De Israëlische staat is thans helemaal omringd door pure anarchie [Daniel Pipes]

Dagelijks leven in Zuid-Israël: 15 seconden om dekking te zoeken wanneer het rood alarm afgaat dat waarschuwt voor een komende inslag van raketten en/of mortiergranaten. Om de kinderen niet af te schrikken werd deze schuilkelder in Sderot met kleurige plaatjes beschilderd.

Anarchy Surrounds Israel

door Daniel Pipes [www.danielpipes.org]
vert.: E.J. Bron [ejbron.wordpress.com]

Onder Israëls buurlanden sprong Libanon er altijd uit op grond van zijn zwakke centrale regering. Maar de eerste twintig jaar (1948-1968) vormde dat voor Israël geen probleem; pas toen de Palestijnen een staat in de staat creëerden, werd deze anarchie een grote uitdaging voor de Joodse staat, zoals wordt gesymboliseerd door de aanval op de luchthaven van Beiroet in december 1968.

Er volgden vele schermutselingen evenals twee oorlogen (in 1982 en 2006). Libanon blijft wetteloos en de thuisbasis van Hezbollah; het zou wel degelijk een een Arabisch-Israëlisch slagveld van de toekomst kunnen zijn.

De machtige Egyptische staat regeerde de Sinaï met ijzeren vuist tot diep in de ambtsperiode van Moebarak, toen de Bedoeïenen in toenemende mate islamistisch werden, waarop zijn regime de controle niet kon behouden. Er volgde terreur tegen Egyptische toeristen (bijvoorbeeld de aanslag op Sharm el-Sheikh in 2005) evenals op Israëlische gebied. Deze aanslagen namen na de afzetting van Moebarak toe, wat van de regio een niemandsland maakte; ze zullen vermoedelijk in aantal toenemen.

Na de eenzijdige Israëlische terugtrekking in 2005 nam Hamas de Gazastrook over; dat zij Israëlisch grondgebied – vooral de stad Sderot – begon te beschieten, is niet verrassend en leidde tot de Israëlische invasie in 2008/2009. Het geweld werd minder, maar de beschietingen gingen door.

Nu komen we van de Israëlische militaire geheime dienst te weten, dat deze zou verwachten dat de Golanhoogten wetteloos zullen worden, omdat het regime van Assad zijn strijdkrachten voor dringender zaken nodig heeft en verschillende terreurgroepen zich doen gelden.

Als dat het geval is, dan zijn de beide enige grenzen waar het nog enigszins veilig is, die met Jordanië (waar de monarchie haar eigen problemen heeft) en met de “West Bank”(waar het IDF nog steeds patrouilleert).