Zeven jaar na ‘disengagement’ Gush Katif Gaza: Was het juist om gras in zand te veranderen? [Giulio Meotti]

Gaza, 2005. Zicht op Neve Dekalim, één van de 21 Joodse gemeenten in de Gazastrook, samen het Blok van Gush Katif genoemd. In augustus 2005 verdween definitief al het groen, alle huizen, scholen en synagogen, serres, landbouwbedrijven, alles weg, platgegooid, geplunderd. Compleet verdord, alleen maar zand is wat rest van deze eens zo bloeiende Joodse kolonie. 3.500 Palestijnse arbeiders uit Gaza verdienden er hun dagelijks brood. Ook zij werden slachtoffers. Na de uitvoering van het ‘disengagement’ plan stonden ze allen op straat, werkloos en berooid…. tot op vandaag. Geen winnaars, alleen maar verliezers, aan beide zijden van het conflict. Enkel Hamas en het dozijn andere terreurgroepen in Gaza floriseerden. Vanaf de puinhopen van Gush Katif zal het vanaf dan jarenlang raketten en mortiergranaten regenen op Israël.

Gush Katif Remembered: Was it Right to Turn Grass Into Sand?

door Giulio Meotti [Arutz-7]

Zeven jaar geleden, vernietigde Israël de Joodse gemeenschappen in de Gazastrook, algemeen gekend als Gush Katif [het Katif Blok]… Gush Katif verdween met zijn mooie broeikassen, boomgaarden, bloemen, rode daken, straten, fabrieken, gewassen, scholen en synagogen.

De Joden verlaten Gush Katif

Het afschuwelijke ontwortelen van de Joodse ingezetenen is om “vrede” met de Arabieren te bereiken is één van de vreselijkste hoofdstukken in de korte geschiedenis van Israël geweest.

Dagelijks werkten er gemiddeld 3.500 Palestijnse handarbeiders werkte in Gush Katif voorafgaand aan de evacuatie. Allemaal verloren zij hun banen. Het gebied werd omgevormd in een ander Libanon, met Arabieren die andere Arabieren afslachtten en “Gush” gebruikten als een uitvalsbasis om aanslagen op Israël te plegen.

Vóór 1967 leefden daar niet eens Bedoeïenen. Dan kwam de Zesdaagse Oorlog en de Joodse pioniers, die het gebied in een landbouwparadijs veranderden.

Als iemand wil zien hoe de 8.000 pioniers er leefden, terwijl zij de woestijn deden opbloeien, kan hij het Gush Katif Museum bezoeken in Jeruzalem, dat door Rabijn Sholom Dov Wolpe werd opgericht, die tevens het Instituut van Rambam Hashalem Torah en S.O.S. organisatie leidt.

Het leven in Gush Katif onder dwang geruild voor een angstig leven in de bom schuilplaatsen van Nitzan, Z-Israël [bron]

Sinds de uitdrijving werden de voormalige bewoners van Gush in de steek gelaten door de staat en de publieke opinie. Eén derde van die loyale Israëliërs is nog steeds werkloos. Het gezin Fogels in Itamar stierf in een andere stad een tragische dood. Sommigen werden gewond toen een raket insloeg op hun nieuwe woning in Nitzan.

Slechts weinigen van de families hebben zich opnieuw gevestigd in een permanente woonst. Omwille van hun leeftijd en hun economische en emotionele situatie, zijn de meeste landbouwers niet teruggekeerd op de arbeidsmarkt.

Gush Katif werd geflankeerd door Rafah in het zuiden, Khan Younis in het oosten, de kust Muwassi in het westen en een strook van vluchtelingenkampen in het noorden. Het was de belangrijkste citadel van Israël, zwaarst beschermde llek in het Midden-Oosten en het meest strategische punt in de Gazastrook. Enkele extra omwegen en toegangspunten boven en onder had voor iedereen de kwestie kunnen oplossen. Maar neen, en staat en de linkerzijde wilden persé de Zionisten een lesje leren. Om het even hoe.

Geen enkele Joodse gemeenschap had meer te lijden onder het Palestijnse terrorisme dan diegenen in Gush Katif. In de eerste negen maanden van de Tweede Intifada, werden meer dan 200 mortiergranaten afgevuurd op Gusk Katif.

Maar niemand in Israël besteedde er aandacht aan.

Niemand besteedde aandacht aan het benarde lot van de kinderen van Gush Katif, die nochtans duidelijk zichtbaar was toen in 2001 drie kinderen van de familie Cohen vreselijk verwond werden.

In 2000, kregen tien families uit Netzarim die gestrand waren aan een grenspost als gevolg van gevechten tussen Israëlische militairen en Palestijnse militanten, een lift naar huis met een legerhelikopter. Zo was hun leven, maar ze hadden gelijk met te zeggen dat zij in Gusk Katif leefden om Tel Aviv te beschermen.

Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog, beschermden de Joden van Kfar Darom in het Blok Katif, de volledige Staat Israël. In maart 1948, met slechts 60 verdedigers, weerde Kfar Darom een Egyptische aanval af en de gemeenschap weerstond twee maanden lang de belegering waardoor het nieuw samengestelde leger de tijd kreeg om zich te hergroeperen.

Soldaat Nachshon Wachsman werd in 1994 door Hamas geëxecuteerd toen het Israëlische leger hem trachtte te bevrijden
de 19-jarige soldaat Nachshon Wachsman (hier naast zijn moeder Esther) werd in 1994 door Hamas geëxecuteerd toen het Israëlische leger de soldaat trachtte te bevrijden

Netzarim keek uit over Gaza City en domineerde de breedte van de Strook, waardoor Israël de mogelijkheid kreeg om het noorden van het zuiden te scheiden. Toen de soldaat Nahshon Wachsman werd ontvoerd, blokkeerden de Israëlische soldaten die opereerden vanuit Netzarim de Gazastrook, om te verhinderen dat de soldaat uit het gebied kon worden gesmokkeld. Later bleek dat Wachsman in Samaria (op de Westbank) werd vastgehouden waar hij door de terroristen werd vermoord.

De mogelijkheid om de twee gebieden van elkaar te scheiden is de reden dat tijdens een vergadering van hoge bevelhebbers, zelfs Yitzhak Rabin met zijn vuist op tafel sloeg en sprak: “Ik wil Netzarim zo veel veiligheid geven zoals wij aan Tel Aviv geven.” In 1986, toen defensieminister Rabin Gush Katif bezocht, vertelde hij aan de inwoners: “Ik geloofde dat in het verleden en ik blijf dat vandaag geloven, dat dit gebied een onafscheidelijk deel van de Staat Israël moet blijven…”

De inwoners van Netzarim waren relatief veilig in het jaar 1992 en het grootste deel van 1993. Zij herinneren er nostalgisch aan hoe het was vóór Yasser Arafat terugkeerde naar het gebied. Joden en Arabieren werkten samen. Israëliërs hadden de gewoonte om naar Khan Younis af te zakken en samen met de Arabieren koffie te drinken. Oslo maakte een einde aan dit alles.

Rabin en Arafat schudden elkaar de hand op het gazon voor het Witte Huis en kwamen overeen dat de Palestijnen Gaza en Jericho zouden besturen. Een paar dagen na de overeenkomst, reden Arabieren door Netzarim zwaaiend met vlaggen en zingend “Itbah al-Yahud! Itbah al-Yahud!” (Dood aan de Joden).

De angst breikte zijn hoogtepunt doen het IDF zich in mei 1994 terugtrok uit de Gazastrook. Het leger trok zich niet enkel terug uit de Arabische gebieden. Het verliet ook Netzarim en de wegen die tot naar de grens leiden. Wekenlang zond het IDF een lege Israëlische bus helemaal over de autoweg van Gaza om de reacties [van de Gazanen] te testen. De bus werd gewoonlijk bekogeld met stenen. Buslijn Nr. 36 tussen Katif en Ashkelon, de meest dichtbijgelegen Israëlische stad, werd dagelijks aangevallen. Het zou enkel het voorspel blijken voor wat Israël nog te wachten stond na de ontruiming van Gush in 2005.

De cynische, misleidende vraag die door de autoriteiten aan het publiek werd verkocht, luidde: “Wie heeft dit Gaza nodig?”

Israël bezweek en vernietigde Gush Katif, het opgeven van iets dat het eenvoudigste was om aan het Israëlische publiek te verkopen, omdat het ver weg van het gebied woonde. Dezelfde mensen die de evacuatie bepleitten schreven hoe zij fantaseerden om van Gaza “een tweede Hong Kong” te maken.

Ironisch, ware het niet zo tragisch.

Gaza blijft het centrum van het flashlicht waarmee elke oorlog begint, sinds het is volgelopen met Arabieren uit Jaffa en uit het hele zuiden van Israël. Twee oorlogen – de Sinai Campagne van 1956 en de Zesdaagse Oorlog in 1967 – werden aangestoken door Gaza dat toen in Arabische handen was. De bron van alle ellende was het onopgeloste probleem van 1948, dat onder het tapijt werd geveegd door de tegenzin van Israël om het probleem onder ogen te zien.

Na Netzarim, namen de Palestijnen Ashkelon als doelwit en zij zullen weldra Tel Aviv bereiken.

De terugtrekking uit Gush Katif produceerde een andere oorlog ipv van er een te verhinderen. Gaza is nog steeds de achilleshiel die Israël de mogelijkheid geeft om zichzelf te verdedigen tegen de PLO-Hamasstaat ten westen van de Jordaan rivier, omdat de Arabieren een voet tussen de deur naar de onafhankelijkheid in Gaza wensen te houden, als eerste fase van hun genocidale plan.

“Eerst Gaza!” werd door de Arabieren aangenomen met de bedoeling om de “geleidelijke ontbinding van de Zionist entiteit” af te dwingen.

14.000 raketten zijn afgevuurd op Israël sinds de Val van Gush Katif en van de Joden van wie de enige misdaad was dat zij het land tot bloei brachten en intussen nog steeds op een nieuwe woning wachten. Dat is de nalatenschap van de vernietiging van Gush Katif: dorre onvruchtbaarheid, kwaadaardigheid en verlatenheid.

En de Iron Dome.

Was het juist om gras in zand te veranderen?

Video: 7 Years of Paradise Lost : Gush Katif in Rememberance

Video: 2005 Gush Katif Uprooting from Israel – The Aftermath