Exodus vandaag: De Palestijnse Christenen – Deel 3 [Eugenia Ugrinovich]

Modern Day Exodus: the Palestinian Christians – Part III

bron en vertaling: http://israeltoday.nl/

Uit angst om Moslims te beledigen, reageren slecht behandelde Palestijnse Christenen hun frustratie af op Israëlische Joden, hoewel de Joodse Staat wel meer zou kunnen doen om de Christenen te helpen. Dit is de derde en laatste deel van ons verhaal over de moderne uittocht van Christenen uit de Palestijnse gebieden. Als u dit nog niet hebt gedaan, raden we u aan eerst deel 1 en deel 2 te lezen.

Om zo hun kwetsbare gemeenschap te beschermen hebben de Christenen besloten om zich onopvallend te gedragen. Dit kan verklaren waarom zo velen zich hebben aangeleerd om zich stil te houden, en niets te zeggen of te doen dat het heersende systeem of de Islam zou bekritiseren of uitdagen. Omdat zij de echte schuldigen niet kunnen – of willen – noemen, buigen Palestijnse Christenen vaak hun woede op Moslims om door de Joden de schuld te geven.

Bij een in 2006 gehouden enquête onder de Christenen in Bethlehem, uitgevoerd door het Palestijns Centrum voor Onderzoek en Culturele Dialoog, was 73,3 procent het ermee eens, dat de Palestijnse Autoriteit het christelijk erfgoed van de stad met respect behandelde, terwijl 78% de voortdurende uittocht van Christenen uit Bethlehem toeschreef aan de Israëlische ‘bezetting’ en de gevolgen daarvan.

Deze houding negeert duidelijk de vlucht van Christenen vóór 1967, toen de ‘bezetting’ begon. Volgens een Brits rapport uit 1937, voorgelegd aan de Volkenbond, lag het aantal Christenen onder het Britse Mandaat ergens tussen de 9,5% (in 1922) en 7,9% (in 1946) van de totale bevolking. De grootste daling vond plaats tijdens de 19 jaar van de Jordaanse bezetting van Oost-Jeruzalem, toen ongeveer 18.000 Christelijke inwoners het gebied verlieten. (Een afname van 29.000 in 1948 tot 11.000 in 1967).

Ter vergelijking, het totale aantal Christenen in Israël en de Westbank is gestegen van 34.000 in 1949 tot meer dan 150 000 vandaag, en dit aantal blijft toenemen, gemiddeld met 1,9 procent per jaar. Zelfs hoewel het percentage Christenen in de Staat Israël iets is afgenomen, gaat het de Christenen zeer goed.

En toch, ondanks het relatief vrije en welvarende leven dat de Christenen in de Staat Israël hebben, kun je de negatieve gevolgen niet uitsluiten die het Israëlisch-Palestijnse conflict heeft gehad op Christenen die er voor kiezen de Westbank en de Gazastrook te ontvluchten.

‘Mensen willen een fatsoenlijk en waardig leven leiden – vooral de jongere generatie’, zei Hanan, een Palestijnse Christin wonend op de Westbank, die ook vroeg haar echte naam niet te gebruiken.

‘Het is heel moeilijk om te leven zonder baan, zonder enige kans om te slagen of zonder de mogelijkheid om je vrij te bewegen’, vervolgde ze, verwijzend naar de talrijke controleposten en de muur die Israël in 2003 bouwde om zijn burgers te beschermen tegen terreuraanslagen die vaak Israëlische burgers troffen tijdens de Tweede Intifida.

Hoewel de defensieve maatregelen van Israël vrijwel een eind maakten aan de dreiging van zelfmoordaanslagen en andere terreuraanvallen vanuit de Westbank, was Peter het ermee eens, dat het conflict nadelige gevolgen heeft voor Palestijnse Christenen: ‘Mensen willen niet dat hun kinderen opgroeien in een dergelijke ongezonde omgeving, waar het conflict broeit en waar werkloze gezinnen geen voedsel voor hun kinderen kunnen kopen’.

Het is moeilijk om precies vast te stellen wat verantwoordelijk is voor het vertrek van Christenen uit Palestina – of dat het woedende conflict is of de opdoemende Islamitische dreiging – maar de waarheid kan ergens in het midden liggen. Het rapport over godsdienstvrijheid uit 2006 van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken bekritiseerde zowel Israël, vanwege de beperkingen op het reizen naar Christelijke heilige plaatsen, als de Palestijnse Autoriteit, omdat die geen eind maakte aan criminaliteit tegen Christenen. Het meldde ook dat de eerste een voorkeursbehandeling geeft aan Joden bij elementaire maatschappelijke diensten en de laatste geeft die aan Moslims.

‘Het is niet slechts één factor die de vlucht van Christenen beïnvloedt. Gezinnen willen een goed leven en een stabiele toekomst voor hun kinderen’, zei Hanan. ‘Wanneer – en indien – er vervolging plaatsvindt is dit primair gebaseerd op het persoonlijke geschillen. Maar, de politie en speciale eenheden worden beter georganiseerd en ze zijn efficiënt in het oplossen van deze kwesties’, concludeerde ze.

Terwijl het complete verhaal achter het vertrek van Christenen uit het land van hun voorouders niet makkelijk uit te zoeken is, werd een ding bijzonder duidelijk uit het onderzoek voor deze artikelen: als kwetsbare tweederangs burgers hebben Christenen op een harde manier geleerd om uiterst voorzichtig te zijn.


Met dank aan Rudi DC voor de hint.

Een gedachte over “Exodus vandaag: De Palestijnse Christenen – Deel 3 [Eugenia Ugrinovich]

  1. In Middle East Forum staat er een interessant artikel van David Bukay “Founding National Myths -fabricating palestinian history”
    http://www.meforum.org/3273/palestinian-founding-national-myths

    “Another Palestinian tactic is aimed at co-opting Christianity. For the PA leaders, Jesus is defined as a Palestinian who preached Islam, thus denying not only Jewish history and Christian legitimacy but also strengthening ancient Palestinian history. According to this narrative, Jesus was a Muslim prophet,[21] like all other Jewish-born figures,[22] who was born in Bethlehem, lived in Nazareth, and moved to Jerusalem.[23] Therefore, Jesus the messiah is a Palestinian par excellence, the son of Mary the Palestinian.[24] The Virgin Mary, the woman of love and
    peace, is of the nation of Palestine, whose roots are grounded in the depths of history.[25] Jesus is a shahid, a holy martyr of Islam, the only Palestinian prophet, and the first Palestinian shahid who was tortured in this land.[26]”

    Het valt af te wachten wat de UNESCO bijeenkomst deze week zal beslissen over de geboortekerk van Betlehem die de PA wil annexeren tot haar cultureel erfgoed. Jammer genoeg toont de roomskatholieke kerk helemaal geen lust, laat staan vechtlust, om haar eigen erfgoed te verdedigen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.