Na een jaar en een half van semi-anarchie is Egypte opnieuw een dictatuur geworden [Guy Bechor]

En wat zou de Amerikaanse president Barack Obama zoal denken over de nieuwe wind die waait doorheen Egypte? Ah, laat maar zitten, we willen het niet eens meer weten… [cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon – Arutz-7]

Egypt a dictatorship again

Na een jaar en een half van semi-anarchie, wordt Egypte opnieuw geregeerd door één persoon: Morsi

door Guy Bechor [Ynet]

Toen alle analisten te maken kregen met het dramatische besluit van de onlangs verkozen Egyptische President Mohamed Morsi om de hoogste militaire bevelhebbers de laan uit te sturen, hadden slechts enkelen het over zijn tweede “presidentiële verklaring” van de dag, die hem controle zagen grijpen tot aan ’s lands grenzen van de macht. Morsi puurde voordeel uit het incident in de Sinai om het verstoten van de hoge ambtenaren te rechtvaardigen, waarbij zijn presidentieel gezag werd uitgebreid tot aan het punt waar het absoluut is.

Morsi is thans het hoofd van de uitvoerende macht, hij benoemt en ontbindt regeringen in Egypte, hij is ook de wetgevende macht in afwezigheid van het parlement en wegens al zijn bevoegdheden kan hij om het even welke wet invoeren die hij maar wenst. Hij is ook verantwoordelijk voor het buitenlands beleid, binnenlands beleid, veiligheid, economie en meer. Hij beëindigt internationale overeenkomsten, interpreteert de grondwet en heeft de bevoegdheid om een werkgroep te benoemen die een nieuwe grondwet zal opstellen.

En zo, na anderhalf jaar van semi-anarchie, is Egypte nogmaals een land dat door één persoon wordt geregeerd – een dictatuur. Maar de huidige dictatuur is nog harder dan die van Mubarak, wiens beslissingen werden genomen samen met het parlement, de politieke partijen en de de gerechtshoven. Hier spreken wij over één man die alles controleert.

Zelfs de jonge revolutionairen, die spraken van democratie en vrijheid van meningsuiting, slaagden er niet in om machtsovername van Morsi op te merken, toe te schrijven aan hun enthousiasme over het ontslaan van de hoge militaire ambtenaren. Er is geen correlatie tussen de huidige autocratie en diegene die Egypte aan de wereld wilde projecteren.

Het is verbazend dat dit alles heeft plaatsgevonden op amper anderhalve maand nadat Morsi zijn kantoren betrok. In die korte tijd heeft hij het leger getemd, de politieke partijen, de gerechtshoven en het overgrote deel van de pers bedwongen. De nieuwe president en de beweging van de Moslim Broederschap die hem steunen, vervangen momenteel de hoofdredacteuren en belangrijkste journalisten door regeringsspreekbuizen.

Dozijnen journalisten worden vervangen door islamistische vertegenwoordigers en volgens de nieuwe instructies is het verboden om de Broederschap of de president te bekritiseren. Het publiceren van karikaturen van de president is ook verboden en de journalisten mogen niet rechtstreeks naar hem of zijn assistenten verwijzen.

De private pers, die begon wortel te schieten in Egypte, werd gemuilkorfd. De private krant al-Dustour (“De Grondwet” – hoe ironisch toch) durfde het aan om de president te bekritiseren? De krant werd prompt verwijderd uit de winkels en verkooppunten. Dergelijke maatregelen werden zelfs niet onder het regime van Mubarak genomen. Een private televisiezender werd gesloten nadat zijn eigenaar, Tawfiq Okasha, het waagde om pro-Israël opinies uit te spreken en iedereen die een ‘overdreven’ hoeveelheid onafhankelijkheid toont, wordt voor de rechtbank gedaagd, dat alles in naam van de “voltooiing van de revolutie.”

Israël heeft een lange geschiedenis van ontgoochelingen in Egypte. In de voorbije decennia, werd elke poging om de betrekkingen te verstevigen en de economische samenwerking te verbeteren verworpen door Egypte omdat “normalisering van de banden” met Israël verboden is, alsof de landen nooit een vredesverdrag hebben ondertekend. Het resultaat van deze verwerping is dat het BBP van Egypte per inwoner 3.000 dollar is, vergeleken met dat van Israël dat 30.000 dollar bedraagt, een tienvoud dus.

Thans, sinds Egypte de volgende fase van zijn geschiedenis ingaat met een autocratisch regime, heeft Israël geen verwachtingen meer, behoudens dan een minimale stabiliteit langsheen de grens. Dat is het dan zowat. Niemand in Israël koestert om het even welke illusies betreffende economische samenwerking, die aan beide kanten ten goede zou gekomen zijn. Israël kan Egypte enkel succes wensen met de weg die het heeft gekozen en zijn voortgezette zoektocht naar een identiteit.

2 gedachtes over “Na een jaar en een half van semi-anarchie is Egypte opnieuw een dictatuur geworden [Guy Bechor]

  1. En wat zeggen onze Europese media genieën, onze objectieve ‘observers’, degenen door wie het brein van de gemiddelde EU burger wordt ge(mis)vormd, hiervan? Opeens is er totale media stilte en wordt er fanatiek gefocused op de rebellen & bevrijdingsleger van Syrie, waarvan geen mens weet (zeker onze Europese media kneusjes niet) wie het zijn en wat ze willen.

    Een ding is zeker de messen blijven geslepen, maar voor de Europeanen is het over als de ‘beul van de week (Assad) weg is en ze weer over kunnen gaan tot de orde van de dag, naar het onderwerp waarin zij wél specialisten zijn….de “Palestijnen”, de “Settlers” en het “internationaal recht”.

    Dictatuur, burgeroorlog, interne moordpartijen, allemaal tweederangs nieuws!

    Like

  2. En toch als je die hele arabische lente bekijkt door een Christelijke bril, is het verloop helemaal niet zo vreemd of schokkend. De Bijbel spreekt over een moeilijke tijd voor Israël (Jakobs benauwdheid) en dat het steeds meer alleen komt te staan in de wereld. Ook spreekt de Bijbel van een (nog te nemen) ultieme poging van de omliggende landen om Israël ‘van de kaart te vegen’. Laten nou net die landen waar een revolutie is geweest genoemd worden als zijnde ‘aanvallers’.

    In de situatie waarin die landen zich bevonden (de leiders althans) konden zij het nog wel eeuwen uithouden met Israël in hun regio. Om bepaalde profetiëen uit te laten komen moest er wel iets drastisch veranderen in die landen. Geen verandering zoals wij die graag zien en wat zij ons vertellen op de journaals zoals; Vrijheid van meningsuiting, democratie, enz. Maar verandering in regime die van Israël weer een echte hoofdzaak maakt. (Kijk alleen al naar Egypte waar een groot deel van de bevolking al begint te morren over het vredesakkoord met Israël.)

    -Voor mij was het al na een paar dagen duidelijk. Eerst zagen we nog de gewone burger die op pleinen schreeuwde/demonstreerden voor democratie, vrijheden, enz. Een paar dagen later waren het alleen nog maar gewapende conflicten waarbij de ene nog harder ‘allahu akbar’ probeerde te schreeuwen dan de andere. ‘allahu akbar’ schreeuwen en tegelijker tijd pleiten voor vrijheden voor de mensen, strookt in mijn ogen niet.-

    Ik weet dat voor vele niet-Christenen dit een groot gezwam is. Echter, ik kan er zelf ook maar weinig aan doen dat ik het geloof heb gekregen. Tevens is het niet aan mij hoe bepaalde profetiëen in vervulling gaan en op wat voor een manier. Maar kijkend naar de situatie en plaatsend in een bepaalde contex, voelt het dat zo langzamertijd steeds duidelijker wordt dat de puzzelstukjes op hun plaats vallen.

    Like

Reacties zijn gesloten.