Requiem voor een tweestatenoplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict [Carlo Strenger]

Ook bij de linkse rakkers en fans van het Israëlische dagblad Haaretz begint stilaan de realiteit door te dringen: de tweestatenoplossing is op sterven na dood. In werkelijkheid heeft de tweestatenoplossing nooit een toekomst gehad wegens de onwil van de Palestijnen en de Arabieren om een vredesakkoord met Israël af te sluiten. Voor wat hoort wat. Echter, telkens een vredesakkoord gestalte begon te krijgen werd de lat door de Arabieren opnieuw wat hoger gelegd (of begonnen een nieuwe aanvalsoorlog of een zoveelste Intifada):

Terugkeer naar Israël van ca. vijf miljoen Palestijnse nep-vluchtelingen uit de Arabische buurlanden; Israël moet zich terugtrekken achter de onverdedigbare “Auschwitz-grenzen” van april 1949 (die de Arabieren toen ook niet en ook later nooit aanvaard hebben); de nederzettingen op de Westbank moeten ontruimd worden (500.000 Joden moeten oprotten om een Judenrein vaderland voor de Palestijnen te creëren); en Jeruzalem (dat door de Arabieren en Westerlingen immer en smalend ‘Oost’-Jeruzalem wordt genoemd en waar nog eens 250.000 Joden wonen en dus moeten oprotten) zou de hoofdstad moeten worden van een Islamistisch Kalifaat Palestina waar Hamas en Al Fatah de lakens uitdelen, tenzij ze elkaar vóór die tijd al hebben opgevreten. Zelfs Joodse wijken en gemeenten die in het Niemandsland werden opgebouwd, worden door de Verenigde Naties opeens ‘nederzettingen’ genoemd en moeten verdwijnen met inbegrip van hun 80.000 inwoners. Wat het algemeen totaal van op te rotten Israëlische Joden brengt op 830.000 mensen!

Ziet u een dergelijke omvangrijke exodus met inbegrip van de verwoesting van alle Joodse huizen, scholen, synagogen, fabrieken en industriezones al gebeuren? Nee, nooit. Niets en nooit van dat alles zal ooit gerealiseerd worden. Tenzij het Volk van Israël opeens en massaal zelfmoordneigingen krijgt of Iran een alles verwoestende atoombom dropt op de Joodse staat. Tot slot: Vrede met Israël kan enkel betaald worden met wederzijdse vrede en geen sjekel meer. Israël heeft al genoeg betaald en er niks voor teruggekregen. Punt. Over and out.

Requiem for a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict

Er zijn zo van die momenten dat de waarheid in je gezicht vliegt en dat je je realiseert dat jouw politieke programma niet langer haalbaar is. Maar terwijl ik geen alternatief heb, besef ik tegelijk dat één ding vaststaat: de tweestatenoplossing is ten dode opgeschreven.

door Carlo Strenger
bron: Haaretz [www.haaretz.com]

Nachum Barnea wordt in Israël beschouwd als één van de invloedrijkste journalisten van het land, onafhankelijk in zijn oordeel, eerlijk in zijn berichtgeving en analyses. Een paar dagen geleden schreef hij voor Ynet een openhartige kolom waarin hij tot de conclusie komt dat het nederzettingen project zijn doel heeft bereikt: de situatie ter plaatse is onomkeerbaar en de tweestatenoplossing behoort niet langer meer tot de mogelijkheden.

De context van de kolom was het bezoek van Barnea aan Migron, een buitenpost die momenteel onder de schijnwerpers staat van de Israëlische media. De Palestijnse eigenaar van het land beweert dat hij het nooit verkocht en het Hoogste Hof van Israël besliste dat het moet worden geëvacueerd.

Maar Barnea is niet erg onder de indruk van deze uitspraak. Rond Migron zijn er veel andere nederzettingen waar niemand aan komt, omdat zij niet op privégronden werden gebouwd. Barnea beweert dat dit het Hoogste Hof verandert in een medeplichtige van het nederzettingen project:

“De eerste zonde werd begaan door het Hooggerechtshogf. In het tweede decennium na de Zesdaagse Oorlog, toen de nederzettingen onderneming werd omgezet van een marginale gril naar het primaire regeringsbeleid in de gebieden, werd het Hooggerechtshof gevraagd om zijn houding te bepalen door over een reeks petities te beslissen. In de loop van de jaren negeerden de rechters van het Hof de internationale wet, die verbood om nederzettingen op te richten op veroverd land en concentreerden zich in plaats daarvan op de kwestie van het eigendomsrecht: De Joden worden toegelaten om zich overal in de Westbank te vestigen in zoverre dat het land geen Palestijns bezit is.”

Barnea haalt zelden dergelijke uitgsproken meningen aan. Hij werd geïnterviewd in het populaire TV-programma “London and Kirschenbaum“, en zei dat de overheden van zowel Israël als Palestina niet bereid zijn of de prijs kunnen betalen van het uitvoeren van de tweestatenoplossing daaruit besluitend dat “Iedereen wel weet hoe dit zal eindigen”. Wanneer hem gevraagd werd wat hij daarmee bedoelde, antwoordde hij: “Er zal een bi-nationaal westen zijn aan de Jordaan… de tweestatenoplossing is niet meer mogelijk.“

Dit was natuurlijk een verrassing: de meeste centrum-linkse politici en commentatoren hebben een standaardregel: “Iedereen weet hoe het Israël-Palestina zal eindigen”. Het wordt in het algemeen als vanzelfsprekend aangenomen dat zij de tweestatenoplossing uitvoeren zoals die door Clinton in 2000 werd voorgesteld. Barnea veronderstelt dat deze opgedane wijsheid op dit punt verstoken blijft van om het even welke realistische fundering.

Op het einde van deze zomer van 2012, kan ik geen enkel coherent plan zien dat rekening houdt met de situatie ter plaatse. Enkel extreemrechts in Israël neemt een duidelijk standpunt in. De nationalistische religieuze rabbijnen zeggen eenvoudigweg dat de Palestijnen geen politieke rechten zullen hebben in het Groter Land van Israël en enkele vooraanstaande kolonisten zeggen dat de Israëlische democratie door een theocratie moet worden vervangen.

De meeste leiders aan de gematigde rechterzijde van Israël leggen geen duidelijke verklaringen af. De woordvoerder van de Knesset, Reuven Rivlin, en de voormalige Likoed minister Moshe Arens zijn prijzenswaardige uitzonderingen: zij vinden dat Israël de Westbank zou moeten annexeren en de Palestijnen volledige politieke rechten geven, terwijl het zijn Joodse karakter moet handhaven. Het probleem is echter dat zij dit baseren op een theorie van Yoram Ettinger die zegt dat er slechts 1,5 miljoen Palestijnen op de Westbank wonen. Niemand van de professionele demografen van Israël onderschrijft dit idee en ook Israël’s Centrale Dienst voor de Statistiek doet dat niet.

De situatie is op zijn zachtst uitgedrukt onsmakelijk te noemen: Extreemrechts in Israël pleit voor een theocratische apartheid en gematigd rechts bouwt zijn politiek programma op demografische illusies, of denken dat de Palestijnen zich wel zullen settelen als één of andere vrijgemaakt Bantoestan. Het centrum en de linkerzijde blijven stilletjes om de eenvoudige reden dat zij geen coherente houding hebben. Zij verkiezen om over sociale en economische kwesties te spreken en de olifant in het midden van de ruimte te negeren.

Ik kwam tot de conclusie dat de tweestatenoplossing dood was op het einde van 2011 toen de vraag van Mahmoud Abbas om erkenning van Palestina door de Verenigde Naties werd afgewezen. Sinds ik deze beoordeling publiceerde, hebben vrienden en lezers gevraagd wat ik als alternatief kon aanbieden. Sommigen meenden dat ik definitief naar de extreemlinkerzijde was overgelopen die de éénstaatoplossing ondersteunt; anderen dachten dat ik me naar de rechterzijde had bewogen.

Geen van beiden is het geval. Er zijn van die momenten dat de werkelijkheid in uw gezicht vliegt en waarin u zich realiseert dat uw politiek programma niet meer haalbaar is, ook al onderschrijft u op geen enkele wijze één van de voorgestelde alternatieven. Ik haal niet veel voordeel uit door in goed gezelschap te vertoeven: De restanten aan Israël’s linkerzijde bewijzen lippendienst aan de tweestatenoplossing, goed wetende dat er niet langer een manier bestaat om die uit te voeren.

Mijn gesprekken met Europese diplomaten en politici genereren de indruk dat hetzelfde geldt in West-Europa. Bij gebrek aan een alternatief voor de tweestatenoplossing, hebben de Europese overheden geen alternatieve conceptie onderschreven, maar zij beginnen te realiseren dat de tweestatenoplossing niet zal gebeuren.

Aangezien ik geen coherente strategie heb voor te stellen, zal ik eindigen met een meer algemene historische bezinning: in het Midden-Oosten is momenteel in omwenteling aan de gang. Behalve Egypte, Iran en Turkije, bezit niemand van de staten enige historische diepgang en de meesten van hen hebben nooit politieke cohesie gekend van zodra de dictators werden verwijderd. Niemand kan veilig voorspellen hoe de kaart van het Midden-Oosten er binnen een decennium zal uitzien: voor beginnelingen is het zeer onduidelijk of Syrië nog langer als een eengemaakte staat zal blijven bestaan na de val van Assad. Andere staten kunnen eveneens uiteen vallen langsheen etnische en religieuze lijnen.

Het kan zeer waarschijnlijk zijn dat het Israëlisch-Palestijnse conflict slechts een weerspiegeling is van de inherente instabiliteit in het Midden-Oosten. Jammer genoeg betekent dit dat het uiteindelijke lot van het gebied – met inbegrip van dat van Israël – zal bepaald worden door blinde historische krachten eerder dan door vooruitziendheid en planning.

“Jeruzalem is geen ‘nederzetting’, het is de hoofdstad van Israël”


Met dank aan Jan H. voor de hint.

Een gedachte over “Requiem voor een tweestatenoplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict [Carlo Strenger]

  1. De zogenaamde tweestaten oplossing is geen oplossing, de PA wil een 1 staat oplossing, de Palestijnen willen van de kaart vegen, dat is het doel naar waar ze streven.
    Elk land of de VN die Israël willen vernietigen zal te maken krijgen met de God van Abraham, Isaak en van Jacob.

    Like

Reacties zijn gesloten.