Mahmoud Abbas, de grootste serieleugenaar van ‘Palestina’ sinds Yasser Arafat [Jonathan S. Tobin]

Mahmoud Abbas, Serial Liar

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com/

Mahmoud Abbas, de leider van de Palestijnse Autoriteit, heeft constant geweigerd om in goed vertrouwen te onderhandelen of vrede te sluiten met Israël sinds hij in 2004 de even onvermurwbare Yasser Arafat opvolgde. Hij is ook op een andere manier consistent geweest: hij liegt heel wat af. De onbetrouwbaarheid van Abbas zijn niet de rijk gevarieerde leugentjes om bestwil, de overdrijvingen en troebele zaken die dagelijkse routine zijn bij Amerikaanse politici.

In plaats van, blijft hij onbeschaamd leugens verspreiden waarvan wij geneigd zijn om die te associëren met de leiders van dictatoriale regimes. Hetwelke natuurlijk het soort van bestuur is waarmee de Palestijnse Autoriteit veel meer gemeen heeft dan bv. met de democratische systemen zoals die van Israël en de Verenigde Staten.

Het laatste voorbeeld van dergelijk gedrag gebeurde tijdens een interview op de Israëlische TV-zender Kanaal Twee op zaterdagavond 7 juli, door te beweren dat hij een aantal van sommige van zijn goed gedocumenteerde uitspraken en verklaringen nooit heeft gedaan. Volgens Abbas, besprak hij nooit het aanbod van Israël om sommige Palestijnse vluchtelingen in het land toe te staan, dat hem destijds werd overgemaakt door voormalig Amerikaans minister Condoleezza Rice. Hij beweerde tevens dat hij tegenover Jackson Diehl, de alom gerespecteerde redacteur en columnist van The Washington Post, nooit had verteld dat hij geen intenties koesterde om met de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe te onderhandelen over vrede.

Dat beide figuren kunnen bewijzen dat hij deze dingen wel degelijk heeft gezegd is nogal vanzelfsprekend. Maar het punt is dat Abbas niet enkel een leugenaar is, alhoewel het dat precies is wat hij is. Het is eerder dat de Palestijnse politieke cultuur van een dusdanige aard is dat Abbas geen andere keus heeft dan om over deze dingen te liegen. Anders doen zou hem in oppositie plaatsen tegenover het overweldigende gevoel van zij die gekant zijn tegen vrede of zelfs tegen het idee een compromis met Israël aan te gaan.

Abbas verkeert tenslotte toch in een moeilijke positie. Om zijn pose van gematigdheid te kunnen handhaven die hij tegenover het Westen heeft gecultiveerd, heeft hij in zijn besprekingen met Amerikaanse en zelfs Israëlische leiders dingen gezegd omtrent vredesvoorwaarden die hij niet aan zijn Arabisch publiek zou durven vermelden. Maar de gesprekken zoals diegenen die minister Rice heeft gedocumenteerd in haar memoires, zijn niet van die aard dat hij ze kan toegeven. Dàt doen zou zijn reeds wankele populariteit onder de Palestijnen verzwakken op een tijdstip waarop zijn rivalen Hamas azen om onder zijn schijnmacht in de West Bank een hak te zetten.

Zoals dat gold voor zijn controversieel interview met Jackson Diehl, was de openhartigheid van Abbas omtrent zijn tegenzin om in 2009 te onderhandelen met Israël, even zozeer de schuld van president Barack Obama als de onverzettelijkheid van de Palestijnen. In die eerste maanden van het presidentschap van Obama, was de vijandigheid van de nieuwe Amerikaanse regering voor Israël tastbaar en Abbas bedacht dat het helemaal geen zin had om het aanbod van Netanjahoe te accepteren om vredesbesprekingen te voeren.

Met een president die trachtte Israël tot concessies te dwingen zonder dat daarvoor om het even wat in ruil werd gevraagd aan de Palestijnen, had de houding van Abbas wel enige zin, vooral omdat hij het waanbeeld kan gedeeld hebben met velen in het Witte Huis en op het Amerikaans Ministerie van Buitenlandse Zaken, die meenden dat zij de onlangs verkozen Netanjahoe wel konden afzetten.

Terugblikkend op de gebeurtenissen betreurt Abbas waarschijnlijk – denkend aan het feit dat Obama hem Israël op een zilveren blad wilde aanbieden – net zoveel als de regering mag (of dat toch minstens zou moeten) betreuren te hebben gegokt dat de PA bereid zou zijn geweest voordeel te halen uit alle hulp dat zij hem trachtten te geven. Aldus moet Abbas over zijn gesprekken met Diehl blijven liegen net zoals hij ook moet blijven liegen over zijn gesprekken met Condoleezza Rice.

Maar tenzij u denkt dat Abbas slechts de functie vervult van de diplomatie, bespeelde Abbas elders in het interview zijn Palestijnse achterban met een andere leugen omtrent de gebeurtenissen in 1948. Hij beweerde dat bijna een miljoen Arabieren het grondgebied van Israël tijdens de gevechten verlieten en dat zij nu met vijf miljoen zijn, waaronder hij zichzelf meerekent. In feite zou het aantal dat hij aanhaalt, bijna de volledige Arabische bevolking van het Palestijnse Mandaat in die tijd hebben omvat. Omdat bijna 200.000 van hen binnen het grondgebied van de nieuwe staat Israël achterbleven en nog eens honderdduizenden in hun huizen bleven wonen in Gaza en op de West Bank (die illegaal door Egypte en Jordanië werden bezet), kloppen die aantallen niet.

Natuurlijk, heeft Abbas ervaring in het liegen over aantallen. In zijn doctorale thesis beweert hij dat er geen zes miljoen Joden tijdens de Holocaust werden vermoord. Wat maken een paar leugens meer of minder over gesprekken met Rice en Diehl wanneer die worden vergeleken met de ontkenning van de Holocaust?

Als dit de vredespartner van Israël is, zou het voor niemand nog een mysterie mogen zijn waarom het vredesproces al jarenlang dood in het water ligt.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Een gedachte over “Mahmoud Abbas, de grootste serieleugenaar van ‘Palestina’ sinds Yasser Arafat [Jonathan S. Tobin]

  1. Jammer genoeg is hij niet de enige. Het probleem ligt niet bij zijn leugens (dit is gewoon zijn natuur), maar dat niemand hem corrigeert. Zolang dit niet gebeurt, zijn we nog wel eventjes bezig met dit conflict.

    Like

Reacties zijn gesloten.