Palestijnen wachten op president Barack Obama tot hij herverkozen is [Jonathan S. Tobin]

Uitzending op de Palestijnse openbare omroep PA TV van 28 juli 2012. Mahmoud Abbas, de gerant van het Palestijnse luchtkasteel [PA], wil het nog een keer proberen bij de Verenigde Naties. Met name eenzijdig en zonder vredesovereenkomst met Israël, een onafhankelijke Palestijnse staat oprichten binnen het grondgebied van een andere staat (Israël) en dat met de hulp van (overwegend moslim)landen die het bestaansrecht van Israël al 64 jaar lang weigeren te erkennen. Enkel de VS kunnen nog roet in het eten van de PA gooien. Abbas: “Wij zijn naar de VN geweest om te trachten erkenning te verwerven als een staat. De eerste keer waren we niet erg succesvol, maar zeer zeker – zo Allah het wil – zullen we de tweede keer wel slagen. Wij zijn een natie die een staat verdient. Wij hebben al de fundamenten van een staat. Wij hebben al de instellingen voor een staat.

Palestinians Waiting for Obama to Win

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com

Israël wordt vandaag in de wereldpers bekritiseerd om het hard te spelen met vijf van de 12 niet gebonden naties, die hadden gehoopt om in Ramallah samen te komen en de Palestijnse Autoriteit te steunen in hun recentste poging om de Verenigde Naties ertoe te brengen om hun eis voor erkenning van een onafhankelijke staat te steunen. De delegaties van Algerije, Bangladesh, Cuba, Indonesië en Maleisië die de gebieden wilden binnengaan, terwijl ze zich vastspijkeren aan hun niet-erkenning van de Joodse staat, werden [door Israël] niet toegestaan om de gebieden binnen te gaan.

Het in elkaar doen zakken, van wat de PA had gehoopt via een “Verklaring van Ramallah” zou gebeuren, was slechts de laatste aanwijzing zijn dat de recente eis in de VN om soevereiniteit van de Palestijnen, net zo slecht zou kunnen aflopen als hun eerste poging. Nochtans zijn de Palestijnen slim genoeg om te weten dat het inzetten van je troefkaarten op de capaciteit van een gedesorganiseerde en machteloze factie zoals de Niet-Gebonden Beweging, geen goede weddenschap is.

Veel significanter dan de pose in Ramallah waren de commentaren van assistenten van PA president Mahmoud Abbas dat hun campagne in de V.N. grotendeels zou worden opgeschort tot nà de presidentsverkiezingen in de V.S. Zoals The Times of Israël bericht, heeft Abbas het plan om lichtjes het gaspedaal in te drukken van zijn inspanning in de V.N. tot november a.s., omdat hij begrijpt dat om het even welke bespreking over de Palestijnse kwestie, de hoop op herverkiezing van Obama kan belemmeren.

Hoewel de PA ontsteld was door Obama’s charmeoffensief tav de Joden, dat wordt begrepen als het (tijdelijk) opzijleggen van hun bekommernis [om de Palestijnen] in Washington, hoopt Abbas duidelijk op een beter resultaat van zodra Obama veilig en wel in zijn kantoor is teruggekeerd.

Abbas had gehoopt dat de vergadering van het Comité van Palestina van de Niet Gebonden Beweging in Ramallah hem een stevige boost zou geven, maar het in elkaar zakken van de publiciteitsstunt is nog een andere tegenslag voor zijn diplomatiek offensief. Israël zal van intimidatie beschuldigd worden in dit incident en de Palestijnen kunnen misschien wel denken dat hun zaak zal dienen, maar het spektakel van de naties die niet eens het bestaansrecht van Israël erkennen die toegang [tot de Palestijnse gebieden] trachtten te krijgen via de Israëlische grensovergangen, zullen naar alle waarschijnlijkheid geen schade berokkenen aan de Joodse staat.

Zo mogelijk is deze tegenvaller een herinnering dat wat de PA probeert uit te voeren het einde betekent van het vredesproces. Zij willen onafhankelijkheid en de terugtrekking van Israël van het betwiste grondgebied, maar zijn niet bereid om erover te onderhandelen en in plaats daarvan eisen zij eenvoudigweg dat de Verenigde Naties hen de betwiste gebieden [op de West Bank en Oost-Jeruzalem] op een zilveren schotel zullen aanbieden.

De vorige zomer zat de wereldpers er compleet naast met voorspellingen van een “diplomatieke tsunami” die Israël zouden verzuipen toen de Palestijnen hun eis om soevereiniteit indiende bij de Verenigde Naties. Echter, de voorspelde tsunami bleek uiteindelijk slechts een klein fonteintje te zijn aangezien de wereld geeuwde en weigerde om hun spel te steunen.

Hoewel het nog mogelijk is dat met de hulp van de Niet Gebonden Naties zij hun lidmaatschapsvoorrechten via een resolutie in de Algemene Vergadering van de V.N. kunnen bekomen, zou zulk een stap aanzienlijke risico’s inhouden voor de PA, met inbegrip van het verlies van de financiering van de V.S. evenals Israëlische financiële vergelding.

Zoals voor hun vurige hoop dat een tweede Obama regering hun vraag in de VN zou steunen, is dit precies het soort van gemopper dat de Democraten doet schrikken die de Joodse kiezers vrezen die zich ongetwijfeld de drie jaren van regeringsdruk op Israël herinneren eerder dan de laatste maanden van vriendschap. Alhoewel de Palestijnen goede redenen hebben om te denken dat een Romney regering veel minder bereid zou zijn om het diplomatieke speelterrein in hun richting te doen overhellen zoals Obama dat heeft gedaan, zouden zij zich beter herinneren waarom zij de afgelopen vier jaren niets verwezenlijkt hebben.

Alhoewel Obama de minst gunstige president voor Israël is geweest voor minstens een generatie, hebben de Palestijnen er niet de vruchten van kunnen plukken. President Obama bakkeleide met Israël over de nederzettingen, over de 1967-lijnen en de status van Jeruzalem, maar de Palestijnen werden aldoor buiten spel gezet omdat zij onnozel genoeg meenden dat Obama voor hen al het vuile werk zou opknappen en intussen bleven weigeren om te onderhandelen [met Israël].

Israëliërs kunnen zich zorgen maken over wat een herverkiezing van Obama voor hen zal betekenen, omdat ze met stellige zekerheid weten dat het charmeoffensief reeds de eerste dag na zijn herverkiezing zal eindigen. Maar zij kunnen comfort vinden in het feit dat het niet waarschijnlijk is dat Mahmoud Abbas moediger of slimmer zal worden in de volgende vier jaren.

Zelfs met een vriend in het Witte Huis, zullen de Palestijnen geen grondgebied of een staat verwerven omdat zij onwillig zijn om te onderhandelen. Noch kunnen zij erop hopen hun doelstellingen te bereiken tenzij zij bereid zijn om de legitimiteit van een Joodse staat te erkennen om het even waar zijn grenzen worden getrokken. Omdat dit nog steeds een virtuele onmogelijkheid is, is hun geloof in Obama of de capaciteit van om het even welke Amerikaanse politicus om hen te helpen duidelijk misplaatst.

Een gedachte over “Palestijnen wachten op president Barack Obama tot hij herverkozen is [Jonathan S. Tobin]

  1. Uiteraard is dit voor Israel geen aanvaardbare oplossing, dat dan immers met een feitelijk Iraans kernwapen zal moeten leven, al kan die niet a la minute worden afgeschoten. Wat Israel in zo’n geval zal doen, en of Netanyahu het zozeer benadrukte recht om in te grijpen wanneer hij dat nodig acht voor de veiligheid van zijn land, zal gebruiken, is een groot raadsel en hangt waarschijnlijk vooral af van de vraag of men denkt de capaciteit te hebben zonder hulp van de VS het Iraanse atoomprogramma aanzienlijke schade toe te brengen.

    Like

Reacties zijn gesloten.