De zogenaamde landdiefstal door de Joden van ‘Palestijnse’ grond is een leugen [Elder of Ziyon]

Israëlbashers en andere anti-Israëlische organisaties, ontelbare niet-gouvermentele organisaties (NGO’s) en mensenrechtenorganisaties, boycot-Israël bewegingen en zelfs door sommige staten gesponsorde wetenschappelijke instellingen, gebruiken vele middelen [legale en illegale] om het bestaansrecht van Israël te discrediteren en het Joodse volk te demoniseren.

Eén van die middelen die daarvoor worden gebruikt zijn die zogenaamde zelfontworpen landkaarten, die moeten ‘bewijzen’ hoeveel land en grond de Joden wel hebben gestolen van de Pal-Arabieren en hoe lang die satanische Zionisten voor decennia het land ‘etnisch zuiveren’ van Arabieren en andere niet-Joden.

Zij mogen dat voor mijn part zeggen en schrijven, maar ze moeten dan wel eerlijk blijven en correcte informatie gebruiken en dat is precies het punt waar hun anti-Israëlverhaal volkomen de mist ingaat. Kaarten gebruiken en daarbij foutieve informatie geven om landdiefstal door Joden te suggereren, maakt hun hele betoog meteen totaal ongeloofwaardig.

The map that lies – and one that doesn’t

(De kaart die liegt en eentje die dat niet doet)

door Elder of Ziyon [http://elderofziyon.blogspot.be/]

Het volgende kaartje (een variant op de hierboven reeds getoonde) is wellicht een van de meest gekende en meest circulerende. Duizenden malen wordt dit kaartje getoond en gebruikt op websites, blogs en gedrukt lesmateriaal om vermeende Joodse landroof  ‘te bewijzen’:

Deze kaart is een leugen

Het eerste kaartje van de reeks van vier bevat de grootste leugen:

Terwijl ik mag veronderstellen dat de wit-gekleurde delen op deze kaart uit 1946 inderdaad het land was dat in privébezit was van Joden, was het land dat in het groen is gekleurd, helemaal niét of nauwelijks persoonlijk eigendom van Arabieren, alhoewel dit kaartje dat wél lijkt te willen suggereren. Dat is een zoveelste leugenachtige fabel. In werkelijkheid was slechts een héél klein percentage van het land van Palestina in privé handen.

De verschillende categorieën van landeigendom kunnen als volgt worden opgedeeld:

Mulk: persoonlijk bezit in de Westerse betekenis.

Miri: Gronden in het bezit van de overheid (oorspronkelijk de Ottomaanse Kroon) en geschikt voor landbouwkundig gebruik. Individuen konden percelen grond verwerven en deze grond in ontwikkeling brengen en moesten daarvoor (een weinig) pachtgeld betalen aan de overheid. Eigendomsrecht kon enkel worden afgestaan of doorgegeven worden mits de toestemming van de staat. Miri rechten konden doorgegeven worden naar hun wettelijke erfgenamen en de gronden konden verpacht worden aan derden. Als de eigenaar stierf zonder dat er een erfgenaam bestond of het land werd niet meer gecultiveerd voor meer dan drie jaren, keerde de gronden terug naar de staat.

Mahlul: Ongecultiveerde Miri gronden keren terug naar de staat, theoretisch na drie jaren.

Mawat (of Mewat): Zogenaamde “dode” grond of onopgeëist land. Dat bevatte ongeveer 50 tot 60 procent van het land van Palestina. Het was in het bezit van de overheid. “… Indien de gronden werden bebouwd zonder toelating kon het geregistreerd worden, ten minste toch ten tijde dat het een Brits Mandaatgebied was, zonder verdere kosten.

In de vroege jaren 1940 was ongeveer eenderde van het Mulkland in het bezit van Joden en de Arabieren bezaten ongeveer tweederden. Het overgrote deel van het land echter, was in het bezit van de regering, wat in feite betekent dat toen de staat Israël werd gesticht al die gronden wettelijk in handen van de Israëlische overheid kwamen. [Ik neem aan dat ongeveer 77 procent van de gronden in het bezit waren van de regering, bevattende 6 miljoen dunams aan privégronden zoals wordt aangetoond op deze website van onschatbare waarde omtrent deze topic vanwaar ik deze informatie heb geput.)

Zeggen dat al de groen gekleurde gebieden op dit kaartje “Palestijnse” grond was is simpelweg een grote leugen.

Nu over naar het volgende kaartje:

Terwijl dit inderdaad een correcte voorstelling is van het Verdeelplan [VN Resolutie 181 van nov. 1947], heeft het helemaal niks te maken met grondbezit. Het hele opzet van deze kaart is het te doen lijken alsof Israël steeds maar land van de Arabieren weggrist, en het kaartje tegelijk moete dienen als een overgang van kaart 1 naar kaart 3. Wat er echter niet wordt bijverteld is dat Israël inderdaad dit Verdeelplan accepteerde en de Arabieren niét, met het resultaat dat Israël in  1949 eruitzag zoals getoond wordt op kaartje 3.

Kaart 3 blijft hoe dan ook een leugen, omdat op geen enkele wijze het groen gekleurde land geen ‘Palestijns’ bezit was in die tijd. Gaza werd bestuurd door Egypte en de West Bank (Judea & Samaria) was geannexeerd door Jordanië. Niemand die in die tijd sprak over een Palestijns Arabische staat in de gebieden die door de Arabische staten werden gecontroleerd, behalve dan in Israël…

Met andere woorden, deze progressie van kaarten is een reeks leugens met het doel een nog grotere leugen te promoten, en het is bijzonder tragisch dat heel wat mensen geloven dat dit de waarheid is.

Hieronder is een kleine poging van mijn kant om een maar accuraat beeld te schetsen van het land dat Israël weggaf in ruil voor vrede dat het contrleerde tot aan 1967:

Deze kaart laat zien dat Israël over de jaren heen de controle opgaf van de Sinaï, de Gazastrook, Zuid-Libanon en veel van de West Bank. Eerder dan Israël er valselijk voor te stellen als een landstelende bandietenstaat, toont het exact aan dat Israël wellicht de enige staat in de geschiedenis is die vrijwillig de controle heeft opgegeven van dan tweederden van zijn territorium in ruil voor vage beloften op een stuk papier, of zelfs niet eens dat. En dat allemaal met het risico van ernstige zorgen over de veiligheid van zijn volk, niks minder.

Dit alles omdat Israël wanhopig tracht om in echte vrede te leven met zijn buren. Helaas wordt deze wens niet gedeeld door zijn buren.

De échte kaart toont de waarheid aan van Israël’s ongelooflijke toegevingen in zijn vruchteloze hoopvolle zoektocht naar vrede.

3 gedachtes over “De zogenaamde landdiefstal door de Joden van ‘Palestijnse’ grond is een leugen [Elder of Ziyon]

  1. Er bestaat geen ergere dove, dan degene die niet wil luisteren! Als je een leugen maar dikwijls genoeg herhaald wordt het misschien toch een waarheid. Dit is de taktiek die de Israel bashers toepassen, sinds decenia, en het blijkt nog te lukken ook!

    Like

  2. Er bestaat altijd maar één waarheid! Je kan hem verkrachten, maar nooit ontkrachten. Het blijft nog steeds “de waarheid”.

    Voor Arabieren, het ‘beschaafde westen, het ex-Oostblok, Islam & Christendom is dit een oneindige levensmissie.Zij moeten zichzelf stééds opnieuw schoonwassen voor hun eeuwenlange verkrachting v.d. waarheid tegenover de Joden en nu de Staat Israel, zijnde de “Ultieme Jood”.

    Like

  3. Weer een uitstekend artikel!!! Dit soort feiten moet je eigenlijk altijd paraat hebben.
    Misschien ga ik een tablet aanschaffen zodat je deze zaken altijd bij de hand hebt.

    Like

Reacties zijn gesloten.