Waarom blijven de Palestijnen zo wanhopig vredesonderhandelingen ontwijken? [Robin Shepherd]

Dagelijks tijdverdrijf van de gemiddelde Palestijnse jeugd: stenen en rotsblokken gooien naar Joden…

Why are the Palestinians so desperate to avoid peace talks?

Palestijnse verwerpingsstrategie opnieuw ten tonele wanneer hun leiders andermaal een extra ronde (via de VN) afleggen om vredesonderhandelingen met Israël te ontwijken.

door Robin Shepherd
bron: www.thecommentator.com

Misschien de beroemdste opmerking die ooit door een Israëlische regeringsambtenaar werd gemaakt over de Palestijnse tegenzin om een duurzame vrede te smeden, was wellicht die van eenmalig minister van Buitenlandse Zaken Abba Eban in 1973. De Palestijnen, zo zei hij, “missen nooit een kans om een kans te missen.”

Zelfs toen al was dat een trieste verklaring van het overduidelijke. Het verdelingsplan van de Verenigde Naties van 29 November 1947 verwerpende, dat nochtans door Israël werd goedgekeurd en dat een tweestatenoplossing zou voorzien hebben van bij de aanvang van het bestaan van de Joodse staat, hadden de Palestijnen grotendeels hun geloof gelegd dat zij met hun guerilla oorlogsvoering genoeg de Israëliërs de stuipen op het lijf zouden jagen zodat zij van angst zouden wegtrekken, het openlijk terrorisme en het perspectief op binnenvallende Arabische legers zouden de rest doen.

Met de aankondiging van vandaag van de belangrijkste Palestijnse onderhandelaar Saeb Erekat in het achterhoofd, is die laatste gedachte dat andere mensen voor hen het werk wel zouden doen, het nadenken erover zeker de moeite waard. Erekat heeft meer details vrijgegeven van de Palestijnse plannen voor erkenning van een Palestijnse staat op de 1967-lijnen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in de loop van de maand.

The Jerusalem Post bericht dat Erekat gelooft dat de resolutie “de voorwaarden voor Palestijnse onderhandelingen met Israël” zou vastleggen. Erekat werd geciteerd zeggende dat “Niemand gesproken heeft over het annuleren van het vredesproces.”

Dit is, eerlijk gezegd misleidend. Om te beginnen zijn de Israëliërs terecht wantrouwig tegenover praktisch om het even wat dat komt uit de Algemene Vergadering of van zijn aangesloten instellingen. Het idee dat zij opgewekt de opgelegde voorwaarden voor vredesgesprekken zullen goedkeuren van een organisatie die wordt bevolkt door mensen die hardop dromen van de vernietiging van het land, is een verkeerd begin.

Gelijktijdig zijn de lijnen van 1967 voor Israël onverdedigbaar. Zij waren zelfs geen grenzen; maar amper wapenstilstandslijnen waar de soldaten ’s nachts aan het uitrusten waren tijdens een onderbreking van de vijandelijkheden volgend op de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog.

Zelfs met de veelvuldig opgeschepte land-om-land ruilhandel die om het even welk echt wereldscenario voor een tweestatenoplossing zou samengaan, is het begrip dat de 1967-lijnen, eerder dan “verdedigbare grenzen”, de basis zouden moeten vormen voor een vredesovereenkomst, ronduit belachelijk te noemen.

Maar laat me terugkomen op het punt waarnaar hierboven wordt verwezen. Waarom zijn de Palestijnen zo gretig om iemand anders ertoe te brengen om voor hen de voorwaarden van vredesonderhandelingen te laten bepalen? Israël, bedelt hen zowat praktisch om weer rond de onderhandelingstafel plaats te nemen en zonder pre-condities directe besprekingen te houden. Waarom trachten zij die dan zo wanhopig te vermijden?

Wat Erekat ook maar zegt, de Palestijnen moeten, meer dan om het even wie, weten dat de inspanningen om de voorwaarden van om het even welke onderhandelingen via de Verenigde Naties, zinvolle besprekingen veel minder waarschijnlijk maken, zo niet onmogelijk. Dus, welk spel spelen zij dan?

Deprimerend genoeg komt het altijd neer op dezelfde oude verwerpingsstrategie (rejectionisme) die de Palestijnen hebben aangenomen sinds zij decennialang geleden de tweestatenoplossing weigerden. Als er ook maar één kans te missen is, dan missen zij die wel. En als er een afleiding (of excuus) te vinden is, vinden zij die ook wel.

Deze dagen praten (sommigen van) hun leiders het gekende gesprek ‘over twee staten die zij aan zij in vrede en veiligheid naast elkaar leven’. Maar wanneer het erop aan komt slagen zij er nooit in de weg te volgen tot op het einde.

Een verbijsterde Bill Clinton kreeg deze realiteit bruusk in het aangezicht gegooid toen Yasser Arafat de tweestatenoplossing verwierp, terwijl Israël ze al had goed gekeurd, tijdens zijn verwoede pogingen als makelaar voor de vrede in 2000 en 2001.

Er is altijd wel een reden om “neen” te zeggen; altijd wel een manier gevonden om te vermijden over een kwestie rond de tafel te gaan zitten en zinvolle besprekingen te houden; altijd wel één of ander voorwendsel om het conflict niet te beëindigen.

Welja, vraagt u zich misschien af…. waarom is dat altijd zo?


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “De vraag aller vragen.”

2 gedachtes over “Waarom blijven de Palestijnen zo wanhopig vredesonderhandelingen ontwijken? [Robin Shepherd]

  1. Omdat ze dan hun slachtofferrol moeten opgeven en er dan niets anders overblijft dan een gefingeerde naam en geen identiteit.

    Deze comfortabele positie (voor vorige, huidige & toekomstige Palestijnse leiders) zorgt ervoor dat hun Zwitserse bankrekeningen goed gevuld blijven.

    De duizenden hulpverleners spinnen er over hun hoofden, ook goed garen bij.

    Met andere woorden, iedereen is tevreden (behalve domme Europeanen die het willen oplossen).

    Like

    1. Ik denk dat de Palestijnen geen vrede willen omdat ze Israël en de Joden weg vervloeken. Geen Palestijnse staat naast Israël maar in de plaats van.

      Ze willen wel onderhandelen over een Palestijnse staat, maar dan enkel met het doel de aftocht van de Joden organiseren en de val van Israël voorbereiden en misschien (op z’n best) de verdeling van de Israëlische inboedel praktisch te realiseren. Tenminste voor zolang ze op dat moment nog in een humane bui verkeren.

      In het slechtste geval wordt het gewoon één vreselijke koppensnellerij, zeg maar een Arabische heruitgave van de Holocaust onder de nazi’s.

      Like

Reacties zijn gesloten.