Amerikaans Joods meisje wint goud, eert Israëlische vermoorde atleten en veroordeelt Jacques Rogge

De Amerikaans-Joodse 18-jarige Alexandra Rose “Aly” Raisman won gisteren de gouden medaille voor ritmisch turnen op de Olympische Spelen te Londen. Op de tonen van het overbekende Joodse feestlied “Hava nagilla” (Laat ons gelukkig zijn) danste zij zich een weg naar goud! [zie videoclip onderaan deze tekst.]

Dat ze trots is op haar Joodse afstamming, bleek even later in een interview dat ze weggaf in de New York Post. Interview waarin zij verwees naar de Elf van München die door een Palestijnse splintergroep werden vermoord tijdens de OS van 1972. Tegelijk haalde ze bijzonder scherp uit naar IOC president Jacques Rogge die weigerde om één minuut stilte in te lassen voor de Elf tijdens de openingsceremonie. Lees hierna het volledige (Engelstalige) interview:

Jewish gal shows up IOC with a gold salute to Munich 11

bron: http://www.nypost.com

It wasn’t a gloved-fist salute from the medal stand, but Jewish-American gymnast Aly Raisman made quite a statement yesterday by winning a gold medal and invoking the memory of the Israeli athletes killed 40 years ago in Munich. Raisman finished first in the women’s floor exercise, but she deserves to have another medal draped around her neck for having the chutzpah to face the world and do what needed to be done and say what needed to be said.

At the same Olympic Games where bigoted organizers stubbornly refuse to honor the slain athletes with a moment of silence, 18-year-old Raisman loudly shocked observers first by winning, then by paying her own tribute to 11 sportsmen who died long before she was born. And if that weren’t enough, she won her event with the Hebrew folk song “Hava Nagila” playing in the background.

“Having that floor music wasn’t intentional,” an emotional but poised Raisman told reporters after her performance. “But the fact it was on the 40th anniversary is special, and winning the gold today means a lot to me.” Then Raisman stuck the landing. “If there had been a moment’s silence,” the 18-year-old woman told the world, “I would have supported it and respected it.”

It was 40 years ago at the 1972 Munich Games that members of the Israeli Olympic delegation were taken hostage and eventually killed by Palestinian radicals. Executed in the massacre were 11 Israeli athletes and officials and a West German police officer. The martyrs were remembered this week during a London ceremony filled with sadness and reflection. But not a peep about them has been said publicly in the one place where it counts — at the Summer Games on Olympic soil.

The International Olympic Committee and its president, Jacques Rogge, have refused to properly honor the dead, arguing that the opening ceremony wasn’t an appropriate forum for a moment of silence. But if the opening ceremony is good enough for James Bond and Mr. Bean, it’s hard to understand why it’s not good enough for 60 seconds of solitude.

“Shame on you International Olympic Committee because you have forsaken the 11 members of your Olympic family,” said Ankie Spitzer, whose husband, Andre, an Israeli fencing coach, was gunned down in the massacre. “You are discriminating against them only because they are Israelis and Jews,” she went on.

Rogge was an athlete himself at the very Games where the massacre took place, representing Belgium on the sailing team. “Even after 40 years, it is painful to relive the most painful moments of the Olympic movement,” Rogge said at an unaffiliated service before Spitzer spoke. “I can only imagine how painful it must be for the families and close personal friends of the victims.”

But by refusing to hit the pause button for a measly 60 seconds, Rogge and other organizers have committed a sin nearly as grave as denying there was ever a Holocaust. Were it not for young Aly and her wedding dance/bat mitzvah accompaniment, the Munich dead may have never gotten their due. “I am Jewish, that’s why I wanted that floor music,’’ Raisman said. “I wanted something the crowd could clap to, especially being here in London. It makes it even much more if the audience is going through everything with you. That was really cool and fun to hear the audience clapping.’’

Raisman’s eyes opened as wide as the gold medal she would win when the judges announced her score of 15.600 points after her mistake-free routine. Her top finish was the first by an American woman in the Olympic floor exercise, and the win gave Raisman her second gold medal. Raisman admitted the 40th anniversary of the Munich Games made her “hora” gold even more special. “That was the best floor performance I’ve ever done, and to do it for the Olympics is like a dream,’’ Raisman said.

Video: Aly Raisman Floor – 2012 USA Gymnastics Olympic


Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor deze hint en deze hint.

7 gedachtes over “Amerikaans Joods meisje wint goud, eert Israëlische vermoorde atleten en veroordeelt Jacques Rogge

  1. Wat de bobo’s van de olympus niet durven/kunnen/willen, doet dit meisje wel! Ze is geboren in 1994 en durft het establisment aan. Maar we lezen het niet in de main stream media.

    Over de main stream media nog: deze morgen hoorde ik op het persoverzicht dat Yves Desmet zich boos maakt op allerlei wan/randtoestanden op de olympische spelen. NIET over het schandaal dat de moord op de Israelische athleten niet herdacht wordt maar wel o.a. ook over het feit dat we op tv geen beelden kregen van de reeksen 800 m vrouwen waarin de Saoedische loopster meedeed -met hoofddoek, lange mouwen en jogging. Een gebrek aan durf volgens hem.

    Is er ergens een journalist die wel goed zijn huiswerk doet? Deze loopster Sarah Attar is geboren en getogen in California waar ze ook aan een universiteit studeert. Op foto’s ziet ze er uit als elk US of A girl -korte broek en zonder hoofddoek! De schijnheiligheid van het olympisch comitee is doen alsof dit een grote overwinning is voor de vrouwen, daar waar het toegeven is aan de sjeiks van SA en een stap achteruit voor de vrouwen. Hoe lang gaat het nu duren vooraleer ook vrouwen uit andere landen (Marokko, Egypte, Pakistan…) met hoofddoeken zullen verschijnen. En Yves Desmet… hij raaskalt in het duister en erger: laat zijn lezers in het duister.

    Sarah Attar eindigde als laatste in haar reeks.

    Like

    1. In tegenstelling tot Yves Desmet heb ik het Saoedische meisje wél zien lopen en eindigen (als laatste op meer dan 40 seconden na de eerste). Ik begrijp niet eens hoe ze zich heeft kunnen kwalificeren op die afstand met zo’n belabberde tijden.

      Doet me denken aan dat ander Saoedisch meisje (mét hoofddoek) dat slechts een blauwe gordel in judo had. Blijkbaar is voor de Saoedi’s “erbij zijn” belangrijker dan het minimum te behalen (zonder nog maar over medailles te spreken).

      Tip voor Yves Desmet: doe zoals ik, volg de OS op Eurosport, dan krijg je alles te zien en in veel betere beeldkwaliteit en deskundiger commentaar dan de Belgische omroep.

      Like

  2. Yves Desmet, het Orakel van de Belgische journalistiek. Je kan het zo gek niet bedenken of hij wordt erbij gesleept om zijn ‘deskundige mening met ons te delen (ook in Nederland). Alsof er geen bekwame journalisten in Vlaanderen rondlopen.

    Like

  3. het zelfde met het Afghaanse meisje.als je kijkt hoe dat meisje zich moet kleden..ze sleurt al 5 kg kleding meer mee dan de anderen.
    het echte gebrek aan durf is dat men het lef niet heeft om te zeggen HIER EN NU STOPT HET.kan je je voorstellen wat een krachtig signaal dat zou zijn? het zou zoveel meer impact hebben dan om het even welk ander “statement” van een of andere “bobo” die vol fierheid vertelt dat alle landen vrouwen afvaardigen(zegt er dan wel niet bij dat ze dienen als schaamlapje)

    echte durf is handelen maar zoals iedereen weet is bij het IOC is de grootste “bekommernis,hoe vul ik zo snel mogelijk mijn zakken”

    en die vrouwen? wel die mogen hun ding doen en dan terug naar de gevangenis thuis en nee ze mogen niet langs start gaan en nee ze ontvangen geen geld,hoogstens een stukje chocolade…

    Like

  4. Nog even ‘hulde aan wie hulde toekomt’: Het ITALIAANSE team! Zij wisten namelijk hoe het hoort en hielden wél een minuut stilte ter nagedachtenis van de vermoorde Israelische atleten door Palestijnse moordenaars. Maar ja, voor Italianen is respect voor familie alles, ook vermoorde leden v.d. Olympische tak van de familie. De Olymische pater familias, onze Belgische über anti semiet Rogge mag hier een voorbeeld aan nemen!

    Like

  5. Ach, de bobo’s van de politiek weten wel aan wie ze de postjes moeten geven.
    Belgen zijn zo aardig en doen zonder morren dat wat ze moeten doen.

    Like

Reacties zijn gesloten.