Rachel Corrie, die zich in 2003 voor een bulldozer gooide, was geen vredesactiviste [Jonathan S. Tobin]

De 23-jarige zelfmoordactiviste Rachel Corrie van de ISM, die maandenlang met ware doodsverachting kat en muis speelde met de Israëlische bulldozers, verloor uiteindelijk niet enkel het gevecht tegen de machines maar ook tegen het gezond verstand. Het verdict van de rechter in Haïfa was onverbiddelijk: de dood van Rachel Corrie was een ongeval, te wijten aan haar eigen roekeloos gedrag. Het IDF treft geen enkele blaam. Maar voor linkse Israëlbashers blijft Rachel Corrie een icoon en een martelares die ijverde voor vrede en vrijheid voor de Palestijnen. Boerenbedrog natuurlijk. Rachel Corrie was helemaal geen vredesactiviste, integendeel. Lees ook hier op Brabosh.com: “De mythe van Rachel Corrie achterhaald door de waarheid” door Giulio Meotti”  (plaatje van 16.03.2003 kort voor haar dood / foto Reuters)

Rachel Corrie Was No Peace Activist

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com

Het verdict dat vandaag (28 aug. 2012) door een rechter in Haifa werd uitgesproken na een proces dat door de ouders van Rachel Corrie werd ingediend, zal overal door Israelbashers worden afgekeurd, en gezien worden als een bevestiging van hun groezelige mening over het rechtssysteem van het land.

Voor hen is Corrie, een 23-jarig lid van de International Solidarity Movement die in 2003 werd gedood, een martelares voor de zaak van vrede en vrijheid voor de Palestijnen. Zij blijven geloven dat Corrie doelbewust door een Israëlische bulldozer werd overreden die huizen neerhaalde van onschuldige Arabieren.

Maar zoals het de rechter terecht opmerkte, is haar dood een betreurenswaardig ongeval met dodelijke afloop, veroorzaakt door haar eigen roekeloos gedrag.

De structuren die zij probeerde te beschermen door voor een bulldozer te gaan liggen, waren de ingangen van tunnels langsheen de grens tussen Egypte en Gaza, waar munitie en explosieven werden gesmokkeld om onschuldige Israëliërs te doden. Meer nog naar de kern van de zaak, het idee dat Corrie in Gaza was om de vrede te bevorderen is een mythe gebleken. Het doel van de activiteiten van de International Solidarity Movement in Gaza was om de terroristen van Hamas en Al Fatah te beschermen en om het Israëlische leger (IDF) te verhinderen van het uitvoeren van maatregelen om de stroom van wapens en acties van terroristen tegen te houden.

Als de ouders van Corrie, die kosten noch moeite spaarden om de staat Israël voor haar dood verantwoordelijk te houden, al iemand zouden moeten vervolgen, dan is het de organisatie die deze dwaze Amerikaanse naar Gaza zond en haar doelbewust in gevaar brachten.

De ouders van Rachel Corrie krijgen een portret van hun dochter ten geschenke, hun aangeboden door terroristenleider Yasser Arafat in zijn hoofdkwartier in Ramallah, september 2003 ten tijde van de Tweede Intifada

Tijdens het afgelopen decennium, hebben pro-Palestijnse groepen en activisten hun uiterste beste gedaan om de legende van Corrie als een Amerikaanse idealiste te polijsten, van wie de dood het Israëlisch kwaad te doen oplichten onder een schijnwerper. Haar agenda werd aangepast door acteur Alan Rickman en Katherine Viner in een toneelstuk “My Name is Rachel Corrie”, die in Loden massa’s volk naar de zalen trok maar hel wat minder positief onthaald werd in New York. Het toneelstuk was het belangrijkste wapen in een propagandacampagne bedoeld om de wereld ervan te overtuigen dat Israël barbaarse misdaden beging tegen de hulpeloze bevolking van Gaza.

Maar de waarheid over de International Solidarity Movement was zeer verschillend dan wat op het podium werd voorgesteld. Eerder dan het bepleiten van een twee-statenoplossing, kant de groep zich tegen het bestaansrecht van de Staat Israël en verzet zich alle zelfverdedigings maatregelen namens de Joodse staat. Wat in Gaza gebeurde in de tijd van Corrie daar actie voerde, gebeurde was een uitputtingsoorlog van terroristen waarin de Palestijnen trachten Israël op de knieën krijgen tijdens een zelfmoordbommencampagne en andere aanslagen die in het verloop van de Tweede Intifada aan meer dan 1.000 Israëliërs het leven kostte.

In het stuk “My name is Rachel Corrie” hoort u daar helemaal niets over noch om het even wat van haar aanhangers over haar activiteiten. Noch ziet u een foto van Rachel Corrie die in de periode werd genomen, haar gezicht verwrongen van woede en razernij wanneer zij in het gezelschap van Palestijnen een Amerikaanse vlag verbranden (2 plaatjes hieronder).

“Teaching the Children of Gaza”. Rafah, Gaza, 15 februari 2003. Een door het dolle heen razende Rachel Corrie toont Palestijnse kinderen hoe zij een namaak Amerikaanse vlag moeten verscheuren tijdens een openbare manifestatie van Hamas. Rachel Corrie een vredesactiviste? Een martelares voor de vrede of was zij eerder een martelares van Hamas? [bron]

Maar, zoals de Britse journalist Tom Gross in een memorabel artikel in 2005 schreef getiteld “The Forgotten Rachels” lijken diegenen die de cultus van Rachel Corrie promoten, maar weinig te geven om de Joodse meisjes en vrouwen met dezelfde naam die werden afgeslacht door terroristen die de ISM activiste in bescherming nam.

Wat de details betreft omtrent het incident, was de dood van Corrie ongelukkig. Maar zoals de rechter zei in zijn oordeel, was haar dood een ongeval tijdens “een militaire actie bedoeld om terroristische activiteiten te verhinderen.” Zoals The Times of Israël opmerkte:

“De bevelhebber van de troepen ter plaatse, een majoor van de infanterie, getuigde vorig jaar dat de activisten herhaalde waarschuwingen om weg te gaan negeerden en zijn soldaten in gevaar bracht. “Het was een oorlogszone”, getuigde hij tijdens het proces in de rechtszaal. De rechter herhaalde die beschrijving in het verdict van dinsdag, zeggende dat sinds van uitbarsting van het geweld in september 2000 tot aan de dag van de dood van Corrie, zowat 6.000 handgranaten werden geteld die naar hen werden geworpen in dat gebied, evenals 1.400 vuurgevechten, 150 explosieve apparaten, 200 anti-tank raketten en meer dan 40 mortiergranaten werden afgevuurd.”

Zoals de rechter in zijn verdict zei: “Zij koos ervoor om zichzelf in gevaar te brengen. Zij kon ver van het gevaar hebben gehouden zoals om het even welke andere redelijke persoon gemakkelijk zou gekund hebben.”

De Joodse Rachels die stierven in de handen de Palestijnse vrienden van Rachel Corrie, hebben deze kans niet gekregen. Zij werden weggeblazen of neergeschoten door Palestijnen die hun munitie hadden gesmokkeld doorheen dezelfde tunnels die Corrie beschermd, terwijl ze een auto bestuurden, in een grootwarenhuis winkelden of gewoon in hun eigen huis zaten. Maar over hen worden geen toneelstukken opgevoerd.

Rachel Corrie had zich niet voor een bulldozer moeten zetten temidden van de verwarring van een militaire actie in een oorlogsstreek waarin zij partij had gekozen. Haar dood was even zinloos als de Intifada. Hadden de Palestijnen de aanbiedingen van Israël geaccepteerd voor een onafhankelijke staat in 2000 en 2001 (en opnieuw herhaald en afgewezen in 2008), zou er geen nood zijn geweest aan om het even welke vijandigheden in Gaza. Maar zij kozen oorlog in plaats van vrede en werden geholpen door dwazen zoals Corrie in deze futiele daad.

De vrede zal nooit in het Midden-Oosten komen zolang de Palestijnen zich blijven toeleggen op de vernietiging van Israël en zolang zij kunnen rekenen op de steun van Westerse elites en pelgrims zoals Corrie, om hun moordende activiteiten verder te zetten.

Video: The Forgotten Rachels


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

2 gedachtes over “Rachel Corrie, die zich in 2003 voor een bulldozer gooide, was geen vredesactiviste [Jonathan S. Tobin]

  1. ik zag op BBC world de bekendmaking van het vonnis en in plaats van te zeggen “de rechtbank heeft beslist” werd er gezegd dat Israelische rechtbanken er bekend om staan om mild te zijn als het om “misdaden tegen activisten/paljastijnen gaat,volgens de Journalist in kwestie was dit eigenlijk te verwachten,een democratie onwaardig.(al is opgevallen? Israel is enkel een democratie als er iets gebeurt zoals dit vonnis,)

    blijkbaar is er alleen “recht geschiedt” als men alles wat Israel of al wat Joods is kan veroordelen terecht of niet terecht dat speelt geen enkele rol.Jodenhaat des te meer maar dat soort onrecht wordt niet veroordeeld maar toegejuicht !

    “Miss Rachel Corrie” is geen slachtoffer van haar eigen domheid of van het brainwashen door anderen.
    Rachel Corrie heeft gekozen voor haat en diezelfde haat heeft haar het leven gekost.

    Immanente rechtvaardigheid of hoe je het ook wil noemen…

    Like

  2. De énige juiste reactie v.h. gerecht!

    Rachel Corrie is het slachtoffer geworden van haar eigen domheid én van de mensen die haar gebrainwashed hebben. Haar ouders, die Israel de schuld geven van haar dood en niet de waarheid willen accepteren dat hun dochter uit vrije wil & eigen keuze een helpster van moordenaars & terroristen was die door een stom ongeluk om het leven kwam treft net zoveel blaam.

    Zij hadden haar moeten inwijden in de (échte) geschiedenis v.h. MO en haar moeten waarschuwen voor de gevaren van haar keuzes. Het feit dat ze dit niet gedaan hebben bewijst dat diep in hun hart ze wel wisten dat de ”vijand” Israeli’s waren die hun dochter nooit opzettelijk iets zouden aandoen.

    De ”andere Rachels”, die door de Palestijnse moordenaars met de steun van de Rachel Corries van deze wereld werden vermoord, hadden deze keuze niet. Zij werden opzettelijk vermoord, alléén omdat ze toevallig Israelische Rachels waren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.