Hoe lang kan het Jordaanse koningshuis de islamistische storm nog van zich afhouden? [Timon Dias]

Videoclip: Het vrijdagse sermoen op de Jordaanse openbare televisie van 23 maart 2012. Alweer een ‘opwekkende’ boodschap van de naaste buren van de Joodse staat, Jordanië, waarmee Israël nochtans sinds 26 oktober 1994 een vredesverdrag heeft ondertekend. Maar de islamisten laten zich roeren en hunkeren naar de macht en willen de Hasjemitische koning Abdullah II van zijn troon gooien. 

Jordaans geestelijk leider Ghaleb Rabab’a: waarschuwt in dreigende oorlogstaal Israël voor het ‘onoverwinnelijke’ Jordaanse leger, dat zodanig verschrikkelijk ‘onverwinnelijk’ is, dat Jordanië in het verleden al een keer of vijf door Israël in de pan werd gehakt en wellicht, net zoals al die andere keren sinds 1948, andermaal een flink pak ransel staat te wachten moest het ooit zover komen:

“Het Jordaanse leger is onoverwinnelijk. Dit leger zal nooit worden verslagen en, zo Allah het wil, zal Jeruzalem heroverd worden. De arrogantie van de Joden zal vernietigd worden. Dit leger, mijn gelovige broeders, zal de macht van Israël versplinteren, zo Allah het wil, net zoals de macht van de Kruisvaarders en van de Byzantijnen verpletterd werd in Hittin, in Yarmouk, Al-Qadisiyya, ‘Ain Jalut, Mu’ta, en Al-Karamah. [Israel’s macht] zal uiteenspatten door de wil van Allah”. [bron: Memri TV]

Als Jordanië valt, is Israël wederom omsingeld

door Timon Dias
bron: http://www.dagelijksestandaard.nl/

We horen er weinig over, maar de islamistische geest is ook in Jordanië beslist uit de fles. Israël verkeert weer eens in zwaar weer. Het besef van Israëls’ positie wordt pijnlijk duidelijk door het even op te sommen:

Abdullah II, de koning van Palestina

– Een ideologisch zeer vijandige Egyptische president. Ook al heeft hij nu weinig macht, het feit dat een jihadist oprecht namens de bevolking regeert is een beangstigend gegeven.

– Al-Qaida en gelieerde organisaties opereren ongehinderd in de Sinai woestijn.

– Hamas floreert met de zegen van de Egyptische Moslimbroederschap in Gaza.

– Fatah in de Westbank dat zich nimmer zal committeren aan vrede, en dat zich mede om electorale redenen niet kan veroorloven Israel vriendelijk te bejegenen.

– Hezbollah heeft zich met de steun van Iran ingegraven in zuid-Libanon. Duizenden raketten staan opgesteld richting Israël.

– Een Syrië dat bij elke uitkomst van hun burgeroorlog, vijandig jegens Israel zal blijven.

– De altijd sluimerende dreiging van een toekomstig nucleair bewapend Iran.

Dan is er nog het Hasjemitische koninkrijk Jordanië, dat sinds 1994 een vredesakkoord met Israël eert. Jordanië staat te boek als een parlementaire monarchie en het koningshuis heeft een geschiedenis van wisselende houdingen tegenover politieke hervormingen en het afstaan van macht aan gekozen organen. In 1989 hief Jordanië hun noodwetgeving op, maakte hun media restricties ongedaan, en versoepelde de vrijheid van vereniging. Echter, in 1997, waren veel van deze hervormingen alweer terug gedraaid.

De grootste en beste georganiseerde vorm van oppositie in Jordanië is, zoals in bijna het gehele Midden Oosten, de Moslimbroederschap. In Jordanië opereren zij onder de naam Islamic Action Front (AIF). De reactie op de overwinning van Morsi in Egypte, loog er onder de Jordaanse Moslimbroeders dan ook niet om.

Zij vierden zijn overwinning alsof er in Jordanië een Moslimbroeder aan de macht gekomen was. Alle vierentwintig AIF afdelingen begonnen na het nieuws van de overwinning met het uitdelen van snoep en andere festiviteiten. De schrik zat er bij de Jordaanse autoriteiten goed in.

Uiteraard betrok het AIF Morsi’s overwinning op hun eigen situatie. Zo stelde Ali Abul Sukkar, president van het AIF: ‘What we saw in Egypt clearly shows that reform is coming. It is a matter of time’. Ook stelde hij: ‘The victory of Mursi in the elections is a great boost for the Islamist movement and a wake-up call for the regime to implement reforms as promised’.

Ik vrees dat Abul Sukkar zich hier niet schuldig maakt aan grootspraak. Naar alle waarschijnlijkheid heeft hij gelijk. De situatie in Jordanië lijkt op die in Egypte, al is de geschiedenis van dit regime van een andere soort. Het moderne Jordanië is bij uitstek een product van Westers kolonialistisch beleid. Na het uiteenvallen van het Ottomaanse rijk na de eerste wereldoorlog, besloten de bezettende mogendheden de grenzen te hertrekken. De Sykes-Picot overeenkomst legitimeerde het Franse mandaat over Syrië en het Britse mandaat over Palestina. Het Britse mandaatgebied omvatte ook Trans-Jordanië.

De Britten waren belast met het regelen van een ‘baantje’ voor de Hasjemitische Abdullah Ibn-Hussain, nadat zijn broer Faisal Ibn-Hussain, zijn grondgebied in Syrië was kwijtgeraakt en tot Koning van Irak was gemaakt. De Britten maakte Abdullah Ibn-Hussain tot Emir (koning) van Jordanië, dat zich uiteindelijk in 1946 volledig onafhankelijk verklaarde. Hier ligt de crux. In de ogen van velen is het Hasjemitische gezag over het gebied niet legitiem, en op zijn best een overblijfsel van kolonialistisch beleid. In feite hebben zij hiermee een punt.

De vraag is hoe lang het Jordaanse koningshuis de islamitische storm nog af kan houden. Op democratische wijze zal dit in ieder geval niet lukken. De ambivalentie jegens liberalisering van hun politieke systeem heeft een goede reden: in vrije verkiezingen zullen, zoals in de hele islamitische wereld, de islamisten een monsterzege boeken. Jordanië ontvangt overigens, net als het Egyptische leger, een grote hoeveelheid aan financiële en materiële hulp van de VS. Dit gegeven draagt onder de bevolking ook niet bepaald bij aan de legitimiteit van het regime.

Als het Jordaanse koningshuis zich in de toekomst staande wil blijven houden, zal dit gebeuren middels repressie en zo mogelijk geweld. De primaire vraag is hoe de VS zal reageren op deze Jordaanse repressie. Zullen zij hun Jordaanse bondgenoot laten vallen, net zoals zij Mubarak lieten vallen? Mocht het koningshuis zwichten, dan wacht het land eenzelfde toekomst als Egypte.

Dit zal impliceren dat Israel wederom is omsingeld door vijandige staten. Onlangs voltrok zich een moeilijk te duiden fenomeen. Op Jordaanse tv werd de onderstaande toespraak van een Imam uitgezonden. Hij claimt hier op agressieve toon dat het Jordaanse leger onverslaanbaar is, en dat zij Israël zullen vernietigen. Het zal eens niet.

Ik kan mij altijd moeilijk aan de gedachte ontrekken dat deze laffe haatzaaier, en alle andere haatpredikers met hem, zelf wel de laatste zullen zijn die daadwerkelijk de wapens oppakken en zich in een oorlog storten die alleen in hun eigen nederlaag en vernedering kan eindigen. Hiertoe mobiliseren zij liever de jonge en wellicht kansarme bevolking. Laffe, zieke, moreel failliete sick fucks. Dat zijn dergelijke predikanten.


Met dank aan Herman Nieman voor de hint.

Een gedachte over “Hoe lang kan het Jordaanse koningshuis de islamistische storm nog van zich afhouden? [Timon Dias]

  1. Net zoals die blèrende kwijl van Hamas met zijn liefde voor de dood. Ze blijven maar geloven dat Allah de Joden zal vernederen…Het publiek bij die Jordaanse oproerkraaier geloofde ook niet echt in die glorieuze woorden.
    Een opmerking: Wanneer de arrogantie van de Joden nooit is gebroken niet in tweeduizend jaar vervolging pogroms en Shoah niet door Mohammed, niet in 1948, niet in 1967, niet in 1973, zou Allah daar misschien ook een bedoeling mee hebben gehad?
    Het lijkt er op dat de Arabieren elke generatie hun eigen bloedneus en bloedbad moeten ondervinden…Maar ja die niet horen wil die moet maar voelen.

    Like

Reacties zijn gesloten.