace Now? Niemand dus. Toch worden de resultaten van het “onderzoek” van Peace Now en vooral hun conclusies klakkeloos overgenomen door Westerse NGO’s, parlementsleden, commissies enz. Tik maar eens Peace Now in Google.com, dan krijg je meteen 2,5 miljoen findings waarvan het gros om die NGO handelt.

      Like

  2. Hoe moet ik de ontruimingen door het leger bij sommige nederzettingen zien dan? Heeft de rechter daar later anders over geoordeeld of was dat strategisch?

    Like

  3. @sommige ‘nederzettingen’ kunnen worden ontruimd als ze op aangetoond prive eigenom liggen, of dat ze in een verkeerde ‘area liggen, waar al een politieke beslissing over is genomen.

    Like

Reacties zijn gesloten.