Het morele kompas van Amnesty International ligt compleet aan diggelen [Gerald Steinberg]


SHAmnesty International, SHAME ON YOU! Schaam je, potverdorie toch!

Amnesty International wordt al lang niet meer beschouwd als een betrouwbare bron, gezien zijn flagrante bevooroordeeldheid en opvallende partijdigheid in de rapportage omtrent de problematiek van het conflict in het Midden-Oosten. Enerzijds opvallend is zijn niet aflatende kritiek en disproportionele rapportage omtrent vermeende wantoestanden in democratische regimes in het Westen en anderzijds het verzwijgen, of minimale rapportage en soms ronduit vergoelijken van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid gepleegd door de regimes en leiders van dictatuurstaten zoals bv. China, Rusland, Myanmar, Cuba, Saoedi-Arabië, Noord-Korea, Syrië,  Irak en Iran en de rest van het Midden-Oosten.

Amnesty’s moral compass is broken

door Gerald Steinberg
The Canadian Jewish News [http://www.cjnews.com/]

Toen een terreurgroep in juni jl. vanuit de Sinaï de Israëlische grens overschreed, met genoeg wapens en explosieven voor een massale aanslag, en toen dozijnen raketten vanuit Gaza naar willekeurige Israëlische burgerdoelwitten werden gelanceerd, werd het morele kompas van Amnesty International losgekoppeld. Deze zelfverklaarde beschermers van de rechten van de mens publiceerden geen rapporten met veroordelingen, hielden geen persconferenties en riepen hun bijna drie miljoen leden over de hele wereld niét op om “dringende acties” te voeren om de daders van deze oorlogsmisdaden voor het gerecht te dagen.

In tegenstelling hiermee, tijdens die zelfde maand, vonden de officiële leiders van deze machtige organisatie nog de tijd en de bronnen om een lang “rapport” te publiceren waarin zij het ongeverifiëerde Palestijnse “getuigenis” publiceerden over vermeende Israëlische schendingen omtrent de administratieve voorhechtenis van verdachten van terrorisme. De publicatie maakte integraal onderdeel uit van een politieke campagne die zich concentreerde op een hongerstaking van Palestijnse gevangenen, met inbegrip van zij die hadden getracht, veroordeeld waren en straffen uit zaten voor hun betrokkenheid in massale terreuraanslagen.

Een overzicht van geplaatste kritieken van A.I. over de periode 1995–1998

De aanbevelingen herhalen veel van dezen die reeds worden aangetroffen in vorige publicaties van Amnesty International, met inbegrip van degenen die voedsel gaven aan de beruchte Goldstone Missie van de Verenigde Naties in 2009, die tot doel hadden om internationale actie te rechtvaardigen om de Israëlische onafhankelijkheid en soevereiniteit te beperken en nadien op te heffen.

Amnesty International geeft niet de namen vrij van de auteurs van zijn rapport (wat een schending is van de richtlijnen mbt. tot berichtgeving omtrent de mensenrechten), maar de recente aanslagen op Israël omvatten contactinformatie van Deborah Hyams en Saleh Hijazi, die als “onderzoekers” worden beschreven, wat dat ook mag betekenen. Beiden hebben achtergronden die wijzen op flagrante anti-Israëlische vooroordelen.

In 2001 reisde Hyams naar Beit Jala (dichtbij Bethlehem) om als een “menselijk schild” de Israëlische reacties tegen te houden tegen Palestijnse aanslagen tegen inwoners van de wijk Gilo van Jeruzalem. In 2008 ondertekende Hyams een ‘open brief’ gericht tegen Israël als “een staat werd opgericht via terrorisme, massamoorden en diefstal van grond van een ander volk”. In 2002 zei Hyams “dat hoewel zij zelfmoordaanslagen niet goedkeurt, zij persoonlijk gelooft dat ‘zij een antwoord zijn op de bezetting’.”

De andere “onderzoeker” voor Israël van Amnesty International, Saleh Hijazi, is een Palestijn die in Jeruzalem is geboren en opgegroeid in Ramallah en als public-relationsambtenaar voor de Palestijnse Autoriteit heeft gewerkt. In 2007 stond hij vermeld als contactpersoon voor de NGO “Another Voice” (‘Een Ander Geluid’) – onder de handtekening van de groep “Resist! Boycott! We Are Intifada!” (‘Verzet u! Boycot! Wij zijn Intifada!’). Deze organisatie gebruikte bedreigingen om de annulering van het vredesoverleg te forceren en kraaide toen luidop en trots over het bereikte dubieuze resultaat.

De toewijzing van een opdracht door Amnesty International aan bevooroordeelde individuen zoals Hyams en Hijazi om kwesties die betrekking hebben met Israël te “onderzoeken” is weer een andere demonstratie van de duistere diepte waarin deze organisatie is gezonken in het uitbuiten van zijn façade van het zogenaamd ijveren voor de mensenrechten. En dit is helaas niet het enige voorbeeld van hun morele mislukking.

In december 2009, verlieten oude secretaris-generaal Irene Kahn en haar afgevaardigde, Kate Gilmore, plotseling Amnesty International en ontvingen wat later wat bleek “buitensporige” vergoedingen te zijn “ver boven wat wettelijk was en contractueel noodzakelijk was“. Tijdens een onafhankelijk onderzoek werd aangetoond dat deze toe te schrijven waren aan het “systematisch falen in beheer en bestuur” dat “zich de voorbije jaren had geaccumuleerd “.

Voorafgaand aan dit schandaal, had Kahn de poging geleid om Gita Sahgal het zwijgen op te leggen, die toen de afdeling voor de gelijkheid van de seksen leidde en de samenwerking van Amnesty International met Moazzam Begg had aangeklaagd, die zij de “beruchtste verdediger van de Taliban in Groot-Brittannië heette”. Jarenlang, terwijl het obsessief aanvallen pleegde op de open samenleving van Israël, hebben zijn medewerkers alles genegeerd wat zich afspeelde in de brutale regimes van Syrië, Libië, Egypte en de rest van de Arabische wereld. Met als resultaat dat zij geen geloofwaardigheid of invloed meer hebben in de landen waar de rechten van de mens voortdurend worden vertrappeld.

Aldus, is de bijdrage van Amnesty International, samen met die van groepen zoals Human Rights Watch (HRW) die ijveren aan de frontlijn gericht tegen de rechten van het Joodse volk op nationale onafhankelijkheid en soevereine gelijkheid, een andere maatstaf om hun compleet ethisch verval te meten. Voor meer dan een decennium, hebben Amnesty International en HRW de strategie van Durban door geduwd door valse beweringen te verstrooien van “oorlogsmisdaden” en “schendingen van internationale wet”.

De leden en de financiers van deze organisaties, met inbegrip van de Canadezen, hebben de verantwoordelijkheid, evenals de macht, kordaat en consistent te handelen om dit gebroken morele kompas te herstellen. In plaats van oproepen tot “dringende acties” te ontvangen, zou den al hun leden aan alle medewrekers van Amnesty International een boodschap moeten toezenden waarin zij hun ontslag eisen en de restauratie van de basisprincipes vragen van de rechten van de mens met inbegrip van de Israëliërs en de Joden.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.